Φίλιππος Τσαλαχούρης: Το Εθνικό Θέατρο ως ενεργός ελπίδα

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Φίλιππος Τσαλαχούρης

Κάθε σοβαρή πόλη έχει το κεντρικό της θέατρο. Δεν είναι μία τυπικότητα, δεν είναι μία υποχρέωση… πρόκειται για ανάγκη, για ενίσχυση της πολιτιστικής ταυτότητας, για αξιακή ιεράρχηση του ήθους -με την αρχαιοελληνική έννοια-, για την πίστη στην αληθινή ζωή που υπερβαίνει την καθημερινή τριβή με το ασήμαντο.

Η Ρόδος είναι ένα πολιτιστικό κέντρο με το ξεχωριστό ιστορικό της βάρος που δεν χρειάζεται συστάσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Κι ένας απλός περίπατος, πραγματικός ή νοερός, στον υπέροχο τόπο μας αρκεί για να επιβεβαιώσει αυτό που όλοι γνωρίζουν: η Ρόδος είναι αδιαμφισβήτητη αξία στην ιστορική και πολιτισμική διαδρομή των ανθρώπων με βάθος στον χρόνο που ξεπερνά τα όρια της θνητής μας μοίρας.

Το Εθνικό Θέατρο της Ρόδου, το κεντρικό θέατρο της πόλης μας, δεν είναι ένα κτήριο που συμπληρώνει τα δημόσια τοπόσημα. Είναι κάτι περισσότερο από έναν λειτουργικό χώρο που θα κληθεί να διεκπεραιώσει ανάγκες δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων. Είναι ένας καθρέφτης του πνεύματος, ένα «μέτρο» γνώσης, είναι «πρόσωπο», είναι «ορισμός» και «δυνατότητα». Είναι όπλο κατά της ασχήμιας που μας δυστυχώς μας περιβάλλει, είναι αιχμή για κάθε αγώνα εγκαθίδρυσης της τόσο πολύτιμης και αναγκαίας ομορφιάς.

Κάθε φορά που βλέπω φωτογραφίες και διαβάζω ειδήσεις για την εξέλιξη των εργασιών της αποκατάστασής του νιώθω χαρά και κυρίως συγκίνηση. Δεν κρύβω πως μου έχει κάνει θετική εντύπωση η προβολή του έργου από τον κ. Χατζημάρκο. Το γεγονός πως μας ενημερώνει συχνά για την εξέλιξη του έργου έχει για εμένα σημασία. Σημαίνει πως η Περιφέρεια γνωρίζει τη σπουδαιότητα του έργου και το τοποθετεί στις προτεραιότητές της. Δεν είναι ένας δρόμος, μια γέφυρα, ένα πάρκο… ένα Θέατρο, όπως έχω ήδη γράψει στην αρχή αυτού του κειμένου, είναι κάτι περισσότερο. Δεν μπορώ παρά να το ευχαριστήσω ως Ροδίτης αλλά και ως δημιουργός, ως μουσικός και συνθέτης.

Εύχομαι το Εθνικό μας Θέατρο να γίνει ο «πυρηνικός αντιδραστήρας» του πολιτισμού στη Ρόδο. Αυτός ο χαρακτηρισμός είχε αποδοθεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών κατά τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του. Δεν χρησιμοποίησα τυχαία αυτό το «μας». Είναι το Εθνικό «μας» Θέατρο. Πρέπει να γίνει προέκταση του νου και ενεργός ελπίδα για κάθε μας πνευματική ανάγκη. Θα πρέπει να ανεβαίνουμε τα σκαλιά της εισόδου με τη συστολή και τον θαυμασμό του θεατή αλλά και με την υπερηφάνεια του κτήτορα.

Βλέποντας τη φωτογραφία όπου οι εργάτες τοποθετούν την επιγραφή «Εθνικόν Θέατρον» εύχομαι να γεμίσει σύντομα από θεατές, ακροατές, θαυμαστές και το χειροκρότημα εντός του να διαρκεί στις καρδιές όλων πολύ περισσότερο από το χρονικό πλαίσιο μιας παράστασης ή μιας συναυλίας.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι εργάζονται σε αυτό το μοναδικό έργο. Θερμές ευχές για έμπνευση και δύναμη στις αρμόδιες υπηρεσίες για την ολοκλήρωση αυτής της «δυνατότητας», του ορισμού αυτής της «αφετηρίας», της χρονοτοποθέτησης ενός ορόσημου στη μακρά ιστορία της Ρόδου.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΦΩΤΟ: ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ