Αυτοί που φεύγουν... Θεόδωρος Τσιμπιδάκης, μια συνεχής προσφορά στην εκκλησία και την κοινωνία της Ρόδου

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Αναστ. Μανέττας
Κληρικός-εκπαιδευτικός

Με ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 81 ετών μέσα στον ύπνο του το πρωί της Κυριακής 24 Οκτωβρίου 2021 έφυγε για το ουράνιο ταξίδι του ο Συμιακός γνωστός επιχειρηματίας αργυροχρυσοχόος Θεόδωρος Τσιμπιδάκης. Γνωστός στην κοινωνία της Ρόδου, της Δωδ/νήσου και όχι μόνον, για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με τα κοινωνικά και θρησκευτικά δρώμενα του τόπου μας.

Βρισκόμουν σε προσκύνημα στο Άγιον Όρος, όταν πληροφορήθηκα το γεγονός της κοίμησής του από τα παιδιά του. Δημιουργήθηκαν, πράγματι, ανάλογα συναισθήματα θλίψης στην οικογένειά του, τους φίλους, συνεργάτες και σε εμένα, καθώς γνωριζόμαστε από παιδικής ηλικίας από τη Μητρόπολη Ρόδου των Εισοδίων της Θεοτόκου, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Γνωρίζω, λοιπόν, την πορεία του και την προσφορά του από νηπιακής ηλικίας, όπως και τα παιδιά του από την ημέρα της γέννησής τους.

Ο Θεόδωρος Τσιμπιδάκης γεννήθηκε το 1940 από ευλαβείς Συμιακούς γονείς, τον Χαρίδημο και την Ειρήνη Τσιμπιδάκη, σεμνούς και τίμιους ανθρώπους στην κοινωνία της Σύμης και της Ρόδου. Ο Θεόδωρος υπήρξε ένα από τα 9 αδέλφια της υπερπολύτεκνης και αξιοπρεπούς αυτής οικογενείας. Από τα 9 αδέλφια, τα 4 αγόρια και τα 5 κορίτσια. Τα 3 κορίτσια ζουν τώρα, ενώ τα υπόλοιπα 6 συναντήθηκαν με τους γονείς τους στον ουρανό. Από μικρό παιδί, όπως και τα άλλα δύο του αδέλφια, Στέλιος και Γιώργος, ο Θεόδωρος ακολούθησε τη Σχολή Μαθητείας για αργυροχρυσοχόους της Ρόδου και με υποτροφία έκανε ειδικές σπουδές στο αντικείμενο αυτό στο Μιλάνο της Ιταλίας.

Για πολλές δεκαετίες λειτούργησαν δικά τους μαγαζιά ιδιόκτητα αργυροχρυσοχοΐας, με χειροποίητες δικές τους κατασκευές στην οδό Σωκράτους στην Παλιά Πόλη. Προσέφεραν πολλά όλη η πολυμελής οικογένειά του στην Παλιά Πόλη στην ενορία του Αγίου Φανουρίου, όπου τον Ναό άνοιξε και μετονόμασε από Αρχάγγελο Μιχαήλ τον Λιβυσιανό ο μακαριστός ιερέας παππούς μου παπα-Κυριάκος Μανέττας.Αγαπήθηκε πολύ και λόγω της μεγάλης προσφοράς του ο παπα-Κυριάκος Μανέττας και η οικογένεια Τσιμπιδάκη τον τίμησαν πολλάκις με βαπτίσεις, γάμους, αγιασμούς, ευχέλαια, καθώς του είχαν αδυναμία. Στην ενορία αυτή προσέφεραν πολλά οι γονείς και τα παιδιά του Χαρίδημου και της Ειρήνης Τσιμπιδάκη. Μέχρι και πρόσφατα στα τελευταία της, η αδελφή τους Δικαία Τσιμπιδάκη, έφτιαχνε το ξακουστό ''Κριμίζι'' της Μεγάλης Εβδομάδας στον Άγιο Φανούριο και όχι μόνο.

Το 1969 νυμφεύθηκε την ευγενή, φιλόθρησκη και αρχοντικιά Ελπίδα Καλλιγά του Γιάννη και της αξιολάτρευτης Ασημίνας Καλλιγά, πολύτεκνης και ευλαβούς οικογενείας. Απέκτησαν 3 παιδιά, την Ειρήνη, τον Χαρίδημο και την Ασημίνα, όλα μορφωμένα και καταξιωμένα στην κοινωνία μας. Η Ειρήνη σπούδασε οικονομικά-λογιστικά και με τον σύζυγό της ιατρό Γεράσιμο Τερεζάκη απέκτησαν δύο σπουδαία, αριστούχα παιδιά με ανώτατες Πανεπιστημιακές σπουδές, τον Μιχάλη και την Ελπίδα. Ο Χαρίδημος ιατρός, ο οποίος διαπρέπει σε Ιταλία και Ελλάδα, όπου με τη σύζυγό του, επίσης ιατρό, Άρτεμις, απέκτησαν πριν από περίπου έναν χρόνο τον γνήσιο μικρό τους γιο Θεόδωρο Τσιμπιδάκη του Χαρίδημου. Η Ασημίνα μάς βγάζει ασπροπρόσωπους με το ήθος, την ευρύτερη μόρφωσή της και την επάξια κατάκτηση της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αιγαίου στην ειδική αγωγή με ευρύτερες σπουδές στο εξωτερικό πάνω στην εκπαίδευση.

Όλη η ζωή του Θεόδωρου Τσιμπιδάκη ήταν γεμάτη προσφορές. Ενδεικτικά αναφέρω ότι υπήρξε πρόεδρος για πολλά χρόνια στο συμβούλιο αργυροχρυσοχόων Ρόδου. Πρόεδρος με προσφορά πάνω από 10 χρόνια στον ιστορικό αθλητικό όμιλο «ΔΩΡΙΕΑΣ» με την ανάλογη ποδοσφαιρική ομάδα. Υπήρξε συνεργάτης για πάνω από 20 χρόνια ως εκκλησιαστικός επίτροπος του Μητροπολιτικού ναού με τους αείμνηστους Αντώνη Μαλώτρα, τον θείο μου Αντώνη Βεργωτή, τον Αθανάσιο Κουταλιανό, Γεώργιο Κουντούρη κ.ά. με μεγάλη προσφορά, όταν η Μητρόπολη και τα μαράσια ανθούσαν από δόξες αρχοντικών οικογενειών Ροδιτών. Ενδεικτικά αναφέρω τον μακαριστό ιερέα Δημήτριο Μαστρογιάννη, τον αριστοκράτη και ανεπανάληπτο Μητροπολίτη Ρόδου Σπυρίδωνα Συνοδινό, τους πρωτοψάλτες Στέργο Μητσού, Δημήτριο Παπαιγνατίου, Γεώργιο Κουμέντο, το φιλόπτωχο της Μαρίκας Κάζου και Βασιλικής Τσαμπάζη-Τριανταφύλλου, Νικήτα-Ειρήνη Κατσαρά και πόσους άλλους.

Επί δύο τετραετίες εξελέγη, επί δημαρχίας του άρχοντος και ευγενούς Γεωργίου Γιαννόπουλου, Δημοτικός Σύμβουλος και διετέλεσε Αντιδήμαρχος των τομέων Πρασίνου και Περιβάλλοντος. Μεγάλη υπήρξε και η συμβολή και η βοήθειά του ανιδιοτελώς στην ιερά Μονή Πανορμίτη Σύμης, μιας και ήτανε συγγενής του Μακαριστού Ηγουμένου Γαβριήλ Μαργαρίτη της Ενωμένης, τότε, Μητροπόλεως Ρόδου και των 5 νήσων, που τώρα ανήκουν τα νησιά αυτά στις Μητροπόλεις Σύμης και Κώου. Εξυπηρετικός, πληθωρικός, ακούραστος, ο Θεόδωρος Τσιμπιδάκης.

Πρώτος άνοιξε τον δρόμο πριν από 30 και πλέον χρόνια μαζί με τον σημερινό Μητροπολίτη Λέρου Παΐσιο Αραβαντινό για την εορτή του Αγίου Νικολάου στα Μύρα της Λυκίας. Τότε, ο Μητροπολίτης Παΐσιος ήτανε Διάκονος επί 18 χρόνια και μετέπειτα Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Ρόδου, όπως και στον Πανορμίτη και στα υπόλοιπα νησιά της Ρόδου. Δίκαια είχε τον τίτλο του Πατριαρχικού επιτρόπου για τον Άγιο Νικόλαο στα Μύρα.

Στο σπίτι τους, η ακούραστη Ελπίδα, η γυναίκα του, και ο Θεόδωρος φιλοξένησαν, προσέφεραν γεύματα αγάπης σε δεκάδες κληρικούς όλων των βαθμίδων από απλούς μοναχούς, μέχρι Ηγουμένους, ιερείς, Αρχιερείς, καθηγητές Πανεπιστημίων κ.ά. Ήταν ένα σπίτι γαλήνης Χριστού. Ομιλίες, συνάξεις, προσευχές, αναμνήσεις ατελείωτες. Τα τελευταία χρόνια της δοκιμασίας της υγείας του Θεόδωρου και της Ελπίδας, πήγαινα και πηγαίνω και τους κοινωνώ των Αχράντων μυστηρίων και στέλνω κάθε ευλογία από ευχέλαια, αγιασμούς, αντίδωρα στο σπίτι τους. Θαυμάζω και συγκινούμαι για την αφοσίωση των παιδιών τους, ιδιαιτέρως της Ειρήνης και της Ασημίνας, του γαμπρού, των εγγονιών, του γιου τους Χαρίδημου, με αυταπάρνηση και μια ζεστή αγκαλιά αγάπης.

Οι προσευχές της αγίας αυτής γιαγιάς Ασημίνας Καλλιγά, τα πρόσφορα, τα χειροποίητα γλυκά, οι λαμπάδες, τα μοσχολίβανα σαρανταλείτουργα, Μεσονυκτικές και ιδιωτικές λειτουργίες, οι καλοσύνες και οι φιλοξενίες που έκαναν ο Θεόδωρος και η Ελπίδα; Χαίρομαι για τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Τίποτα δεν πάει χαμένο τελικά στη ζωή. Το μεγάλο σχολείο της ζωής μας είναι το ίδιο μας το σπίτι.

Η ανατροφή και το παράδειγμα. Ήσυχα και ταπεινά κοιμήθηκε ο Θεόδωρος. Για όσα προσέφερε στον τόπο, στην εκκλησία, στην οικογένειά του, ευχόμαστε καλή ανάπαυση και δικαίωση στον Ουράνιο Κριτή, για όσα φιλοτίμως και με πλούτο ψυχής πρόσφερε στην αγάπη του Τριαδικού μας Θεού.
Αιωνία του η μνήμη. Αλησμόνητος. Αμήν.