Τα νέα κόμματα και οι επιδιώξεις τους

Οι συμμαχίες – οι όποιες κομματικές συμμαχίες δεν πρόκειται να σώσουν την χαμένη αξιοπιστία των πολιτικών.

Οι συμμαχίες – οι όποιες κομματικές συμμαχίες δεν πρόκειται να σώσουν την χαμένη αξιοπιστία των πολιτικών, σε μια χώρα που στενάζει υπό το βάρος της διαφθοράς, των σκανδάλων και της αφερεγγυότητας. Τα καινούργια κόμματα που απαρτίζονται από παλαιά γνώριμα στελέχη δεν πρόκειται να προσφέρουν τίποτα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, ούτε να συνδράμουν στο παραμικρό αναφορικά με την πολυφωνία και την Δημοκρατία. Οι κινήσεις στην πολιτική σκακιέρα όσο προσεκτικές και να είναι, δεν θα επιφέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα για τους οραματιστές μιας ενιαίας εθνικής πολιτικής, αυτούς που μόλις σήμερα έφτασαν να επικαλούνται την διάσωση της «πατρίδας» με θυσίες και παραχωρήσεις, χωρίς να υπολογίζουν αν ο πολίτης έχει τις δυνατότητες να ανταπεξέλθει στα νέα δεδομένα και την σκληρή πραγματικότητα. Νέοι κομματικοί σχηματισμοί στοχεύουν στην αλίευση απογοητευμένων ψηφοφόρων, στην συμπερίληψή τους σε κόμματα ίδιας νοοτροπίας αλλά διαφορετικού ονόματος που γεννιούνται σε μια Ελλάδα κατακερματισμένη και επιεικώς αποπροσανατολισμένη αναφορικά με την Παιδεία, τον πολιτισμό και γενικότερα αυτό που αποκαλείται «ευρωπαϊκή νοοτροπία». Τα κόμματα αυτά που το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα συγχωνευτούν με τα ήδη υπάρχοντα, εστιάζουν την προσοχή τους στην μεγάλη μερίδα των αναποφάσιστων και εξοργισμένων με τις πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών πολιτών. Ποντάρουν στην αφέλεια του Έλληνα ότι είναι δυνατόν εν μέσω οικονομικής κρίσης να γεννηθεί μια καινούργια ελπίδα κάτω από νέα λάβαρα, ονόματα και σημαίες. Στην Ελλάδα όμως ο δικομματισμός δεν πρόκειται – τουλάχιστον για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμη – να παραχωρήσει την θέση του σε εκκολαπτόμενα κόμματα και συνέργειες. Η απορρόφηση είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη, για να μην πούμε πως εσκεμμένα γίνονται ενίοτε οι διασπάσεις για να υπάρξει μια δήθεν μελλοντική πολυφωνική έκφραση σε «νέα κόμματα», που δεν ξέφυγαν όμως ποτέ από τις συνήθεις κατεστημένες νοοτροπίες. Πιστεύουν ότι στον πολίτη θα φανεί πιο έντιμο να γεννηθούν εκ του συστάδην νέοι κομματικοί σχηματισμοί που θα υπηρετήσουν την αλήθεια και θα ανανεώσουν μετά την συγχώνευσή τους στους ήδη υπάρχοντες το πνεύμα και τις διαθέσεις άσκησης εξουσίας. Με λίγα λόγια, πως θα κομίσουν το καινούργιο και ελπιδοφόρο. Αυτά όμως μάλλον είναι όνειρα θερινής νυκτός. Στην ελληνική πραγματικότητα όμως το σενάριο αυτό έχει ακόμη τύχη. Σε μια Ελλάδα που αγκομαχά από τις υποδείξεις των ευρωπαίων εταίρων και του ΔΝΤ, σε μια χώρα όπου το να είσαι απέναντι και μακριά από τα κόμματα σημαίνει ακόμη ότι δεν έχεις πολιτική συνείδηση, παρόμοιες αντιλήψεις ευελπιστούν πως με την αρωγή και των δημοσκόπων θα βρουν πρόσφορο έδαφος στις τάξεις των απογοητευμένων ψηφοφόρων. Και η φιλοδοξία αυτή είναι εφικτή, ειδικά όταν έχει να κάνεις με την συστηματική κοροϊδία που συντελείται σε βάρος των πολιτών. Θα αναρωτηθεί όμως κάποιος: «Γιατί να στερούμε την δυνατότητα σε νέα κόμματα να διεκδικήσουν μερίδιο από τις απώλειες των «γνωστών – άγνωστων» πολιτικών σχηματισμών ; Γιατί να μην έχει τύχη ένα τέτοιο εγχείρημα;» Η απάντηση είναι απλή: Διότι ούτε οι συνθήκες το επιτρέπουν αλλά ούτε και το πολιτικό σύστημα επιθυμεί καινούργια πρόσωπα να παρεμβαίνουν δυναμικά στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Οι νέοι κομματικοί σχηματισμοί, το πρώτο που θα έπρεπε να κάνουν είναι να συγκρουστούν με όλες τις μέχρι τώρα πελατειακές σχέσεις που συντηρούνται χωρίς όρια από τα υπάρχοντα κόμματα. Πολύ δε περισσότερο να μην συναινούν σε καμία πολιτική υποχώρησης που γίνεται στο όνομα της «διάσωσης της πατρίδας» και της «διαφύλαξης των κεκτημένων» που ούτως ή άλλως έχουν θιχτεί προ πολλού. Με λίγα λόγια το νέο αυτό κόμμα, θα έπρεπε να υιοθετήσει την συγκρουσιακή λογική με τις μέχρι τώρα μεθόδους άσκησης πολιτικής και όχι να συνηγορεί σε πεπαλαιωμένες αντιλήψεις που εκφράζονται από τα ήδη υπάρχοντα κόμματα. Τέτοια είδους λογική που να συγκρούεται με τις κατεστημένες νοοτροπίες των κομμάτων δεν υιοθετεί κανένας νέος πολιτικός φορέας. Και η όλη ιστορία περιπλέκεται σημαντικά. Οι κινήσεις στην πολιτική σκακιέρα με την δημιουργία των δύο κομμάτων της «Δημοκρατικής συμμαχίας» και της «Δημοκρατικής Αριστεράς», αλλάζουν τους συσχετισμούς και περιπλέκουν τα πράγματα. Είναι όμως σε θέση αυτά τα δύο κόμματα να αλλάξουν άρδην και τα δεδομένα; Ή απλά θα λειτουργήσουν ως «ουρά» των μεγάλων κομματικών σχηματισμών και ενίοτε ως μπαλαντέρ σε καθοριστικά σημεία; Ένα είναι σίγουρο: Τα νέα αυτά κόμματα θα πρέπει να πείσουν τον πολίτη ότι είναι νέα και όχι βγαλμένα από το παρελθόν. Για να σαγηνεύσουν τον απογοητευμένο ψηφοφόρο θα πρέπει να κομίζουν το πραγματικά καινούργιο και όχι να αναμοχλεύουν το χθες. Με δεδομένο ότι ο πολίτης δεν δίνει πολλά περιθώρια διαπραγμάτευσης της ψήφου του, τα νέα αυτά κόμματα θα πρέπει να προσανατολιστούν σε νέες πολιτικές, αυτόνομες και τρόπον τινά επαναστατικές για τα ελληνικά δεδομένα. Βλέπετε να υπάρχει αυτή η διάθεση; Διαπιστώνετε κάποια συγκρουσιακή πρακτική στις προγραμματικές διακηρύξεις τους; Μάλλον όχι. Οι απογοητευμένοι πολίτες θέλουν χειροπιαστές αποδείξεις αλλαγής πολιτικής ρότας για να πειστούν. Δεν τους φτάνουν τα παχιά τα λόγια και οι υποσχέσεις. Πολύ περισσότερο, η συστράτευση των κομμάτων αυτών με τα παλαιά και ξεθωριασμένα κομματικά επιτελεία. Επιθυμούν το καινούργιο, το ελπιδοφόρο οι πολίτες. Και καινούργιο γεννιέται μόνο μέσα από την σύγκρουση και την αμφισβήτηση των ως τώρα κομματικών πρακτικών. Σε αντίθετη περίπτωση, ο απογοητευμένος ψηφοφόρος θα παραμείνει διαπαντός εκτός βεληνεκούς της πολιτικής στόχευσης νέων αλλά όχι διαφορετικών κομμάτων. * Γράφει ο Φίλιππος Ζάχαρης Σύνδεσμος Ημερησίων Περιφερειακών Εφημερίδων