Μαρία Καρίκη: Άνθρωποι που απομονώνονται σιγά σιγά...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Μαρία Καρίκη
Ψυχολόγος, Msc

Η αναζήτηση της αλληλεπίδρασης με άλλα άτομα είναι μια βαθιά ψυχική ανάγκη. Είναι ο τρόπος να συνδεθούμε με την έξω πραγματικότητα, να μάθουμε περισσότερα για τον κόσμο, να ενεργοποιήσουμε το αίσθημα του «ανήκειν» κάπου, αλλά και να ωριμάσουμε μέσα από τις διάφορες προκλήσεις που προκύπτουν από τις ανθρώπινες σχέσεις.

Το πόσο θέλει κάποιος να αλληλεπιδρά κάθε φορά εξαρτάται από τον χαρακτήρα του, τα βιώματά του και τη φάση στην οποία βρίσκεται. Υπάρχουν, φυσικά, και στιγμές που ένα άτομο προτιμά να μένει μόνο του και να περνάει περισσότερο χρόνο με τον εαυτό του.

Το ότι οι άνθρωποι είναι κοινωνικά όντα δε σημαίνει ότι παράλληλα δεν υπάρχει και η ανάγκη να βρεθούμε λίγο μόνοι με τον εαυτό μας για να σκεφτούμε, να αναστοχαστούμε, να ηρεμήσουμε, να πάρουμε μια απόσταση από ανθρώπους και καταστάσεις που μας έχουν συναισθηματικά φορτίσει.

Ο χρόνος που διαθέτουμε στον εαυτό μας είναι απαραίτητος για να τον φροντίζουμε (σωματικά και ψυχικά), για να παραμένουμε σε ισορροπία και για να έχουμε επίγνωση του τι συμβαίνει μέσα μας. Ειδικά σε μια εποχή που βαλλόμαστε από τόσες πολλές πληροφορίες και ερεθίσματα χρειαζόμαστε ακόμα πιο επιτακτικά την επαφή με το έσω μας. Το ιδανικό θα ήταν να μπορούμε να βρούμε μια «φόρμουλα» ο καθένας που να μοιράζει τον χρόνο του τόσο προς τα έξω όσο και προς τα μέσα.

Τι γίνεται, όμως, με τους ανθρώπους που κλείνονται όλο και πιο πολύ στον εαυτό τους και αρχίζουν να αποσύρονται σταδιακά από τους γύρω τους; Όταν παρατηρούμε ότι κάποιος τείνει να μένει περισσότερο μόνος του παρά με κόσμο, τότε κάτι το έχει προκαλέσει αυτό. Αν δεν ήταν έτσι και παλιά, υποθέτουμε ότι το άτομο αυτό αντιμετωπίζει κάτι προσωπικό.

Είτε κάποιο γεγονός, είτε μια ιδιαίτερη κατάσταση, είτε μια αλλαγή και χρειάζεται χρόνο να προσαρμοστεί. Μπορεί, επίσης, μόλις να έχει περάσει κάτι πολύ δύσκολο (που ίσως δεν το γνωρίζουμε) και προσπαθεί να ανακάμψει περνώντας περισσότερο χρόνο με τον εαυτό του. Αρχικά, δεν μας ανησυχεί ο πρώτος καιρός, γιατί μπορεί απλά να είναι ένα μεταβατικό στάδιο συνειδητοποιήσεων και αποφάσεων.

Αν, όμως, ένα άτομο παραμένει για πολύ καιρό στην απομόνωσή του αποφεύγοντας σιγά σιγά τις συνήθειες που είχε παλιά, αλλά και τους ανθρώπους που είχε δίπλα του, τότε κάτι πιο «σοβαρό» συμβαίνει. Αν έχουμε το θάρρος και την οικειότητα, προτείνεται να επισκεφτούμε το άτομο αυτό και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει, αλλά και να απευθύνουμε μια πρόσκληση για μια έξοδο ή μια δραστηριότητα.

Ανάλογα με τον τρόπο που θα αντιδράσει και το τι θα πει, μπορεί κανείς να καταλάβει σε τι συναισθηματική κατάσταση βρίσκεται ο άνθρωπος αυτός. Προκειμένου να επανέλθει, ίσως χρειάζεται αρχικά παρέα στον χώρο του, υποστήριξη σε ό,τι περνάει, φροντίδα, έγνοια και κατανόηση. Ίσως με τον καιρό όλα αυτά τον βοηθήσουν να βγει από την απομόνωσή του.

Συνήθως, μια έντονη συναισθηματική φόρτιση που συμβαίνει ως αντίδραση σε ένα γεγονός κάνει τους ανθρώπους να χάνουν την κοινωνικοποίηση που είχαν. Αυτό μπορεί να συμβεί από το πολύ άγχος, την πολλή θλίψη, τον πολύ θυμό, την πολλή απογοήτευση ή από το αίσθημα συνεχούς απόρριψης. Παίζει ρόλο, επίσης, πόσο χαμηλή είναι η αυτοπεποίθηση του ατόμου και πόσο πολύ το έχουν κάνει να νιώθει ανεπαρκές, ανάξιο, ανίκανο.

Το να περνάει κάποιος μια δύσκολη συναισθηματική περίοδο λόγω των όσων συμβαίνουν στη ζωή του είναι φυσιολογικό. Το να μη μπορεί, όμως, να διαχειριστεί τα συναισθήματά του σε σημείο που τον καταβάλλουν, τον δυσλειτουργούν και τον απομονώνουν για παρατεταμένο διάστημα, τότε αυτό αποτελεί ένδειξη κινδύνου για την ψυχική του υγεία.

Ας έχουμε, λοιπόν, το νου μας τόσο στους άλλους γύρω μας όσο και στον εαυτό μας. Όλοι χρειαζόμαστε περιόδους απομόνωσης, ξεκούρασης και αναστοχασμού. Το σημαντικό, ωστόσο, είναι να μην κρατήσει πολύ αυτό το διάστημα, γιατί μπορεί να εδραιωθεί και να δυσκολευτούμε να επιστρέψουμε στη συνήθη κοινωνική μας συμπεριφορά. Ακούμε τις ανάγκες μας, δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας, προσπαθώντας, ωστόσο, παράλληλα να διατηρήσουμε τις εσωτερικές μας ισορροπίες.

Κάθε φάση της ζωής μας είναι διαφορετική ανάλογα με αυτά που συμβαίνουν και το σεβόμαστε αυτό. Χρειάζεται, όμως, προσοχή με τα συναισθήματά μας! Άλλο είναι να τα βιώνουμε, να τα αποδεχόμαστε και να προσπαθούμε να τα διαχειριστούμε κι άλλο είναι να παραδινόμαστε άνευ όρων σε αυτά, αφήνοντάς τα να μας κατευθύνουν στη μοναξιά και στην απομόνωση...!