Μαρία Καρίκη: Άνθρωποι που δεν ήρθαν για να μείνουν

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Μαρία Καρίκη
Ψυχολόγος, Msc

Στη ζωή μας θα συναντήσουμε πολλούς ανθρώπους. Με κάποιους θα συνδεθούμε περισσότερο, με άλλους λιγότερο. Κάποιοι θα μείνουν, ενώ άλλοι θα φύγουν. Οι σχέσεις μας γίνονται μέρος της ζωής μας, γίνονται μέρος της ιστορίας μας, αυτού που είμαστε σήμερα. Κάποιοι θα μας στιγματίσουν σημαντικά και θα μείνουν για πάντα ανεξίτηλοι στη μνήμη μας, ενώ άλλοι θα ξεθωριάσουν πιο γρήγορα.

Δεν γνωρίζουμε από πριν πόσο σημαντικός θα είναι ο κάθε άνθρωπος που γνωρίζουμε στη ζωή μας. Η σχέση χτίζεται σε βάθος χρόνου. Αποκαλύπτεται σιγά σιγά μέσα από κοινά βιώματα πόσο κοντά θα έρθουμε με τον καθένα ή και όχι. Οι αντιδράσεις μας, η συμπεριφορά μας, η στάση μας στα δύσκολα θα καθορίσει την ποιότητα, αλλά και την έκβαση της κοινής μας πορείας. Μπορεί στην αρχή να είμαστε ενθουσιασμένοι, να έχουμε προσδοκίες ή και να εξιδανικεύουμε κάποιον. Όπως και να έχει, όμως, η πραγματικότητα μας φανερώνει πάντα αν όντως υποθέσαμε σωστά ή λάθος.

Η κρίση μας απέναντι στους ανθρώπους δεν μπορεί να είναι πάντα αντικειμενική. Αρχικά μπορεί να είμαστε θετικά διακείμενοι και να εστιάζουμε μόνο στα καλά στοιχεία τους. Η τριβή μαζί τους, όμως, η συχνή αλληλεπίδραση αργά ή γρήγορα θα φέρει στην επιφάνεια το σύνολο της προσωπικότητάς τους. Τότε θα μπορούμε να δούμε πιο ολοκληρωμένα τι πραγματικά έχουμε απέναντί μας, ακόμα κι αν δεν θέλουμε για κάποιον λόγο να το παραδεχτούμε.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πάντα ένα ρίσκο και το γνωρίζουμε αυτό. Άτομα με διαφορετικές προσωπικότητες, διαφορετικές πεποιθήσεις, διαφορετικά βιώματα και καταβολές συναντιούνται και προσπαθούν να δουν αν ταιριάζουν κι αν μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους σε ένα πιο βαθύ επίπεδο. Και ίσως ο ένας από τους δύο να μπορεί να το κάνει αυτό, ενώ ο άλλος όχι. Δεν είναι καθόλου εύκολο να προβλέψεις την έκβαση μιας σχέσης σε οποιοδήποτε επίπεδο. Πολλές οι μεταβλητές που την επηρεάζουν, καθώς και πολλές οι προκλήσεις που προκύπτουν!

Τι χρειάζεται άραγε για να έχει μια σχέση περισσότερες πιθανότητες να είναι βιώσιμη; Καταρχήν, χρειάζεται μια στοιχειώδης συναισθηματική νοημοσύνη και από τις δύο πλευρές. Η ενσυναίσθηση είναι εκείνη που μας βάζει στη θέση του άλλου και μας βοηθάει να τον κατανοήσουμε πιο βαθιά έξω από το «εγώ» μας. Η ωριμότητα, επίσης, είναι εκείνο το χαρακτηριστικό που θα μας καθοδηγήσει στις δύσκολες στιγμές, στις διαφωνίες και στις συγκρούσεις. Το πόσο ο καθένας έχει δουλέψει με τον εαυτό του θα παίξει επιπλέον το ρόλο του. Ένας «δουλεμένος» εαυτός αναγνωρίζει και παραδέχεται τα λάθη του, κάνει αυτοκριτική και αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν. Δεν επιρρίπτει συνεχώς κατηγορίες στους άλλους, δεν φεύγει με το παραμικρό, δεν φωνάζει με την πρώτη ευκαιρία, ούτε μειώνει ή προσβάλλει για να δείξει πόσο δίκιο έχει.

Οι άνθρωποι που είναι να φύγουν από τη ζωή μας, καλώς και φεύγουν. Όσο κι αν μας πληγώνει ίσως αυτό. Μια σχέση δεν διατηρείται μονόπλευρα, ούτε με το ζόρι. Όταν κάποιος εκδηλώνει σημάδια φυγής, συνεχούς έκρηξης και τοξικότητας, τότε η σχέση δεν είναι πια υγιής και ισορροπημένη. Ακόμα κι αν αρνούμαστε να το ομολογήσουμε στον εαυτό μας, η σχέση δεν αλλάζει αν και τα δύο μέλη δεν δουν πραγματικά τι κάνουν και πού οδηγούνται. Συχνά δικαιολογούμε, αναβάλλουμε αποφάσεις, φοβόμαστε το «μετά», μόνο και μόνο γιατί δεν είμαστε έτοιμοι να φύγουμε εμείς από μια τέτοια σχέση. Θέλει θάρρος η αλήθεια. Όσο εθελοτυφλούμε, τόσο περισσότερο κακό μπορεί να κάνουμε στον εαυτό μας.

Στο τέλος, θα μείνουν δίπλα μας εκείνοι που στάθηκαν στο ύψος των δοκιμασιών της σχέσης μας. Όπως και εμείς το ίδιο απέναντί τους. Στο τέλος, θα μείνουν οι συμβατοί με μας, εκείνοι που ενώ είχαν λόγους να φύγουν, έμειναν χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί δεν ήθελαν να μας χάσουν από τη ζωή τους. Και κάπως έτσι, ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους που η σύνδεσή μας μαζί τους δεν είναι επιφανειακή, ούτε εγωκεντρική. Είναι αυθεντική, ουσιαστική και αντέχει στο χρόνο και τις δυσκολίες. Είμαστε τυχεροί αν έχουμε ήδη τέτοια άτομα στη ζωή μας! Χωρίς κριτική, χωρίς πίεση να γίνουμε κάτι άλλο από ό,τι ο εαυτός μας, χωρίς γκρίνια και συνεχή παράπονα για κάτι.

Όσοι άνθρωποι και να περάσουν από τη ζωή μας, είτε μείνουν τελικά είτε φύγουν, όλοι με κάποιον τρόπο μας διαμορφώνουν ανάλογα και εμείς με τη σειρά μας εκείνους. Σημασία έχει να προχωράμε και να μην ξεχνάμε και να μην αμφισβητούμε ο καθένας την αξία του. Οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται. Μαζεύεις εμπειρίες και δυναμώνεις. Κρατάς τους ανθρώπους που φωτίζουν τη ζωή σου. Με τους υπόλοιπους απλά δεν ταίριαξες συναισθηματικά και ψυχικά. Τους κρατάς ως μέρος της ιστορίας σου και γίνεσαι στην πορεία όλο και πιο προσεκτικός, όλο και πιο επιλεκτικός... Όχι γιατί δεν πιστεύεις πια στους ανθρώπους, αλλά γιατί δεν θέλεις άλλο να χάνεις χρόνο.