Μαίρη Παπανδρέου: Η Αγάπη της Έλλης Παρασκευά για τη γενέτειρά της

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου

Χρειάζεται «γνώση, οξυδέρκεια και ευαισθησία» για να αναγνωρίσει κάποιος την πολυσχιδή προσφορά συμπατριωτών μας και ιδιαίτερα η οποιαδήποτε Αρχή της Πολιτείας.

Ένα θερμό «εύγε» αξίζουν οι συμπολίτες μας, που «υπηρετούν σε Δημόσιους Θώκους» και αναγνώρισαν την πολυσχιδή προσφορά της Ροδίτισσας Έλλης Παρασκευά, για την προσφορά της, για τις δραστηριότητές της και τις ευαισθησίες της, ιδιαίτερα σε εθνικά μας θέματα.

Δεν ξεχνάμε τη δράση της και στον «Ροδιακό Σύνδεσμο Κυπριακού Αγώνα», που ιδρύθηκε και έδρασε άμεσα και αποτελεσματικά, αμέσως μετά την Εισβολή στην Κύπρο και ανάμεσα στα ιδρυτικά και άοκνα εργαζόμενα στελέχη ήταν ο Νίκος και η Ρένα Κάσδαγλη, η Έλλη Παρασκευά, ο Ηλίας Παπανδρέου και πολλοί ακόμα, οι οποίοι είχαν συγκεντρώσει χιλιάδες υπογραφές διαμαρτυρίας που έστειλαν στα «Ηνωμένα Έθνη», ίδρυσαν τον «Ροδιακό Σύνδεσμο Κυπριακού Αγώνα», συγκέντρωναν ρούχα και φάρμακα που προωθούσαν στην Κύπρο, με Κύπριους αντιπροσώπους.

Ροδίτες έστελναν βαφτιστικά και σταυρούς και βάφτιζαν μωρά που είχαν χάσει γονιό, σπίτι και πατρίδα. Στον Ροδιακό Σύνδεσμο Κυπριακού Αγώνα δόθηκε επίσης χρόνος 30΄ στην Εθνική Ραδιοφωνία κι έκαναν ενημερωτικές εκπομπές κάθε Κυριακή μετά τη Θεία Λειτουργία.

Οργάνωσαν Έκθεση με αδιάψευστες φωτογραφίες των αγριοτήτων και καταστροφών των Εισβολέων στην Κύπρο και άλλα ντοκουμέντα από τις καταστροφές και βαναυσότητες στη Μεγαλόνησο – και μάλιστα σε κτήριο που τους παραχώρησε η Αρχαιολογική Υπηρεσία δίπλα στη Μεγάλη Πύλη στο Λιμάνι.
Ο «Ροδιακός Σύνδεσμος Κυπριακού Αγώνα» συγκέντρωνε ρουχισμό, κλινοσκεπάσματα, φάρμακα, παιχνίδια για Κυπριωτάκια, τα συσκεύαζαν και τα πήγαιναν στις 4 τα ξημερώματα στο λιμάνι της Ρόδου, όταν περνούσε πλοίο για την Κύπρο.

Η Έλλη Παρασκευά, παρούσα σε όλες αυτές τις δραστηριότητες και μαζί με άλλους Ροδίτες, φόρτωνε το αυτοκίνητό της με τις τεράστιες κούτες που η ευαισθησία των Ροδιτών συγκέντρωνε με τα απολύτως απαραίτητα για τους Κύπριους πρόσφυγες, και βέβαια, η Έλλη Παρασκευά ήταν πρώτη στη συσκευασία και στη μεταφορά των δεμάτων, από το σπίτι του ζεύγους Κάσδαγλη, στο λιμάνι.

Θα ήταν μεγάλη παράλειψη όμως, αν δεν αναφερθεί ότι η Έλλη Παρασκευά ίδρυσε την Πρώτη Σχολή Κλασικού Μπαλέτου στην Ανατολική Μεσόγειο και κάτι επίσης σημαντικό. Όταν πριν από κάποιες δεκαετίες, συμπωματικά συνάντησα στο Λονδίνο τον «Γιατρό του Βασιλικού Μπαλέτου του Λονδίνου» και του είπαν ότι είμαι Ελληνίδα και ζω στη Ρόδο, αμέσως με ρώτησε αν γνωρίζω την Έλλη.

Του απάντησα ότι τη γνωρίζω και μάλιστα πολύ καλά κι εκείνος, γεμάτος σεβασμό και συγκίνηση, μου αποκάλυψε κάτι που κανένας δεν γνώριζε. Όταν η Έλλη Παρασκευά, με υποτροφία, ήταν στο «Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου», είχε εντυπωσιάσει τους Άγγλους ιθύνοντες, το γνήσιο ταλέντο της και το ήθος της και της πρότειναν να μείνει στο «Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου».

Ο Άγγλος Γιατρός του Βασιλικού Μπαλέτου, με πολύ σεβασμό, μου αποκάλυψε: «Ξέρετε, προς μεγάλη τιμή της, δείχνοντας την αγάπη της για την ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Ρόδο, δεν δέχτηκε την τιμητική θέση, λέγοντας: «Ευχαριστώ για την τιμητική πρότασή σας, όμως, θέλω να επιστρέψω και να εργαστώ στη Ρόδο, τη γενέτειρά μου – και να δώσω τις γνώσεις μου στους συμπατριώτες μου».
Δεν δέχτηκε αυτή την εξαιρετική πρόταση εργασίας στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου, από αγάπη για τη Ρόδο, αξιέπαινη και ιδιαίτερα συγκινητική στάση της Έλλης Παρασκευά, που ελάχιστοι γνώριζαν.