Ιωάννης Ηλ. Βολανάκης: Γεώργιος Κ. Δαΐκος, Ιατρός-Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών (1918-2025)

Rodiaki NewsRoom

Εκείνοι που φεύγουν…

Γράφει ο Δρ. Ιωάννης Ηλ. Βολανάκης

Επίτιμος Έφορος Αρχαιοτήτων

«Η αρετή, καν θάνη τις, ουκ απόλλυται. Ζη δε αύτη, ουκέτι όντος του σώματος».

(Αρχαίο ελληνικό απόφθεγμα)

Ήτοι, σε ελεύθερη απόδοση:

«Η αρετή και όταν κάποιος πεθάνει, δεν χάνεται. Διότι αυτή συνεχίζει να ζει, ακόμη και όταν το σώμα έχει παύσει να βρίσκεται στη ζωή και έχει διαλυθεί».

Απεβίωσε την Παρασκευή, 11-06-2025 στην Αθήνα, σε ηλικία 107 ετών, ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Δαΐκος, Ιατρός – Λοιμωξιολόγος, μία εξέχουσα και εμβληματική προσωπικότητα της Διεθνούς Ιατρικής Επιστήμης, ένας εξαίρετος Δάσκαλος και Άνθρωπος και ένας φίλος και θαυμαστής της Ρόδου.

Ο Γ. Κ. Δαΐκος αγαπούσε ιδιαίτερα τη Ρόδο και την επεσκέπτετο συχνά μαζί με την λόγια, φιλόμουσο και φιλότεχνο σύζυγό του αείμνηστη Μαρίκα Λαναρά, πολλοί δε Ιατροί, οι οποίοι κατάγονται ή ζουν και εργάζονται σήμερα στη Ρόδο, υπήρξαν μαθητές του και τον ενθυμούνται με ευγνωμοσύνη.

Τους ιδιαίτερους δε δεσμούς του Καθηγητού Γ. Δαΐκου προς τη Ρόδο, τη φύση, την ιστορία και τον πολιτισμό της φανερώνει μεταξύ άλλων και το γεγονός, ότι εκείνος επέλεξε τη Ρόδο, στην οποία κατά τη δεκαετία του 1980 οργάνωσε ένα Διεθνές Ιατρικό Συνέδριο, στο οποίο συμμετείχαν ως συνδιοργανωτές και εισηγητές γνωστά μεγάλα ονόματα της Ιατρικής Επιστήμης από όλο τον κόσμο.

Ακριβώς για τους παραπάνω λόγους ο γράφων εθεώρησε σκόπιμο, να γράψει αυτές τις γραμμές, σχετικά με την προσωπικότητα και την προσφορά του εκλιπόντος αειμνήστου Καθηγητού και Ανθρώπου Γ. Δαΐκου, που είχε την εξαιρετική τύχη και τιμή ο γράφων να τον γνωρίσει προσωπικώς και να τον ξεναγήσει στους Αρχαιολογικούς Χώρους και τα Μνημεία της νήσου Ρόδου.

Στο σημείο αυτό, ο γράφων θεωρεί σκόπιμο, να αναφέρει μία σχεδόν ανεκδοτολογικού περιεχομένου λεπτομέρεια, απολύτως ακριβή, η οποία δείχνει μεταξύ άλλων το υψηλό ήθος, την σεμνότητα και την απλότητα του Καθηγητού Γ. Κ. Δαΐκου και χαρακτηρίζει την όλη προσωπικότητα εκείνου.

Όταν ο Γ. Δαΐκος και η σύζυγός του Μαρίκα επεσκέφθησαν για διακοπές τη Ρόδο περί το 1980, ο γράφων μεταξύ άλλων τους εξενάγησε στους Αρχαιολογικούς Χώρους και τα μνημεία της νήσου.

Έχοντας ενημερωθεί προηγουμένως ο γράφων από τη σύζυγό του - Δρ. Μαρία Gehlhoff- Βολανάκη, Ιατρό Ειδική Παθολόγο και Νεφρολόγο, η οποία υπήρξε Ειδικευόμενη του Καθηγητού Γ. Δαΐκου και πλησίον εκείνου εξεπόνησε την Διδακτορική της Διατριβή - για το μέγεθος και την αξία της προσωπικότητος του Καθηγητού, ήταν λογικό και αναμενόμενο να αισθάνεται ο γράφων δέος και θαυμασμό προς εκείνον και να δυσκολεύεται, ένας σχετικά νέος τότε στην ηλικία Αρχαιολόγος, να ξεναγεί ένα σοφό Καθηγητή και διεθνούς φήμης ανεγνωρισμένο επιστήμονα.

Ο Γ. Δαΐκος αντελήφθη τα παραπάνω αμέσως και απευθυνόμενος προς τον γράφοντα και τότε ξεναγό του, του είπε: «Εγώ πάντοτε αισθανόμουν και συνεχίζω να αισθάνομαι ως Φοιτητής. Είμαι πρόθυμος να σας ακούσω μετά προσοχής και να μάθω από εσάς. Παρακαλώ συνεχίσετε την ξενάγησή σας!».

Ο Γ. Κ. Δαΐκος γεννήθηκε το έτος 1918 στη Ζαχάρω της Ηλείας. Ο πατέρας του Κωνσταντίνος ήταν Διδάσκαλος και η μητέρα του Βικτωρία ασθένησε και απεβίωσε το έτος 1924 και μία αδελφή της μητέρας του, την οποία ο ίδιος εθεωρούσε ως δεύτερη μητέρα του, ανέλαβε την ανατροφή του Γεωργίου και του αδελφού του.

Από ενωρίς ο Γεώργιος εφανέρωσε τα ιδιαίτερα χαρίσματα, με τα οποία τον επροίκισε η φύση και έδειξε την ιδιαίτερη έφεσή του προς την μάθηση. Μετά το πέρας της Στοιχειώδους και της Μέσης Εκπαιδεύσεως στην Ηλεία, εσπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έλαβε το πτυχίο του το έτος 1940. Ακολούθως ειδικεύθηκε στην Παθολογία. Μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1940-1944) ο Γ. Δαίκος μετέβη με υποτροφία στις Η.Π.Α., όπου μετεκπαιδεύθηκε στα Πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και της Βοστώνης (1947-1951) και ειδικεύθηκε στην Λοιμωξιολογία.

Κατά το έτος 1952 ο Γ. Δαΐκος επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάσθηκε ως Ιατρός αρχικά στην Δ΄ Παθολογική Κλινική του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» και στη συνέχεια στη Θεραπευτική Κλινική του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα». Εκεί εδημιούργησε τον πρώτο πυρήνα για την Λοιμωξιολογία στην Ελλάδα και μαζί με άλλους Πανεπιστημιακούς και Διευθυντές Κλινικών ίδρυσε την «Εταιρεία Ιατρικών Σπουδών», με πλούσιο επιστημονικό έργο.

Ο Γ. Δαΐκος αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε έρευνες, σχετικές με τις Λοιμώξεις και τα αντιβιοτικά και τα πορίσματα των ερευνών του έτυχαν διεθνούς αναγνώρισης και εκτιμήθησαν ιδιαιτέρως.

Επί μακρά σειρά ετών εδίδαξε ως Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εξεπαίδευσε γενεές Ιατρών, οι οποίοι στη συνέχεια προσέφεραν και συνεχίζουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες των σε ασθενείς σε ολόκληρη την Ελλάδα και στο Εξωτερικό. Επίσης άφησε πίσω του πλούσιο συγγραφικό έργο.

Ο Γ. Δαΐκος υπήρξε εμπνευσμένος Διδάσκαλος, με υψηλό ήθος και ευρεία ανθρωπιστική μόρφωση, υπεραγαπούσε και εστήριζε παντοιοτρόπως τους μαθητές του και αποτελούσε γι’ αυτούς άριστο πρότυπο Ιατρού και ανθρώπου. Εξίσου αγαπούσε τους ασθενείς του, προς τους οποίους προσέφερε τις υπηρεσίες του.

Ο ίδιος πρόσεχε όλως ιδιαιτέρως την υγεία του και εζούσε υγιεινά: έτρωγε λιτά, ασκείτο στο περπάτημα και σε άλλες σωματικές ασκήσεις, διοργάνωνε εκδρομές στην ύπαιθρο με τους Φοιτητές και συνεργάτες του, ανέβηκε μαζί των στα περισσότερα βουνά της Ελλάδος και εκολυμπούσε καθ΄ όλη την διάρκεια του έτους. Ήταν φίλος του νερού και ιδιαίτερα του κρύου νερού. Επίσης δεν ξενυκτούσε, δεν έπινε και δεν εκάπνιζε.

Ο Γ. Δαΐκος ως Καθηγητής διοργάνωνε σε ετήσια βάση εκδρομές στο Αμφιάρειο ή Αμφιαράειο Ωρωπού (Μαρκόπουλο Αττικής), όπου μαζί με τους Φοιτητές και συνεργάτες του συζητούσε θέματα, σχετικά με το ήθος των Ιατρών και τις αρχές της Ιπποκράτειας Ιατρικής, όπου καθένας είχε τη δυνατότητα να εκφράσει ελεύθερα τις απόψεις του.

Το έτος 1985 έλαβε τον τίτλο του Ομότιμου Καθηγητού της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκτοτε συνέχισε ποικιλοτρόπως να προσφέρει τις υπηρεσίες του και να υπηρετεί την Ιατρική και τον άνθρωπο.

Ο εκλιπών δεν ήταν μόνο σπουδαίος Ιατρός, Ερευνητής, θεραπευτής και Δάσκαλος, ήταν επίσης βαθύτατα θρησκευόμενος και φιλάνθρωπος. Εβοήθησε πολυάριθμους ανθρώπους ηθικά και οικονομικά και προσέφερε δωρεές σε διάφορα ιδρύματα, ναούς, πέτρινες βρύσες και άλλα μνημεία.

Στην Νέα Φιγαλεία (Δήμος Ζαχάρω) υπάρχουν οι μάρτυρες του ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος αυτού και των δωρεών του. Όπως είναι μεταξύ άλλων, ο ναός του Αγίου Νικολάου, το Λαογραφικό Μουσείο, διάφοροι πετρόκτιστοι ναοί, Σχολικά κτήρια, πέτρινες βρύσες κ.λπ.. Δώρισε ολόκληρη την περιουσία του, για να αναστηλωθεί και να γίνει Βυζαντινό Μουσείο, ένα από τα παλαιότερα Μνημεία της ιδιαιτέρας του πατρίδος, η Ιερά Μονή της Παναγίας Βόγαλης, στη Ζούρεια, στην περιφέρεια του δήμου Ζαχάρω της Ηλείας. Κατά το έτος 2016 ο Γ. Δαίκος ετιμήθη με το Βραβείον «Αλκμαίων».

Ο Γ. Δαΐκος διηγείτο στους φίλους του, ότι ο πατέρας του Κωνσταντίνος, απεβίωσε σε ηλικία 99 ετών και ο αδελφός του σε ηλικία 102 ετών, συνεπώς είχε καλά γονίδια. Ο ίδιος δε ευτύχησε να ζήσει 107 έτη, διατηρώντας μέχρι τέλους τις σωματικές και πνευματικές του δυνάμεις ακμαίες. Η σύζυγός Μαρίκα, αν και νεότερή του, απεβίωσε ενωρίτερα από τον ίδιο.

Ο Γ. Δαΐκος συνήθιζε να λέγει, ότι δεν έχει τόση σημασία ο αριθμός των ετών της ζωής κάποιου, όσο η ποιότητα αυτών και η έξοδος από τη ζωή να γίνει με αξιοπρέπεια.

Η εκφορά του αειμνήστου Γ. Δαΐκου πρόκειται να πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, 13-06-2025, από τον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου (Κολωνάκι) των Αθηνών.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του και ας είναι ελαφρό το χώμα της Αττικής, το οποίο θα τον σκεπάσει.