Γιατροί της Ρόδου υπηρέτες του λαού

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o
Κυριάκος Μιχ. Χονδρός
chondros.kyr@gmail.com

ΜΕΤΑ από αρκετά χρόνια στο Γραφείο Τύπου του δήμου Ρόδου, είμαι σε θέση να υπογραμμίσω πως σχεδόν όλοι οι δήμαρχοι κατέβαλλαν μεγάλες προσπάθειες για να υλοποιήσουν έργα της κοινωνικής πολιτικής και της αλληλεγγύης. Φυσικά, ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης στην άσκηση της κοινωνικής πολιτικής και ο μηχανισμός παροχής υπηρεσιών κοινωνικού χαρακτήρα είναι από τα δυσκολότερα θέματα σε πολλές κοινωνίες.

Ο δήμος Ρόδου με δημάρχους τους οποίους έζησα από κοντά, Σ. Καραγιάννης, Μάνος Κόκκινος, Γιώργος Γιαννόπουλος, Στάθης Κουσουρνάς, ανταποκρίθηκαν στις συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις και ανάγκες των πολιτών και πολλές φορές κόντρα στο αυστηρό δημοσιονομικό πλαίσιο, το οποίο επιβάλλει περιστολές δαπανών.
Αυτά ως μια σύντομη εισαγωγή.

Έγραφα στη φιλόξενη εφημερίδα «Η Ροδιακή» (13.10.2024), ένα μικρό σχόλιο με τίτλο «Μια ψυχούλα στους δρόμους», για να βοηθήσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες, ένα κορίτσι.
Η ανταπόκριση και τα αντανακλαστικά του δήμου Ρόδου ήταν άμεσα.
Ο κ. Θωμάς Σωτρίλλης, αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής και Αλληλεγγύης, επικοινώνησε, δείχνοντας έμπρακτο ενδιαφέρον ενώ συγχρόνως, μας ενημέρωσε για τις ενέργειές του. Γνώστης των τοπικών προβλημάτων, γιατρός επί σειρά ετών, άνθρωπος που ενεργεί με πράξεις και με λίγα λόγια, στόχο έχει να βοηθήσει τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη.

Από πληροφορίες που συλλέξαμε, μαθαίνουμε, πως η υπηρεσία του, με ένα ευρύτατο πεδίο ευθύνης για άμεση υλοποίηση, αναζητά καινοτόμες κοινωνικές πολιτικές και πρακτικές που να συμβάλλουν στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών.
Δεν είναι τυχαίο, πως ο δήμαρχος Ρόδου κ. Αλέξανδρος Κολιάδης, του ανέθεσε αυτά τα συγκεκριμένα καθήκοντα και πως ο κ. Θωμάς Σωτρίλλης ανταποκρίνεται στον ρόλο του.
Και κάτι ακόμα.

Από τα χρόνια της σκλαβιάς (Τουρκοκρατία) και της Κατοχής (Ιταλών και Γερμανών), γιατροί που είχαν παράλληλη ενασχόληση με την τοπική αυτοδιοίκηση, κυρίως στα χωριά της Ρόδου, πρόσφεραν σημαντικές υπηρεσίες στις τοπικές κοινωνίες.

Γιατροί αγωνιστές, που έτρεχαν μέρα ή νύχτα με τα πόδια στα χωριά.
Γιατροί που τολμούσαν να αρθρογραφούν για τα προβλήματα του τόπου.
Γιατροί που πάλεψαν και αντιστάθηκαν κατά των τυράννων της Δωδεκανήσου.
Γιατροί που λάμβαναν ως αμοιβή ένα αυγό και καμιά φορά απολύτως τίποτα.
Γιατροί που θεράπευαν τους ασθενείς με πενιχρά μέσα.

Ε, λοιπόν αυτούς τους υπηρέτες του Λαού θέλουμε και ως αμοιβή ένα Μεγάλο Εύγε!
Σημ.: Το ταπεινό μου αυτό σχόλιο, ας είναι ένα φιλολογικό μνημόσυνο στον Σταύρο Αυγουστάκη, γιατρό και δήμαρχο Ρόδου, ο οποίος με τιμούσε με τη φιλία του και την εμπιστοσύνη του.