Ελένη Τσίκκη: «Τα μυστικά δεν τα λέμε. Όταν θα γράψω τ’ απομνημονεύματά μου, θα γράψω και τα μυστικά μου...»!

Pοδούλα Λουλουδάκη

Η Ελένη Τσίκκη, μιλά για τον σύζυγό της, δήμαρχο Ιαλυσού, για τη ζωή της, για τις εκλογές

Συνέντευξη στη
Ροδούλα Λουλουδάκη

Είναι η γυναίκα που ξέρουν όλοι ότι στην πραγματικότητα ήταν μπροστά! Αυτή που «καθάριζε» κάθε δύσκολη κατάσταση, κάθε εκλογική αναμέτρηση. Η Ελένη Τσίκκη, η σύζυγος του πάλαι ποτέ δημάρχου Ιαλυσού Νίκου Τσίκκη και μητέρα του Δημήτρη, του Θωμά και της Πόπης που όλοι της αναγνωρίζουν ότι η μαεστρία της τους κράτησε ψηλά.

Σβελτάδα, καπατσοσύνη, τήρηση των ισορροπιών με ευλάβεια, μόνο μερικά χαρακτηριστικά της γυναίκας αυτής που μέχρι και σήμερα μαζί με τις κυρίες του Διοικητικού Συμβουλίου, κρατά ψηλά το Σύλλογο Γυναικών και παρακολουθεί τα πάντα, συμμετέχει και κυρίως γνωρίζει. Γιατί την πολιτική και τις εκλογές τα έζησε από 16 χρονών όταν κοριτσάκι ήρθε στη Ρόδο, κι έγινε «Τριαντενή»!

«Γεννήθηκα στην Καβάλα, μου είπε. Εγώ λέω ότι είμαι Τριαντενή αλλά η καταγωγή μου είναι από τη Μακεδονία. Ο Νίκος Τσίκκης ο σύζυγός μου, υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στην Καβάλα. Ήταν έφεδρος αξιωματικός, κι εγώ 16 ετών. Στη Ρόδο ήρθαμε το 1965. Δεν το είχα φανταστεί ότι θ΄ αλλάξω τόπο. Πήγαινα στην Εμπορική Σχολή, κι ήρθε ο έρωτας! Όταν ήρθε ο Νίκος να με ζητήσει οι γονείς μου είπαν, «εμείς δεν έχουμε παιδί για να παντρέψουμε...»!

Ο Νίκος είπε ότι θα με πάρει να έρθουμε Ρόδο... τους πίεσε. Ο γάμος έγινε εκεί. Ήμουν μοναχοπαίδι και τους διαβεβαίωσε πως «αν πάμε στη Ρόδο και δεν της αρέσει θα γυρίσουμε πίσω...». Όμως η Ρόδος ήταν στην ακμή της, κι εμένα αυτό μου άρεσε. Έβλεπα ότι έμπαιναν λεφτά στο σπίτι, πολλά λεφτά, κάτι που δεν θα συνέβαινε στην Καβάλα».

Στα κοινά πότε μπήκε;
Στα 32 του χρόνια. Εγώ τότε δεν μπορούσα να το φανταστώ, μεγάλωνα παιδιά και μεγάλωνα κι εγώ μαζί τους. Στα 17 μου χρόνια είχα δύο παιδιά και στα 22 μου είχα και τα τρία: την Πόπη, τον Δημήτρη και τον Θωμά. Δεν μπορούσα να το φανταστώ για το Νίκο, αλλά με παρότρυνση πολλών Τριαντενών, το αποφάσισε και βγήκε μπροστά.

Το 1978 που εκλέχτηκε πρώτη φορά ήμασταν Κοινότητα. Διαδέχτηκε τον Νικόλαο Καλλίγερο, που ήταν κοινοτάρχης την περίοδο 1975 -1978. Εκλέχτηκε δύο συνεχόμενες τετραετίες, μετά δεν έθεσε υποψηφιότητα. Επέστρεψε όμως το 1994 όταν πια είχε γίνει δήμος η Ιαλυσός. Ανέλαβε τα καθήκοντα του δημάρχου το 1995 και παρέμεινε μέχρι το 1998.

Πώς το πήρατε εσείς τότε στην αρχή; Πολλά σας πέσανε!
Επαναστάτησα. Ήθελα να ζω μια ήρεμη ζωή: ο Νίκος ήταν από τους καλύτερους λογιστές, είχε βγάλει την Εμπορική Σχολή με άριστα και γράφτηκε στην Ανωτάτη Βιομηχανική Πειραιά άνευ εξετάσεων γιατί ήταν αριστούχος. Παρακολουθούσε τα μαθήματα και πηγαινοερχόταν, από την Αθήνα. Είχε σημαντική δουλειά, ανέλαβε την εταιρεία ηλεκτρικών ειδών “Zanussi”... Όμως το ήθελε να κατέβει στις εκλογές! Του είπα ότι θα τον βοηθούσα, αλλά δε γνώριζα κόσμο στη Ρόδο. Τότε υπήρχε μόνο το ραδιόφωνο. Ήμουν μικρή, είχα τρία παιδιά, αλλά κάθε μέρα έκανα σχέδιο και πρόγραμμα. Περπατούσα στους δρόμους, μίλαγα με κόσμο για να γνωρίσω κόσμο και να αισθανθώ τον παλμό του χωριού.

Όταν ο Νίκος ανέλαβε το χωριό μας ήταν χωριό, δεν είχαμε πολλά μαγαζιά, δεν είχαμε φαρμακείο, ένα παπουτσίδικο ήταν... Το πρώτο του μέλημα ήταν να δημιουργηθεί γυμνάσιο και στην Ιαλυσό, η οποία εξαιρέθηκε από τις εγκρίσεις για τη δημιουργία γυμνασίου. Αμέσως έφυγε, πήγε Αθήνα και τα κατάφερε να πάρει την έγκριση. Έβαλε μπρος, τελείωσε χτισίματα του υπάρχοντος κτηρίου, ήταν δημιουργικός, του άρεσε το νοικοκυριό... Απευθύνθηκε σε ανθρώπους που θα μπορούσαν να κάνουν δωρεές όπως ήταν ο Περδικάκης, παιδίατρος που δεν είχε κληρονόμους, κι έτσι δημιουργήθηκε το νηπιαγωγείο. Επίσης τον ποταμό τον έκανε δρόμο, τη σημερινή οδό Τριαντών, δημιούργησε το νεκροταφείο...

Εσείς πώς τον αντιμετωπίζατε, ήταν πια ο δήμαρχος Τσίκκης!
Έγινα ο πιο αυστηρός κριτής των λόγων και των πράξεών του. Αφού εκείνος έλεγε «η πιο σκληρή αντιπολίτευση είναι η γυναίκα μου...». Είχα ένστικτο. Οι δημοσιογράφοι πολύ σκληροί, τα γνωστά ονόματα της εποχής. Κι ο κόσμος ήταν πιο σκληρός. Τότε υπήρχε φανατισμός. Να σκεφτείτε ότι εγώ έστειλα τα παιδιά μου στην Καβάλα γιατί τα δέρνανε! Στο σχολείο σπάσανε του Θωμά το δόντι, τον Δημήτρη στα 17 του τον σταμάτησαν μια φορά με το μηχανάκι, πέσανε από πάνω του 30 άτομα! Ήταν ο πόλεμος της αφίσας. Έσκιζαν οι μεν τις αφίσες των δε. Θυμάμαι, το εκλογικό κέντρο το δικό μας ήταν προς το γήπεδο, το εκλογικό της άλλης παράταξης ήταν εδώ στην πλατεία. Ήταν ένας ο δρόμος και δεν μπορούσες να περάσεις. Έλεγαν στον Νίκο, γυρνώντας από τη δουλειά του οι υποστηρικτές μας «όταν θα ξεκινάς από τη Ρόδο, θα μας παίρνεις τηλέφωνο, τότε δεν είχε κίνηση, κι εμείς θα υπολογίζουμε πόση ώρα θα κάνεις για να φτάσεις από την πόλη...». Ένα βράδυ ενώ είπε ότι ξεκίνησε, άργησε να έρθει. Τον είχανε μπλοκάρει μέσα στο αυτοκίνητο, είχε από πάνω απ’ το αυτοκίνητο κόσμο και ίσα που φαινόταν ο ίδιος. Πήγα με ταξί κάποιου που ήταν μαζί μας στο εκλογικό, δεν υπολόγισα τίποτα, σταματήσαμε έξω από την εκκλησία, πάω, ανοίγω την πόρτα του και του λέω, «φώναξέ τους να φύγουν, τι κάθεσαι και άνοιξες και το παράθυρο...;». Υπήρχε αγριότητα, γίνονταν έκτροπα. Αυτά που γίνονται τώρα με τις ποδοσφαιρικές ομάδες τότε γίνονταν με τα πολιτικά. Και στις βουλευτικές εκλογές και στις δημοτικές εκλογές. Τώρα ευτυχώς έχουν εξαλείψει αυτά είναι πιο πολιτισμένα και πιο ήπια.

Χαρές ή λύπες; Ποιο είναι το πιο δυνατό συναίσθημα από τα δύο;
Θέλω να σας πω ότι υπάρχει η χαρά της νίκης, αλλά είναι η ευθύνη που τη μετριάζει. Εγώ μικρό κοριτσάκι σκεφτόμουνα «αν δε βγεις θα στενοχωρηθείς και τέλος πάντων θα περάσει. Αν βγεις όμως, πώς θα ανταπεξέλθεις;»

Τον χάσατε νωρίς!
Τον έχασα από καρκίνο του πνεύμονα... ταλαιπωρήθηκε τέσσερα χρόνια και χάθηκε στα εξήντα έξι του χρόνια. Θα πρέπει με υπομονή και με επιμέλεια να βρω στοιχεία να γίνει μία τελετή για εκείνον.

Πείτε μου τα μυστικά σας; Πώς τα καταφέρνετε, να τα καταφέρνετε όλα;
Τα μυστικά δεν τα λέμε. (γέλια). Όταν θα γράψω τ΄ απομνημονεύματά μου τότε θα γράψω και τα μυστικά μου.

Πάντως στην άλλη ζωή, δήμαρχος θα είστε εσείς!
Να μου λείπει! Ο Νίκος ήταν άξιος, εργατικός είχε όραμα, εγώ είχα άλλη μαεστρία. Γνώρισα κόσμο και βοήθησα πάρα πολύ, στάθηκα δίπλα του και τον συμπλήρωνα.

Η συζήτηση αυτή έγινε στο παραδοσιακό σπίτι των Τριαντών που δημιούργησε ο Σύλλογος Γυναικών. Τις κάλεσε όλες τις κυρίες του Διοικητικού Συμβουλίου: την αντιπρόεδρο Σμαράγδη Μπιλιότι, τη γραμματέα Άννα Καστανάκη, την ταμία Ρούλα Βασιλαρά, τα μέλη Νίκη Λεριά, Βασιλική Κύμμα, Νίκη Μανιά, Πόπη Τσίκκη-Φαρμακίδη. Θέλησε να μου πει και τα αναπληρωματικά μέλη: την Αιμιλία Καλόψυχου, τη Νίκη Πατούνα, την Αγγελική Καρτάλη, αλλά και το ότι ο Σύλλογος ιδρύθηκε από την αείμνηστη Σέβα Μαλαματή.
Θέλουν να ανεβάσουν θεατρική παράσταση, με τοπική διάλεκτο, αυτό συζήτησαν στη συνέχεια. Ίσως να μην προλάβουν να το κάνουν σύντομα, αλλά το έβαλαν στόχο.