Μ. Καρίκη: Ο πόνος του συνανθρώπου μας που μας ενώνει…

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Μαρία Καρίκη,

Ακούγεται, μερικές φορές, τετριμμένο να λέει κανείς «τίποτα δεν είναι δεδομένο», αλλά, δυστυχώς, έτσι είναι. Έρχεται η πιο σκληρή πραγματικότητα και ανατρέπει τα πάντα. Καταφτάνουν οι δυσάρεστες ειδήσεις από φυσικές καταστροφές, από ατυχήματα, από λάθη και ο κόσμος σαστίζει από τον πόνο που γεννούν αυτές οι ειδήσεις...

Συνειδητοποιείς την τραγικότητα του έκτακτου, του αιφνιδιαστικού γεγονότος και το σοκ που αυτό επιφέρει, όταν οι επιπτώσεις είναι καταστροφικές. Μια σειρά από κατακλυσμιαίες σκέψεις και ασήκωτα συναισθήματα πυροδοτούνται άμεσα μέσα σου και δεν ξέρεις πώς να τα διαχειριστείς όλα αυτά.

Ενώ είσαι θεατής και παρατηρητής, δεν νιώθεις να είσαι μόνο αυτό. Ταυτίζεσαι, κάνεις προβολές, συνειρμούς και αναρωτιέσαι πολλά. Ο πόνος του άλλου σε αγγίζει βαθιά, σχεδόν σε καθηλώνει. Δεν ξέρεις για ποιον να νιώσεις περισσότερη θλίψη: για αυτόν που έφυγε ή για αυτόν που μένει;

Συνειδητοποιείς ότι μια στιγμή μπορεί κυριολεκτικά να τα αλλάξει όλα και συγκλονίζεται το «είναι» σου από το μέγεθος του πόνου που θα αισθάνονται αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι που θρηνούν. Γιατί θρηνούν για έναν άδικο χαμό, για ένα γεγονός όπου καμία απάντηση πια δεν μπορεί να φέρει πίσω τον αγαπημένο τους άνθρωπο. Και όλοι γύρω τους να μην ξέρουν πώς να τους στηρίξουν, πώς να τους παρηγορήσουν, τι να πουν...

Όλοι γύρω τους, μα ο άνθρωπος που πονάει νιώθει τόσο μόνος εκείνη τη στιγμή, που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να αγγίξει την πληγή του και την απόγνωσή του...

Κάθε απρόσμενη, καταστροφική είδηση τραυματίζει ανεξίτηλα τον άνθρωπο που τη βιώνει και τον αφορά. Ο χρόνος σταματάει και δεν θα κυλήσει το ίδιο ξανά για τον ίδιο και την οικογένειά του. Το σοκ, η άρνηση, ο θυμός, η απελπισία, ο πανικός, η σύγχυση καταπίνουν τον ψυχισμό του ατόμου και γίνονται όλα μια απροσδιόριστη μάζα μέσα του, χωρίς αρχή και τέλος. Θα πάρει καιρό να σταθεί κάποιος στα πόδια του. Με πολλά εσωτερικά τραύματα, ωστόσο, και ανείπωτα κενά.

Ο καθένας μας παρατηρώντας τον πόνο του άλλου νιώθει αρχικά μικρός και ανήμπορος να πει ή να κάνει κάτι για να απαλύνει το «κακό». Ξεκινούν οι σκέψεις που μας υπενθυμίζουν την αξία της ζωής, της υγείας, των αγαπημένων μας ανθρώπων και αναρωτιόμαστε το κατά πόσο τα εκτιμούμε πραγματικά όλα αυτά εμπράκτως. Ξεκινούν οι σκέψεις σχετικά με το τι αφήνουμε να είναι οι προτεραιότητές μας και σε τι αναλωνόμαστε άδικα, ενώ δεν θα έπρεπε…

Πόσο έχουμε χάσει την ουσία των πραγμάτων, ενώ ασχολούμαστε με πολλά δευτερεύοντα ζητήματα, αφήνοντας το χρόνο αναξιοποίητο να περνάει χωρίς να δίνουμε βαρύτητα στις στιγμές, στις σχέσεις, στη χαρά, στον εαυτό μας, στο μεταξύ μας...

Ο πόνος του άλλου δεν είναι μόνο δικός του. Μας αφορά όλους. Ειδικότερα, όταν συμβαίνει άδικα! Δεν είναι απλά η συμπόνια. Δεν είναι μόνο η αλληλεγγύη. Είναι που η ανθρώπινη συνείδησή μας μάς καλεί να γίνουμε «ένα». Είναι η ψυχολογία μιας ομάδας, ενός λαού, μιας χώρας που γίνεται μία ενιαία και βροντερή κραυγή και κατακραυγή ενάντια σε όσους ευθύνονται για ένα τραγικό συμβάν που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Ο πόνος και η ασύλληπτη θλίψη γίνονται μια συλλογική εμπειρία που κανείς δεν αισθάνεται ότι θέλει να μείνει απ' έξω. Μας νοιάζει, μας ενδιαφέρει όλοι οι άνθρωποι να έχουν το δικαίωμα στην ασφάλεια, στην πρόληψη, στην προνόηση, στην προστασία. Μας νοιάζει να τηρούνται όλα όσα διασφαλίζουν το δικαίωμα στην υγεία, στην ασφάλεια και στη ζωή! Για αυτό, λοιπόν, δεν είναι υπόθεση πια του ενός ή των λίγων. Είναι υπόθεση όλων όσων έχουν συνείδηση, ενσυναίσθηση και αντίληψη.

Ο πόνος του συνανθρώπου μας δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους. Δεν μπορεί να μείνουμε αμέτοχοι. Είναι χρέος όλων μας να μην ξανασυμβεί κάποιο παρόμοιο, δυσάρεστο, μοιραίο συμβάν. Είναι χρέος όλων μας να απαιτούμε, να πιέζουμε, να διεκδικούμε τη σωστή λειτουργία σε οτιδήποτε διαπραγματεύεται ανθρώπινες ζωές! Το αυτονόητο, δηλαδή.

Το εθνικό ψυχικό τραύμα θα μείνει για πολύ καιρό. Σε κάποιες οικογένειες, ωστόσο, θα μείνει για πάντα. Και παρά τις οικτρές δικαιολογίες που ακούγονται και παρά τη μεθοδευμένη προσπάθεια να αποδοθεί η ευθύνη αλλού από όπου θα έπρεπε, όλα καταλήγουν σε κάτι ακόμα πιο τρομακτικό: σε μια ολόκληρη χώρα κανένας από μόνος του δεν παρουσιάζεται να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί. Κανείς δεν θα ομολογήσει ότι ήξερε και απλά αμελούσε, αδιαφορούσε, ανέβαλλε.

Κι όλα τα αναπάντητα «γιατί» θα βασανίζουν ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους που έμειναν πίσω... Και κάπως έτσι δεν είσαι σίγουρος αν μέσα σου επικρατεί περισσότερο η θλίψη για το χαμό τόσων ανθρώπων ή η οργή και η ντροπή για την αμέλεια ενός ολόκληρου κράτους που δηλώνει ανεπαρκές και απόν...