Γιατί (δεν) θέλω να γίνω Φώφη Γεννηματά

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Πριν από λίγες ημέρες η Φώφη Γεννηματά τάφηκε με τιμές εν ενεργεία υπουργού μέσα σε οδύνη και εθνικό πένθος. Σύσσωμη η πολιτική και πολιτειακή αρχή βρέθηκε δίπλα της.

Οι εκφωνήσεις λόγων και επικήδειων ήταν συγκλονιστικές. Υπερβάλλοντας τα γήινα και τα πεζά η αναγνώριση στο πρόσωπό της μετά τον οδυνηρό θάνατό της από καρκίνο τάραξε την ελληνική ζωή.

Όλοι ήταν εκεί να αποτίσουν φόρο τιμής στο πρόσωπο της εκλιπούσας, ιδιαίτερα η οικογένειά της η οποία υπέφερε μαζί της από την ημέρα που διαγνώστηκε με την επάρατη νόσο.

Χωρίς πολλά λόγια η κηδεία της θύμιζε της Μελίνας Μερκούρη σε εύρος και λαϊκή αποδοχή. Αλλά πάντοτε μετά θάνατον.

Είναι η ίδια ιστορία που πάντοτε επαναλαμβάνεται ως μια πολιτική φάρσα η αναγνώριση του ατόμου να γίνεται εκ των υστέρων και χωρίς ο ίδιος/η ίδια να δέχεται.

Μάλιστα είναι παράδοξο όταν η ίδια τόνιζε τη λέξη «ζωή» πολλές φορές στους κοινωνικούς επαίνους εν ζωή λόγους της συνδυάζοντάς την με τον άνθρωπο και τις αξίες που πρέπει να φέρει.

Χωρίς δισταγμό αποτέλεσε μια χρυσή σελίδα στη νεότερη ιστορία και μπορεί να παραλληλιστεί με προσωπικότητες που εκπέμπουν στο κοινωνικο-πολιτικό διάβα τους.

Το μήνυμα για ενότητα στον κεντροαριστερό χώρο χωρίς στοιχεία επιτηδεύματος και υποψίας για αρχηγικές τάσεις χωρίς την αναγνώριση της λαϊκής βούλησης και όχι μόνο των μηχανισμών, την ώθησε παρά τα προβλήματα υγείας να εκτεθεί άλλη μια φορά στην εκλογική δοκιμασία.

Οι μεγάλοι ξεχωρίζουν από τη δύναμη της υπόστασης, της αποδοχής και όχι από την άσκηση της εφήμερης εξουσίας.

Η επίσκεψη στη Ρόδο εκείνη την Κυριακή πριν από την επομένη εισαχθεί στο νοσοκομείο σηματοδοτεί τη λατρεία της για τη δημοκρατική πολιτική και τον αγώνα για μια καλύτερη περπατησιά για τα νησιά.

Αγώνας, Αγώνας, Αγώνας.

Ήταν το σύνθημα του πατέρα της, τα χρόνια που το ΠΑΣΟΚ έδειχνε κυρίαρχο, ισχυρό για να αλλάξει το καθεστωτικό πεδίο της χώρας.

Αυτή η ακαταμάχητη ώθηση έκανε και τη Φώφη να κάνει τον ΦΟΒΟ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ και την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ.

Όμως στα χρόνια που ήταν στο τιμόνι του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και άλλες σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις, η απομείωση της επιβλητικότητας στα πολιτικά πράγματα από μερίδα ήταν φανερή χωρίς βέβαια αυτό να την κάμπτει ουδόλως.

Απεναντίας την έκανε ισχυρότερη και γενναιότερη ακόμη και σαν γυναίκα να αντιπαλεύει τα θεριά στην πολιτική αρένα. Μία γυναίκα από τις τρεις που πέρασαν από τις ηγεσίες κομμάτων στη Βουλή έναντι του ανδροκρατούμενου συστήματος χωρίς να ηττηθεί, να υποχωρήσει, χωρίς να λιγοψυχήσει.

Αυτά τα λίγα ως στοιχεία μνημόσυνου με την υποσημείωση ότι πιθανά εάν ζούσε, να δεχόταν πάλι τα πυρά της μερικής πολιτικής για τα μικρά ποσοστά που πιθανόν και εφόσον θα κατακτούσε ως (εκ νέου) αρχηγός του ΚΙΝΑΛ.

Όμως η μεμψιμοιρία και η γκρίνια είναι ιδίωμα των βραχύοπτων και σε αυτούς απαντάει ακόμη και τώρα η στάση της Φώφης.

Η αλήθεια και η υστεροφημία της έστω και μετά τον θάνατό της να γίνει σημαδούρα ζωής ατενίζοντας την πολιτική ως τέχνη του ρεαλισμού για την ευημερία του πολίτη αλλά και ως φαντασία για το κυνήγι της ελπίδας για ένα αύριο δικαιότερο, βιώσιμο και αλληλέγγυο.

Όμως αυτό το έργο που προσέφερε η Φώφη Γεννήματα έπρεπε να είχε γίνει εν ζωή της αποδεχόμενοι τη δύναμη του παρόντος και όχι τις επευφημίες του μέλλοντος.

ΥΓ: Οι προσωπικές σκέψεις δεν αποτελούν ξερές γραμμές ανάλυσης, αλλά προσέγγιση που κρύβει και συναισθηματικές χροιές.