Η προσομοίωση του παγκόσμιου

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Ηλίας Καραβόλιας

Νιώθεις πολύ μικρός στο σύμπαν με αυτά που συμβαίνουν και κυρίως με την παγκοσμιότητα της έκτασής τους (πανδημία, καύσωνας, φωτιές, πλημμύρες). Συρρικνώνεται το υποκείμενο στον μικρόκοσμό του, περιόριζεται η έκταση της επικράτειας σκέψης του στο συλλογικό ασυνείιδητο, ο χωροχρόνος του βρίσκεται σε σμίκρυνση και τα ατομικά προβλήματα περνάνε σε δεύτερη μοίρα.

Περνάμε στην άλλη διάσταση της προσομοιωτικής πραγματικότητας. Σε εκείνη όπου το ακέφαλο συλλογικό υποκείμενο δεν θα μπορεί να κάνει συνδέσεις με το πραγματικό και εγγραφές στο συλλογικό ασυνείδητο αν δεν εντυπωθουν πρώτα στο ατομικό θυμικό τα πανδημικα και τα παγκόσμια φαινόμενα.

Το τοπικό «εγκαταλείπεται» ως συμβάν και τη θέση του παίρνει η γενικευμένη αναταραχή, η διεθνής διάσταση (βλ.πχ. κλιματική κρίση). Η Πολιτική διαχείριση σε κάθε κράτος θα συνεχίσει να χάνει στα σημεία από την παγκοσμιοποιημένη ροή των συμβάντων αφού οι ειδικοί έχουν ήδη αναλάβει τα ηνία σε διεθνή κλίμακα και οι κυβερνήσεις απλώς διεκπεραιώνουν με ψηφιακές παρεμβάσεις. Δεν θα ψηφίζουμε πλέον για να εκλέγουμε εκπροσώπους στα κοινοβούλια αλλά «πραγματογνώμονες» για το κλίμα, την υγεία και την οικονομία.

Ουδέν μεμπτό μέχρι εδώ. Αρκει να μην διολισθήσουμε σε τεχνολαικισμό και αρκεί να ξέρουμε ποια είναι τα όρια της επιστημονικής μηχανικής συγκριτικά με αυτά της κοινωνικής μηχανικής και του βιοπολιτικού σχεδιασμού.
(Σημείωση: χωρίς φυσικά αυξημένες δημόσιες δαπάνες σε υποδομές για να γεννηθούν εκατομμύρια νέοι μισθοί και χωρίς παγκόσμιο/καθολικό κατώτατο εγγυημένο εισόδημα, η κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα δεν θα επιτρέψει να αμβλυνθούν οι ανισότητες τόσο εντός των χωρών όσο και εντός των κοινωνικών τάξεων, κυριως δε μεταξύ κέντρου και περιφέρειας σε καπιταλιστικό επίπεδο).