Κοσμάς Σφυρίου: Δεν έχει όρια η πολιτική υποκρισία του Αλέξη Τσίπρα

Κοσμάς Σφυρίου: Δεν έχει όρια  η πολιτική υποκρισία του Αλέξη Τσίπρα

Κοσμάς Σφυρίου: Δεν έχει όρια η πολιτική υποκρισία του Αλέξη Τσίπρα

Rodiaki NewsRoom

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 930 ΦΟΡΕΣ

Γράφει ο Κοσμάς Σφυρίου

Ακούσαμε τον κ. Αλέξη Τσίπρα, καθώς μιλούσε στη Βουλή, να λέει για τις συκοφαντικές επιθέσεις, που εξακόντιζε η Δεξιά κατά του ΠΑ.ΣΟ.Κ, το 1989, μετά τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, από την τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη»:

- «Πασοκική η 17η Νοέμβρη»
- «Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. οι εκτελεστές»
- «Όλα δείχνουν ΠΑ.ΣΟ.Κ»
- Φίλοι του Λαλιώτη οι εκτελεστές» κλ.π.

Και τις χαρακτήρισε, ο κ. Τσίπρας, «άδικη κριτική της Δεξιάς ... τότε κατά του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τώρα κατά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.».
Μα εκείνος που προκλητικά εκτόξευε-συστηματικά και κατ’ εξακολούθηση- αυτές τις επιθέσεις κατά του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν ο Πάνος Καμμένος, που αποδείχθηκε ότι ήταν ένας κοινός συκοφάντης, όταν το 2002 συνελήφθησαν (από την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.) τα ηγετικά στελέχη της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Αυτά τα γνώριζε πολύ καλά ο κ. Τσίπρας, όταν μετά την πρώτη και τη δεύτερη νίκη του στις εκλογές, αγκάλιασε τον κ. Πάνο Καμμένο και τον έκανε συγκυβερνήτη του (!) επί 4 χρόνια.

Όχι βέβαια γιατί δεν είχε εναλλακτική λύση (υπήρχε και το «Ποτάμι», με περισσότερους βουλευτές, απ’ αυτούς που διέθετε ο Καμμένος), αλλά από επιλογή και κρυφή συμφωνία με τον Κώστα Καραμανλή, τις ευθύνες του οποίου, για τη χρεοκοπία της χώρας, τις συγκάλυπτε ο κ. Τσίπρας επί 5τία, τουλάχιστον.

Τώρα, τάχα μου-για ψηφοθηρικούς λόγους-είδε τη συκοφαντία κατά του ΠΑ.ΣΟ.Κ.!
Η υποκρισία του δεν έχει όρια...

Διαβάστε ακόμη

Ελένη Κορωναίου: Ψυχρότητα ή σιωπηλή κραυγή;

Αργύρης Αργυριάδης: Οι 8 πληγές του κράτους δικαίου

Χρήστος Ροϊλός: Τα Επείγοντα στην Ελλάδα λειτουργούν σε συνθήκες μόνιμης κρίσης

Κοσμάς Σφυρίου: Κατάλυση της Δημοκρατίας, σαν σήμερα πριν 59 χρόνια

Ηλίας Καραβόλιας: Οραματιστές της αφθονίας

Γιάννης Παρασκευάς: Βιβλιοθήκη Ρόδιων συγγραφέων και λογοτεχνών

Μαρία Καρίκη: Πόση «ζημιά» μπορεί να κάνει ο εγωισμός ενός ατόμου;

Άγης Βερούτης: Γραφειοκρατία: cui bono