Η προσομοίωση του ελέγχου

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o Hλίας Καραβόλιας

Η εξουσιαστική σαγήνη της επιβολής των αναγκαίων μέτρων μάλλον απωθεί τον εξίσου αναγκαίο ορθολογισμό της ανάλυσης κόστους/οφέλους.

Η δομή της κρατικής επιθυμίας για την προστασία της κοινωνίας είναι σχεδόν «ιδεοληπτική»: βιώνουμε έναν πατερναλιστικό ιδεοψυχαναγκασμό επιμονής σε μη αποδοτικές στρατηγικές ελέγχου του πλήθους (crowd control).

Πρόκειται για μια εκδοχή «συμπεριφορικής συμμόρφωσης» που στηρίζεται περισσότερο σε χωροχρονικές συρρικνώσεις (2 χλμ. απόσταση, 7 μ.μ. απαγόρευση κυκλοφορίας, κ.λπ) παρά σε αποδοτικές και βέλτιστες πρακτικές υγειονομικής πολιτικής.

Η μόνιμη δυνητική κατάρρευση του δημόσιου νοσοκομείου εισβάλλει απειλητικά επί έναν χρόνο τώρα στους ατομικούς ιδεοψυχαναγκαστικούς κόσμους: πλέον φοβόμαστε περισσότερο και από τον ιό την πιθανή έλλειψη κλινών περίθαλψης που έχει κυριεύσει όλες τις κοινωνίες της Δύσης.

Ουσιαστικά κανένα κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί τη διάσωση των πολιτών και «υπενθυμίζεται» στις μάζες ότι η μεταδοτικότητα (και οι μετάλλαξεις) του ιού είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη να μεγιστοποιήσει τη φονικότητά του.

Αλλά οι κυβερνήσεις επιμένουν να μην επιτάσσουν τις κλίνες των ιδιωτικών νοσοκομείων ως εναλλακτικό σενάριο στην περίπτωση μη αποτελεσματικότητας (όπως και συμβαίνει) των επαναλαμβανόμενων περιορισμών. Και φυσικά τα κράτη δεν μπορούν να οργανώσουν την εντατική αύξηση των εμβολιασμών: προτιμούν να παρακολουθούν τις ντιρεκτίβες των υπερεθνικών αρχών και τη διπλωματία των πολυεθνικών συμφερόντων της φαρμακοβιομηχανίας.

Το κοινωνικό φαντασιακό έχει μάλλον αποδομήσει τα lockdowns ως μέτρο αναχαίτισης της πανδημίας. Η δε επίκληση της ατομικής ευθύνης έχει ξεθωριάσει ως ικανή συνθήκη συμμόρφωσης στα απαραίτητα: ο κόσμος εσωτερικεύει πλέον τις εντολές ως συστημικά σημαίνοντα, ως αυτοματισμούς που «λειτουργούν» χωρίς να εξετάζεται αν αποδίδουν πραγματικά. Η πανδημία υπάρχει ως προσομοίωση της αποτυχίας ανακοπής της. Θα αυξάνονται τα κρούσματα και θα θεωρείται φυσιολογικό. Θα παρατείνονται τα μέτρα και θα λογίζεται ως αναμενόμενο.

Η προσπάθεια των ειδικών και της τεχνοκρατικής εξουσίας παντού στις καπιταλιστικές χώρες να ελέγξουν τα πλήθη έκανε να ξεχαστεί το μείζον ζητούμενο: ο έλεγχος της πανδημίας...