Το Ιατρικό Πανεπιστήμιο στην Κω και οι ιαματικές πηγές αντισταθμίζουν την απώλεια των τουριστικών εσόδων

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Ηλίας Κ. Κυπραίος Πολιτευτής Δωδεκανήσου

Από τη «Δωδεκάνησο» του μακρινού 1949, μία από τις εφημερίδες που εξέδιδε τότε ο αείμνηστος «εφημεριδάνρωπος» Μιχάλης Σκευοφύλακας, σταχυολογούμε το δημοσίευμα ότι ο Δήμαρχος Σύμης Κώστας Κυπραίος επρόκειτο να μετατρέψει σε τουριστικό ξενοδοχείο το μέγαρο όπου στεγάζονταν οι υπηρεσίες Ταχυδρομείου και Χωροφυλακής, μια είδηση που δικαιολογημένα ηχούσε παράδοξα, δεδομένου ότι για τους νησιώτες ο Τουρισμός, ακόμη και ως έννοια, ήταν υποτυπώδης κατάσταση.

Ειδικότερα, η οικονομία και η ευημερία της ιδιαίτερης πατρίδας μου της Σύμης, στηριζόταν αποκλειστικά στη σπογγαλιεία με κυριαρχούντα τα μεγάλα σπογγαλιευτικά συγκροτήματα του Χαλάμουκα (παππού μου), του Πατακά, του Νταβέλη, του Πρίγκιπα, του Μαύρου, του Καστελλοριζιού κ.λπ., καθώς και στα μικρότερα, τις αποκαλούμενες «Γκαγκάβες», ενώ αξιόλογη συμβολή στην οικονομία της Σύμης είχε και ο τομέας της αλιείας, με επικεφαλής την υπερσύγχρονη – αμερικανικής ναυπήγησης – ανεμότρατα «Ξιφίας», η οποία είχε παραχωρηθεί στον Δήμο Σύμης και η οποία αργότερα μετασκευάστηκε σε τουριστικό σκάφος, με την ονομασία «Ηλίας».

Τότε στις σελίδες ακόμη και των ημερήσιων αθηναϊκών εφημερίδων, περίοπτη θέση είχε καταλάβει το πρώτο Πανελλήνιο Σπογγαλιευτικό Συνέδριο που συνήλθε στη Ρόδο το 1949, στα ογκώδη πρακτικά του οποίου διαβάζουμε ότι συμμετοχή είχε και η Ύδρα, γεγονός που μοιάζει περίεργο, αφού η Ύδρα είναι σήμερα και αυτό ένα νησί με υψηλές τουριστικές προδιαγραφές.

Στο Πανελλήνιο Σπογγαλιευτικό Συνέδριο κυρίαρχη ήταν παρουσία ήτο του Δημάρχου Σύμης Κώστα Κυπραίου, που επικέντρωσε την προσοχή των συνέδρων στην ανάγκη παροχής ασφαλιστικής προστασίας στους ανασφάλιστους δύτες, με ένα λογικό ποσοστό επί των κερδών των σπογγεμπόρων, οι οποίοι, όπως διαβάζουμε στα πρακτικά, αντέδρασαν έντονα, λέγοντας ότι δεν μπορούν να επιβαρυνθούν ούτε με ένα τοις εκατό (1%).

Εντυπωσιακή ήταν επίσης η συμμετοχή του μετέπειτα βουλευτή και υπουργού μακαρίτη Ιωάννη Ζίγδη, ο οποίος, με τις καίριες παρεμβάσεις του, ήταν ένας από τους κυριότερους συντελεστές για την επιτυχή έκβαση των εργασιών του Συνεδρίου.

Η σπογγαλιεία αποτέλεσε μια ανεπανάληπτη και ανήκουσα πλέον στο απώτερο ιστορικό παρελθόν οικονομική δραστηριότητα, τη θέση της οποίας έχει καταλάβει ο Τουρισμός, η σοβαρή κάμψη όμως του οποίου, εξαιτίας του κορωνοϊού, έχει δημιουργήσει τεράστιο κενό στα δημοσιονομικά και ιδιωτικά έσοδα.

Η πανδημία του κορωνοϊού αποδεικνύει ότι οι περίοδοι ανάπτυξης και ύφεσης στην παγκόσμια οικονομία συμπίπτουν με απρόβλεπτα γεγονότα, αλλότρια και ασυνήθη προς τις συνήθεις διακυμάνσεις.

Με την απρόσμενη απώλεια των εσόδων, προβάλλει αδήριτη η ανάγκη δημιουργίας νέων ζωτικών πηγών απόκτησης εισοδημάτων, όπως π.χ. η ίδρυση του Ιατρικού Πανεπιστημίου στην Κω, καθώς και η εκμετάλλευση των ιαματικών πηγών και των μεταλλικών νερών της Δωδεκανήσου, προκειμένου να αντισταθμιστεί έστω και μέρος της ζημίας που επήλθε εξαιτίας της κάμψης του Τουρισμού, δεδομένου ότι η υφιστάμενη κατάσταση δεν επιτρέπει ετεροχρονισμούς και αυτοσχεδιασμούς.

Οφείλουμε να συγχαρούμε τον ρέκτη Δήμαρχο της Κω κ. Θεοδόση Νικηταρά για την πρωτοβουλία του να ζητήσει την ίδρυση Ιπποκρατικής Σχολής και κατ’ ακολουθίαν του Ιατρικού Πανεπιστημίου στη γενέτειρα του Ιπποκράτη.

Η μακρά διαμονή στο εξωτερικό μού έδωσε την ευκαιρία να συνδεθώ με στενή φιλία με καταξιωμένους και επιτυχημένους επαγγελματικά ιατρούς, άνδρες και γυναίκες, ιδιοκτήτες κλινικών, οι οποίοι – εφόσον υπάρξει το απαραίτητο νομοθετικό πλαίσιο – προτίθενται να δημιουργήσουν στην Κω ιατρικές μονάδες υψηλού επιπέδου, με τεράστια και σταθερά οικονομικά και άλλα οφέλη για ολόκληρη τη Δωδεκάνησο.

Η έντονη συζήτηση που γίνεται για τις ιαματικές πηγές και τις άλλες της Δωδεκανήσου, αποδεικνύει ότι είναι επιβεβλημένη η ανάδειξη και η αξιοποίησή τους, πράγμα που θα έπρεπε να έχει γίνει προ πολλού, παράλληλα με τον Τουρισμό, με οδηγό το γνωμικό «και τούτο ποιήσαι κακείνο μη αφιέναι».

Εδώ πρέπει να υπογραμμιστεί ότι τα μεταλλικά νερά των νησιών μας υπερτερούν και δεν συγκρίνονται ποιοτικά με τα γνωστά εμφιαλωμένα μεταλλικά νερά της Ευρώπης που κυκλοφορούν σε ευρεία κλίμακα, την ονομασία των οποίων δεν αναφέρουμε για λόγους «γκρίζας διαφήμισης».