Ροδίτης στην εξερεύνηση μαύρου χρυσού!

Pοδούλα Λουλουδάκη

Ο Αντώνης Ηλιόπουλος, που γυρνάει τον κόσμο και τρυπάει για πετρέλαιο

Ξεκινάς από τη Ρόδο και δεν ξέρεις πού μπορεί να φτάσεις! Μπορεί να γυρίσεις άπραγος, φοβισμένος από το άγνωστο του κόσμου, μπορεί να έχεις μια πορεία «κανονική» στο εξωτερικό, κι είναι κι αυτές - οι σπάνιες περιπτώσεις που μπορεί να εκτοξευτείς. Να χώνεσαι όλο και πιο βαθιά στη γνώση, να κατακτάς τη μια κορυφή μετά την άλλη και να συνεχίζεις, να βάζεις στόχους του ονείρου.

Ο Αντώνης Ηλιόπουλος, ξεκίνησε από το σχολείο της Καπνοβιομηχανίας, και στο πανεπιστήμιο της Αγγλίας έφτιαξε ρομπότ για το οποίο βραβεύτηκε. Δούλεψε στην εξερεύνηση και την παραγωγή υδρογονανθράκων της BP, κι έγινε ο βραβευμένος επιβλέπων μηχανικός στον αγωγό του Αζερμπαϊτζάν που θα σπάσει το μονοπώλιο της Ρωσίας και θα τροφοδοτήσει την Ευρώπη με γκάζι, για 25 χρόνια!

Στο σπίτι του, στη Μεσαιωνική Πόλη, αυτό το μικρό παλατάκι που έφτιαξε για να επιστρέφει στην πατρίδα και στην οικογένειά του, περιμένει από στιγμή σε στιγμή το νέο email που θα τον καλέσει να φύγει την άλλη ημέρα για κάποια νέα πλατφόρμα, σε κάποια θάλασσα, απ΄ την οποία θα κινείται με ελικόπτερο αυτός που εργάζεται πια για την Transocean, υπεύθυνος για πέντε πλοία τρυπάνια, ή για να επισκευάσει πλατφόρμες στη Σιγκαπούρη, στη Βραζιλία, στη Νορβηγία, την Ινδία, κι όπου αλλού έχει εργαστεί για μεγάλα διαστήματα.

Κι όμως θέλει να μου μιλήσει για το γύρο του κόσμου που πρόλαβε να κάνει ανάμεσα στα εκατομμύρια ώρες δουλειάς, για το σκουός που παίζει κι έχει πλασαριστεί 3ος στην κατηγορία του στη Μόσχα το Νοέμβρη και για τους φίλους του στη Ρόδο που μπαινοβγαίνουν από το φιλόξενο σπίτι του με τα φωτοβολταϊκά και τον φούρνο που λειτουργεί με τον ήλιο! Όταν εκεί μέχρι τα 35 έζησες έτσι, δεν έχεις μια συνηθισμένη ζωή, είσαι αλλιώς, κι έχεις άπειρες προοπτικές ακόμη!

Πώς είναι δυνατόν ένας μαθητής από την Ελλάδα και τη Ρόδο ειδικά, να έχει τέτοιο προσανατολισμό! Πλατφόρμες, πλοία τρυπάνια, πετρέλαια στους ωκεανούς… Πώς ξεκινήσατε και φτάσατε ως εκεί;
Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα αναγκάζει τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς να μην κοιτάνε την ουσία, που είναι ποια κλήση έχει ο μαθητής και πως θα την αξιοποιήσει επαγγελματικά. Θυμάμαι τότε στη Ρόδο, είχα πάει σε ένα φροντιστήριο Αγγλικών, και μου έκαναν τα χαρτιά για Αγγλία. Όταν πήγα για εγγραφή στο Sunderland, μου είπαν «το τμήμα σου έχει κλείσει»! Είχα πάει για να σπουδάσω κομπιούτερ σάιενς. Εκεί, επί τόπου και έχοντας μία εβδομάδα για να επιλέξω, συζητώντας με τους καθηγητές, καταλήξαμε ότι αν προχωρούσα ως ηλεκτρολόγος-ηλεκτρονικός μηχανικός θα είχα τις περισσότερες επιλογές για επαγγελματική αποκατάσταση. Ξεκίνησα και διαπίστωσα ότι το πτυχίο για να έχει αξία πρέπει να είναι αναγνωρισμένο από το Σύλλογο Ηλεκτρολόγων-Ηλεκτρονικών της Μεγάλης Βρετανίας. Όταν ολοκλήρωσα με το 1ο έτος έκανα μεταγραφή σε καλύτερο πανεπιστήμιο, στο Μπράιτον της Αγγλίας. Πρέπει εδώ να πω ότι στην Αγγλία επειδή αντιλαμβάνονται ότι ένα παιδί 18 με 19 ετών έχει να αντιμετωπίσει μία καθημερινότητα διαφορετική απ΄ αυτήν που είχε μέχρι τότε (προσαρμογή, οικονομικά θέματα, νοικοκυριό) και πρέπει να παλέψει γι αυτήν, δεν υπολογίζουν στον τελικό βαθμό του πτυχίου, τους βαθμούς του πρώτου έτους. Ή σε περνάνε ή δεν σε περνάνε. Στο 3ο έτος έκανα πρακτική στο Μπράιτον και στη συνέχεια έκανα τρίτη μεταγραφή ,στο πανεπιστήμιο του Hull το οποίο ήταν στην 4η θέση στη Μηχανολογία στον τομέα μου. Πήγα επομένως και πάλι σε άλλη πόλη.

Είστε των αλλαγών!
Το πιο εύκολο είναι να επαναπαύεσαι. Σε ό,τι με αφορά, στην τρίτη αλλαγή αποφάσισα ότι τα ηλεκτρολογικά δεν είχαν αρκετό ενδιαφέρον για εμένα και αποφάσισα να εξειδικευτώ στα ηλεκτρονικά πάνω στα οποία έκανα και το μεταπτυχιακό μου. Το έψαχνα ακόμα περισσότερο γιατί στην Ελλάδα δεν με περίμενε μια οικογενειακή επιχείρηση, ας πούμε, δεν με εξασφάλιζε κάτι, έπρεπε να φροντίσω εγώ για τη δουλειά μου, έπρεπε να βρω μόνος μου τι θα κάνω και πώς θα αποκατασταθώ. Οι γονείς μου φοβόντουσαν αυτές τις αλλαγές όμως εγώ είχα κατανοήσει την αγορά εργασίας και είχα συμπεράνει ότι χρειαζόμουνα ένα πτυχίο με καλό βαθμό από ένα πολύ καλό πανεπιστήμιο. Την περίοδο του 2000, στη Μεγάλη Βρετανία σπούδαζαν 60.000 Έλληνες φοιτητές και κάθε πόλη είχε κατά μέσο όρο 1.000 Έλληνες!. Μεγάλο ποσοστό απ΄ αυτούς παρέμειναν και διαπρέπουν στο εξωτερικό. Αυτό δείχνει την αποτυχία του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος

Είναι εύκολο όμως να μείνεις και να εργαστείς εκεί;
Είναι πολύ δύσκολο να εργαστείς σε τέτοιες πόλεις. Στην Ελλάδα και κυρίως στη Ρόδο το επίπεδο ζωής είναι υψηλό. Ειδικά το 2004 που αποφοίτησα εγώ, οργανώσαμε την Ολυμπιάδα, είχαμε πάρει το Euro στο ποδόσφαιρο, είχαμε πάρει τη Γιουροβίζιον με την Παπαρίζου… Παίρναμε τα διακοποδάνεια, και όλα έδειχναν καλά. Υπήρχαν νέοι που δεν έφευγαν στο εξωτερικό γιατί φαινόταν ότι όλα θα συνεχίσουν καλά. Στο εξωτερικό, ειδικά στο Λονδίνο το να διατηρείς σπίτι μόνος σου, είναι σχεδόν αδύνατον. Εγώ στο Brighton ως φοιτητής συγκατοικούσα σε ένα σπίτι με τρία υπνοδωμάτια, όπου είχαμε μετατρέψει και το σαλόνι σε τέταρτο υπνοδωμάτιο όπως κάνουν οι φοιτητές συνήθως εκεί, και έμενα με έναν Κινέζο, έναν Πορτογάλο, και έναν από το Μπαγκλαντές. Κι εκεί συνειδητοποίησα πόσο ευλογημένος ήμουν που είχα ευρωπαϊκό διαβατήριο και δεν χρειαζόμουν βίζα για να δουλέψω, σε αντίθεση με τον συγκάτοικό μου από το Μπαγκλαντές και τον Κινέζο.

Θεωρείτε ότι οι νέοι της Ελλάδας είναι καλό να φεύγουν για ένα διάστημα, να έχουν την εμπειρία του εξωτερικού;
Οι Έλληνες παραπονιόμαστε ότι το 50% των νέων είναι στην ανεργία. Δεν τους σταματάει κανείς, αντί να παραπονιούνται, να πάνε στο εξωτερικό, να αποκτήσουν εμπειρίες, να δουν άλλα πράγματα να βγάλουν κάποια χρήματα και να επιστρέψουν, εφοδιασμένοι ώστε να επενδύσουν και να καινοτομήσουν. Έτσι έρχεται η ανάπτυξη. Ακόμα και νέοι που οι οικογένειές τους έχουν δυνατές επιχειρήσεις θα έπρεπε να βγουν να δουλέψουν σε πολυεθνικές ώστε να βιώσουν τις τελευταίες εξελίξεις στην οικονομία, στην τεχνολογία.

Τότε φτιάξατε και το ρομπότ;
Για την πτυχιακή μου έφτιαξα ένα ρομπότ για το οποίο απέσπασα και το βραβείο για το καλύτερο project, σε όλα τα τμήματα της Μηχανολογίας του πανεπιστημίου. Ακόμα κι αυτό όμως δεν έπαιξε κανένα ρόλο ώστε να με προσλάβουν στην πρώτη μου δουλειά, στα Βρετανικά πετρέλαια BP από την οποία είχα προσφορά εργασίας ενώ διένυα το τελευταίο έτος.

Τι μέτρησε ώστε να πάτε σε μια τόσο μεγάλη πολυεθνική, πώς τα καταφέρατε;
Καταρχήν θα ήθελα να πω ότι έκανα 180 αιτήσεις! Καλά ακούσατε. Και με κάλεσαν για δουλειά μόνον οι πέντε, οι περισσότερες απ΄ τις οποίες ήταν καλύτερες εταιρίες απ΄ αυτές που δεν με κάλεσαν. Και τα λέω αυτά για να μην απογοητεύονται γρήγορα τα παιδιά και να μην λένε «έκανα πέντε αιτήσεις και δεν με πήρε κανείς!».Οι εταιρίες στο εξωτερικό δεν κοιτάζουν ποιος έχει τον υψηλότερο βαθμό. Οι συνεντεύξεις γίνονται σε τρία στάδια και το τελευταίο έχει διάρκεια 24 ωρών, όπου σε βάζουν σε ομάδες για να διαπραγματευτείς, σε άλλες για να συνεργαστείς και πέρα από τα τεχνικά θέματα που πρέπει να κατέχεις, σου παρέχουν ακόμη και ανοιχτά μπαρ με απεριόριστα ποτά, δωρεάν το βράδυ για να δούνε πως στέκεσαι κοινωνικά! Σ΄ αυτή τη διαδικασία δεν τους ενδιαφέρει ο υψηλότερος βαθμός. Ο καλύτερος μαθητής της τάξης δεν τους ενδιαφέρει. Μάλιστα σε μία από τις διαδικασίες σου λένε να ξεχάσεις εντελώς το ακαδημαϊκό κομμάτι και να τους πεις με τι άλλο ασχολείσαι στη ζωή σου.

Εσείς ας πούμε με τι ασχολιόσασταν και σας πήρανε;
‘Ήμουν ο εκπρόσωπος των μαθητών και αναφερόμουν στον πρύτανη για προτάσεις, παράπονα και οτιδήποτε άλλο συνέβαινε. Αυτό δείχνει ότι σε ενδιαφέρει το σύνολο, κάτι που εκτιμούν πολύ. Όταν με ρώτησαν στις συνεντεύξεις: «τι πιστεύω ότι μ΄ έκανε να εκλεγώ εγώ και να αναλάβω αυτή την αρμοδιότητα», η απάντησή μου ήταν ειλικρινής. Τους είπα κατά λέξη «πιστεύω ότι οι περισσότεροι είναι τεμπέληδες και γι αυτό δεν είχαμε άλλη υποψηφιότητα»… Στο εξωτερικό ενδιαφέρονται για ολοκληρωμένες προσωπικότητες και όχι μόνο για μια τεχνική εξειδίκευση. Άλλωστε, σε όλες τις συνεργασίες σημαντικό παράγοντα αποτελούν οι διαπροσωπικές σχέσεις που αναπτύσσεις. Ήταν τότε που οι γονείς μου, μου έκαναν δώρο μία Χάρλεϊ, του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, μιας και καταλάβαιναν ότι θα ήταν το τελευταίο μεγάλο οικονομικό βάρος για εκείνους.

Τι κάνατε στην BP, στα βαθιά δηλαδή και στα παγωμένα;
Ξεκίνησα την επαγγελματική μου πορεία στη BP όπου παρέμεινα τρία χρόνια και περιελάμβανε 25 μέρες τεχνικής εκπαίδευσης εκτός εταιρίας, κάθε χρόνο σε Αμερική, Βρετανία και αλλού. Ωστόσο προσωπικά εγώ έκανα πάνω από 100 μέρες εκπαίδευσης εκτός εταιρείας, αυτά τα τρία χρόνια γεγονός το οποίο στοίχισε συνολικά στην εταιρεία μου γύρω στο 1 εκατομμύριο δολάρια.

Επενδύουν σε όλους τους εργαζόμενους;
Όχι το ίδιο σε όλους. Αυτούς που έχουν πολύ υψηλή απόδοση το πρώτο έτος, θα τους στείλουν σε διεθνή project όπως εγώ βρέθηκα στη Νότια Κορέα στα ναυπηγεία της Hyundai, που είναι τα μεγαλύτερα του κόσμου. Διασχίσαμε τον Ινδικό ωκεανό, ρυμουλκούμενοι σε μία πλατφόρμα παραγωγής υδρογονανθράκων την οποία και εγκαταστήσαμε στα ανοιχτά της Αγκόλα. Σου δίνουν την ευκαιρία να αποκτήσεις αυτήν την εμπειρία, το συγκεκριμένο project ήταν μία επένδυση της τάξης των 8 δις δολαρίων. Επίσης φεύγεις εκτός έδρας, κι έχεις όλες τις παροχές: πληρωμένο σπίτι, αυτοκίνητο, καθαρίστρια, λογαριασμούς, business θέση σε διεθνείς πτήσεις γιατί για κάθε ώρα που θα βάζαμε την πλατφόρμα σε λειτουργία (παραγωγή) η εταιρία θα εισέπραττε 1 εκατομμύριο δολάρια την ώρα. Η BP κάνει εξερεύνηση και παραγωγή υδρογονανθράκων και γι’ αυτό σου αλλάζουν τρία διαφορετικά πόστα ώστε να κάνεις και σχεδιασμό και κατασκευή και συντήρηση, για να καταλάβεις πως αλληλοσυνδέονται όλα τα τμήματα εντός εταιρείας, κι αυτό ως μέρος της εκπαίδευσής σου. Εγώ για να αποκομίσω το μέγιστο, στους 15 μήνες που ήμουν στη Νότια Κορέα και στην Αγκόλα επειδή στις πλατφόρμες δουλεύαμε χωρίς ρεπό, τρείς εβδομάδες για 12 ώρες της ημέρα, προσωπικά δούλεψα και άλλες 115 μέρες υπερωρίες, σ΄ αυτούς τους 15 μήνες. Δηλαδή και δούλευα, και στον ελεύθερό μου χρόνο αντί να ξεκουραστώ πήγαινα κι έκανα εκπαιδεύσεις.

Τι εκπαιδεύσεις κάνατε, μπορείτε να μου δώσετε ένα παράδειγμα;
Σε μία από τις υποχρεωτικές εκπαιδεύσεις, που ήταν η εισαγωγή στην εταιρεία, συγκεντρωθήκαμε για δύο εβδομάδες στο Κάιρο, νεοπροσληφθέντες όλων των ειδικοτήτων και από το πρωί μέχρι το βράδυ κάναμε γεωλογία, δημοπρασίες, μηχανολογία κ.τ.λ μέσα στην έρημο Σαχάρα. Μας πήγανε και είδαμε τα απολιθώματα φαλαινών και μαζεύαμε μέσα από την έρημο δόντια καρχαρία, για να κατανοήσουμε τις γεωλογικές μεταβολές που έχουν επέλθει στον πλανήτη με την πάροδο του χρόνου και είναι άμεσα συνδεδεμένες με τους υδρογονάνθρακες. Κατ΄ ουσίαν το πετρέλαιο και η βενζίνη που καταναλώνουμε, προέρχεται από δεινόσαυρους και άλλους οργανικούς οργανισμούς. Το δε βράδυ, είχαμε τον γενικό διευθυντή της BP στην Βόρειο Αφρική, ο οποίος ένα μήνα πριν είχε δώσει στον Καντάφι τις προσφορές στις δημοπρασίες για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων στη Λιβύη. Μάλιστα όταν το έκανε αυτό ήταν ντυμένος σαν τον Καντάφι, ήταν μέσα σε τέντα, κι εμείς χωρισμένοι σε ομάδες φτιάχναμε προσφορές και λαμβάναμε μέρος σε εικονική δημοπρασία όπου έπρεπε να λάβουμε υπόψη μας ακόμα και την κουλτούρα του λαού στη Λιβύη και το πώς πλησιάζεις και αναφέρεσαι σε κάποιον σαν τον Καντάφι. Ήταν ένα μέρος της εκπαίδευσής μας αυτό.

Εσείς όμως προχωρήσατε, δεν αρκεστήκατε σ΄ αυτά!
Στο πρώτο μου project βραβεύτηκα από την BP για την απόδοσή μου και με όρισαν επιβλέπων μηχανικό στον ΤΑΠ, τον αγωγό που ξεκινά από το Αζερμπαϊτζάν, δηλαδή το τρίτο κοίτασμα στον κόσμο, 33 τρισεκατομμύρια κυβικά και μία επένδυση της τάξης των 16 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Με βάση το Λονδίνο και με την πρώτη παραγωγή γκαζιού να είναι προγραμματισμένη για έξι χρόνια μετά. Αυτός ο αγωγός θα ανταγωνιστεί το Ρωσικό, θα σπάσει το Ρωσικό μονοπώλιο και θα μπορεί να τροφοδοτεί την Ευρώπη με γκάζι για 25 χρόνια.

Τι ακριβώς κάνατε ως επιβλέπων μηχανικός στον αγωγό του Αζερμπαϊτζάν;
Είμαι υπεύθυνος για τα ηλεκτρονικά υποβρύχια συστήματα, κι αυτό είναι το πρώτο υποβρύχιο σύστημα στην Κασπία θάλασσα. Αφού δούλεψα για ένα χρόνο σ΄ αυτό και ήμουν 27 χρονών κατάλαβα πως το γραφείο δεν ήταν το σημείο όπου μπορούσα να μεγιστοποιήσω τη γνώση, μιας και στα χαρτιά όλα δουλεύανε. Τότε παραιτήθηκα από τη BP και με προσέλαβε η Transocean που είναι και ο σημερινός μου εργοδότης. Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία υποθαλάσσιων γεωτρήσεων στον κόσμο. Θα προσέξατε ίσως το λογότυπο της εταιρείας στην πρόσφατη κινηματογραφική ταινία Horizon η οποία αναφέρεται στην έκρηξη της πλατφόρμας στον κόλπο του Μεξικού, με μισθωτή την BP όπου δυστυχώς είχαμε τη μεγαλύτερη περιβαλλοντική καταστροφή στον Κόλπο του Μεξικού.

Ένα από τα πέντε πλοία τρυπάνια στα οποία ήταν ο επιβλέπων μηχανικός

Η δουλειά σας στη μεγαλύτερη εταιρεία υποθαλάσσιων γεωτρήσεων στον κόσμο ποια ήταν;
Επέστρεψα στα ναυπηγεία Daewoo της Νότιας Κορέας, ως αρχιμηχανικός υπεύθυνος για πέντε πλοία τρυπάνια αξίας 700 εκ δολαρίων το καθένα και δούλευα σε καθημερινή βάση γύρω στις 15 ώρες, για 18 μήνες, πολλές φορές ακόμη και για τρεις μήνες, χωρίς κανένα ρεπό. Δούλεψα με δέκα διαφορετικά πληρώματα και συνειδητοποίησα πως ως μηχανικός αν δουλέψω αρκετό χρόνο πάνω στις πλατφόρμες και έχω και άμεση κατανόηση της αντιμετώπισης των τεχνικών προβλημάτων και θεμάτων συντήρησης, θα με βοηθήσει αυτό ώστε να γίνω ακόμη καλύτερος μηχανικός και σχεδιαστής. Για δύο χρόνια λοιπόν γίνομαι μέλος του πληρώματος πάνω στα τρυπάνια και διασχίζω για δεύτερη φορά τον Ισημερινό, καθώς και ως ναυτικός πλέον περνάω από το σημείο 0,0, έξω από την Αφρική και καταλήγω να τρυπάω στη Μαύρη θάλασσα, για λογαριασμό της κρατικής εταιρίας της Τουρκίας T.P.A.O. Στο διάστημα των δύο αυτών ετών εργαζόμουν τέσσερις εβδομάδες πάνω σε πλατφόρμες και τέσσερις εβδομάδες είχα ρεπό.

Και μέσα σ’ αυτά τα εκατομμύρια ώρες δουλειάς πως τα καταφέρατε να γυρίσετε τον κόσμο, με τους φίλους σας από τη Ρόδο;
Τότε, κι ενώ ήμουν πλέον 30 ετών αποφασίσαμε με τους δύο κολλητούς μου, να κάνουμε το γύρο του κόσμου! Το ταξίδι ξεκίνησε αεροπορικώς από το Λονδίνο. Ο ένας φίλος, ο Ανδρέας Γεωργίου επειδή δουλεύει σε ξενοδοχείο και είχε μόνο τρεις μήνες διαθέσιμους, ήρθε μαζί μας μόνο γι αυτό το διάστημα και με τον άλλο τον Φάνη Αναμουρλή, ταξιδέψαμε 10 μήνες. Λονδίνο-Βιετνάμ-Σιγκαπούρη-Ινδονησία-Αυστραλία-Φίτζι-Ν. Ζηλανδία-Χιλή-Βραζιλία-Λονδίνο και πολλές άλλες χώρες ενδιάμεσα.

Θα σας στοίχισε μια περιουσία!
Το παραπάνω ταξίδι μας στοίχισε σε αεροπορικά εισιτήρια, 2.500 ευρώ! Έχει πολλούς Ευρωπαίους 19 χρονών που πηγαίνουν στην Αυστραλία να μαζέψουν φρούτα, σε φάρμα, με 20 δολάρια την ώρα για ένα τρίμηνο και αυτό τους επιτρέπει να ταξιδέψουν μετά στην Ασία για έξι μήνες. Είναι προσωπική επιλογή αν κάποιος επιθυμεί να επενδύσει σε τέτοιου είδους εμπειρίες. Ή αν θα επενδύσει σε ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο για να περιφέρεται στα τοπικά μπαράκια και καφετέριες..

Με τη δουλειά σας στις πλατφόρμες πώς τα καταφέρνατε να φεύγετε;
Όταν ήμουν στην Κορέα, στο πρώτο κενό των τεσσάρων εβδομάδων βρέθηκα με το Φάνη στο Βόρειο Βιετνάμ, στην Καμπότζη, στο Λάος και στη Μαλαισία. Έπειτα πήγα ξανά Κορέα και πήρα το τρυπάνι, στο παρθενικό του ταξίδι από Κορέα στη Σιγκαπούρη. Εκεί βρεθήκαμε και με τον Ανδρέα, περάσαμε Χριστούγεννα στο Μπαλί, στην Ινδονησία, Πρωτοχρονιά στο καλοκαιρινό Σύδνεϋ της Αυστραλίας, και μετά τα Φίτζι πήγα στη Νότιο Αφρική για να επιβιβαστώ στο γεωτρύπανο και να αποβιβαστώ στη Μάλτα, απ΄ όπου πέταξα στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας για να πάω με τους φίλους μου στο καρναβάλι. Παρελάσαμε με τις στολές μας κανονικά!

Για δουλειά σε ποιες χώρες βρεθήκατε για μεγάλα διαστήματα;
Χώρια από τη μεγάλη Βρετανία και τη Νότιο Κορέα, από τον Ιανουάριο του 2012 ασχολούμαι με αναβαθμίσεις και επισκευές σε πλατφόρμες, κι έχω κατοικήσει και εργαστεί στη Σιγκαπούρη, τη Βραζιλία, τη Νορβηγία, την Ολλανδία, την Ινδία, τη Σκωτία και άλλες χώρες.

Κι ενώ εργάζεστε παντού στον κόσμο, τη Ρόδο δεν τη ξεχνάτε και δεν αφήνετε και το σπίτι που φτιάξατε στη Μεσαιωνική Πόλη!
Το 2007 είχα καλές απολαβές και μιας και δεν είχα χρόνο να ξοδέψω τα χρήματα που έβγαζα, η μητέρα μου με συμβούλευσε να κάνω μία τοποθέτηση των χρημάτων μου και έκρινα ότι το πιο ιδιαίτερο σημείο της Ρόδου είναι η Μεσαιωνική Πόλη. Αγόρασα ένα... χαλατό, το οποίο με τη βοήθεια της μητέρας μου Σέβης Νικολάου ως... project manager ολοκλήρωσα το 2008. Στο σπίτι αυτό όμως έκανα αλλαγή του χρόνου πρώτη φορά το 2013, μιας και την άδεια μου την έπαιρνα συνήθως τον Αύγουστο!

Τώρα πως και μείνατε αρκετά στη Ρόδο;
Αυτή την εποχή ο κλάδος των πετρελαίων περνάει κρίση και για το 2016 ακυρώσαμε 17 προγραμματισμένα ναυπηγεία. Το πρόβλημα λοιπόν είναι παγκόσμιο και ιδίως αυτή την περίοδο είναι δύσκολα και στο εξωτερικό. Ωστόσο από τη στιγμή που θα κερδίσει μία πλατφόρμα ένα συμβόλαιο, έχουμε έξι μήνες μπροστά μας για να τη βάλουμε σε πλήρη λειτουργία σε όποιο σημείο του πλανήτη εγκατασταθεί. Αυτό σημαίνει ότι κι αυτή τη στιγμή που μιλάμε μπορεί να λάβω ένα email και αύριο να έχω φύγει! Αυτή είναι η δική μου πραγματικότητα. Γι αυτό αξιοποιώ την κάθε μέρα μου ως μια μέρα ελευθερίας και προσπαθώ να την εκμεταλλεύομαι στο έπακρο περνώντας χρόνο με τους φίλους μου και την οικογένεια. Παίζω σκουός και λαμβάνω μέρος σε αγώνες. Πριν από λίγο ήμουνα στη Βουλγαρία για αγώνες και ήρθα 3ος στην κατηγορία μου στη Μόσχα, το Νοέμβρη.

Λένε πως «όσοι δουλεύουν στα πετρέλαια είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί του περιβάλλοντος»!
Γνωρίζω ότι υπάρχει αυτή η αντίληψη. Η πραγματικότητα είναι ότι ενεργώντας και κάνοντας καλά τη δουλειά μου, μπορώ να σχεδιάσω συστήματα και να πάρω αποφάσεις οι οποίες ελαττώνουν κατά πολύ τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Στο σπίτι στη Μεσαιωνική Πόλη, έχω εγκαταστήσει φωτοβολταϊκά για τις ανάγκες του καθώς και για να τροφοδοτώ το αμιγώς ηλεκτρικό αυτοκίνητο και το σκούτερ μου... Έχω φέρει ηλιακό φούρνο από την Αμερική ο οποίος πιάνει 200 βαθμούς και ψήνει μόνο με τον ήλιο... Ως άνθρωπος της ενέργειας προσπαθώ να δείξω πρακτικά ότι στο νησί του Θεού Ήλιου, μπορούμε να καλύψουμε όλες τις ενεργειακές μας ανάγκες με τον ήλιο!

Στην Ελλάδα έχουμε πετρέλαια; Μπορούμε να τ΄ ανακαλύψουμε;
Πετρέλαιο υπάρχει σχεδόν παντού στο υπέδαφος, κι εμείς έχουμε επιβεβαιωμένα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στον ελληνικό χώρο. Για την εκμετάλλευση όμως ενός οικοπέδου, διαστάσεων 10χ20 χλμ απαιτείται μια επένδυση της τάξεως των 8 δις τα οποία απ΄ ό,τι γνωρίζουμε, δεν έχουμε ως χώρα να επενδύσουμε. Επιπλέον αν ξεκινούσαμε αύριο τις γεωτρήσεις θα έπρεπε να επενδύσουμε ένα ποσό σαν αυτό που είπαμε και η παραγωγή-απόσβεση θα ξεκινούσε το νωρίτερο σε τέσσερα χρόνια! Από την άλλη, σε μία χώρα που δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε και να συντηρήσουμε ένα οδικό δίκτυο, δεν μπορούμε από μόνοι μας και χωρίς εμπειρία, να προχωρήσουμε σε τέτοιο εγχείρημα.

Βγάζετε πολλά λεφτά;
Επισήμως η δουλειά μου θεωρείται επτά φορές πιο επικίνδυνη από μία κανονική δουλειά. Δεν πρόκειται για απολαβές, μιλάμε για αποζημίωση. Όταν έχεις περάσει τρία χρόνια μέσα στη θάλασσα, μακριά απ΄ όλους, με 15 ώρες δουλειά μέσο όρο… Έχω χάσει σημαντικές στιγμές της οικογένειάς μου: κηδείες, γάμους, γεννητούρια… Το ερώτημα είναι για ποιο ποσό θα έμπαινες φυλακή για τρία χρόνια;

Από τα ταξίδια του στον κόσμο