Το «πέταγμα» των Πεταλούδων στα βιοκαύσιμα

Rodiaki NewsRoom

Οι «Χρήσεις Γης», ο Χώρος και ο Τόπος: Περιηγητικοί αναστοχασμοί για έναν τόπο, τον πολιτισμό του, τους ανθρώπους του και τη «χρήση» του

Ξεκινήσαμε και σήμερα, Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2016, για την καθιερωμένη μας περιήγηση στην ευρύτερη περιοχή της Δαματριάς. Ως αφετηρία ορίστηκε η περιοχή «Ψυχικό» με τα καταπράσινα και πολύμορφα κυπαρίσσια κατά μήκος της όχθης του ποταμού, τους ελαιώνες, τους αμπελώνες και τα γόνιμα χωράφια με διάσπαρτα ίχνη της μακραίωνης ιστορίας του τόπου. Αποθέτες αμφορέων και καλυβίτες τάφοι, μεταξύ των άλλων, κοντά στην ιταλική δεξαμενή που πότιζε κάποτε όλο τον κάμπο. Ο Άγιος Νικήτας, από τον 13ο αι., με το παράταιρο σκέπαστρό του, μάς θωρούσε από ψηλά από το όρος Παραδεισίου με τις καταπράσινες πλαγιές.

Περάσαμε από τα Περιβόλια, με τα ίχνη των από αρχαιοτάτων χρόνων αγροικιών στις κορυφές των παρακείμενων λόφων και βρεθήκαμε στου Φιλίππου, το ιπποτικό Lippo, διασχίζοντας το ιταλικό γεφύρι σε έναν από τους πολλούς παραποταμίσιους χείμαρρους της Δαματριάς. Παντού τριγύρω σημάδια του προαιώνιου μόχθου των κατοίκων και αποτυπώματα των ονείρων τους. Μικροί κλήροι, μικρές αγροτοκτηνοτροφικές μονάδες ζυμωμένες με τα χέρια των ανθρώπων, τους πόθους τους. Συντηρημένες από την ευθύνη τους, την αγάπη τους, τον ιδρώτα τους, τη λαχτάρα τους για δημιουργία.

Μπροστά μας πρόβαλλε πια η πλατιά κοίτη του δαματρενού ποταμού, συλλέκτη των πολύτιμων όμβριων υδάτων της ευρύτερης περιοχής Δαματριάς και Μαριτσών, υδροβιότοπος φιλοξενίας σπάνιων αποδημητικών πουλιών, την Άνοιξη. Παντού τριγύρω οργιώδης βλάστηση. Ζώα και πουλιά. Παντού πλούτος, βιοποικιλότητα. Αναμνήσεις, εικόνες, ήχοι, αρώματα, θωπεύματα του ανέμου και του ήλιου. Παντού τριγύρω απομεινάρια ενός πολιτισμού που χάνεται στα βάθη των αιώνων και εμείς να είμαστε εκεί. Μάρτυρες του χθες, του σήμερα. Αλλά και του αύριο που χάνεται;

Παντού γόνιμα χωράφια, κλήροι μικροί, με τα αποτυπώματα των ανθρώπων και της ιστορίας τους, με το ίδιο παχύ χώμα που έθρεψε γενιές και γενιές δημιουργών, Ελλήνων του μόχθου. Πάντα εκεί, καρτερικά, για να ξανακάνει το ίδιο όποτε του ζητηθεί. Τριγύρω λόφοι καταπράσινοι. Τα ίδια ζώα, τα ίδια δέντρα, τα ίδια φυτά, όπως τότε, αναδύουν τις ίδιες γλυκές εικόνες, τους ίδιους γλυκούς ήχους, τα ίδια γλυκά αρώματα. Όλα αυτά ανακατεμένα με τη γλυκιά μυρουδιά του δέντρου της ελιάς και του καρπού της, όταν, κατά λάθος, ραπίζεται και τραυματίζεται ένας βλαστός της και ξαμολιούνται οι χυμοί της ζωής της ή όταν πατιέται και συνθλίβεται κάποιος καρπός της, αναδύοντας όλο το άρωμα της ελληνικής ζωής, όλο το πνεύμα του ελληνικού συμβολισμού.

Όλα αυτά, ανακατεμένα σαν από χέρι θαυματοποιού, και με τις φωνές των ανθρώπων, να δένουν τόσο αρμονικά μαζί τους που να δυσκολεύεσαι να πεις αν αυτές οι φωνές φτιάχτηκαν για να περιγράψουν, να δώσουν φωνή σε αυτό το θαύμα που προηγήθηκε ή μήπως πρώτα αρθρώθηκαν αυτές οι φωνές και το τοπίο ήρθε μετά, με κάποια κρυφή αποστολή, για να τους δώσει εικόνες, ήχους, αρώματα.

Συνήθως, τέτοια εποχή δε μπορείς να συνεχίσεις τη διαδρομή σου στην περιοχή αυτή χωρίς να βρέξεις 3 φορές τα πόδια σου, όπως συνηθίσαμε να λέμε αστειευόμενοι. Όσες φορές, δηλαδή, διαβαίνεις τον ίδιο ποταμό, σε πείσμα του Ηράκλειτου. Σε διαφορετικά όμως σημεία. Εφέτος, όμως, μείναμε και πάλι στεγνοί και προβληματισμένοι, γνωρίζοντας τι συνεπάγεται αυτό για τη φύση, τους ανθρώπους και τα έργα τους.

Παντού συναντούσαμε φίλους, γνωστούς και άγνωστους συμπολίτες μας να συλλέγουν τις ελιές τους με την ίδια ψυχική ευφορία, το ίδιο μεράκι, την ίδια προσμονή. Δράση ταυτισμένη με τον πολιτισμό μας και τη ζωή μας. Με τη δημιουργία. Όλοι, όλες και όλα μια σύνθεση μοναδική. Από φως, αέρα, εικόνες, ήχους, οσμές, αγγίγματα. Από συναισθήματα και όνειρα.

Πότε φτάσαμε στου Αϊ Τάφου, το παλιό μετόχι του Αγίου Τάφου, ούτε που το καταλάβαμε. Το ίδιο τοπίο, το ίδιο σκηνικό, τα ίδια συναισθήματα, η ίδια λαχτάρα. Ακόμα περισσότερο φύση, ακόμα πιο ανέπαφη, ακόμα πιο μοναδική. Νέα αρώματα, νέες πολυαισθητηριακές εμπειρίες. Πεύκα, φασκόμηλα, θυμάρια, μυρτιές και λογής λογής καρποφόρα φυτά και δέντρα. Και παντού λογής λογής άνθρωποι με τον ίδιο καημό. Τον καημό του τόπου μας.

Άνθρωποι και τα έργα τους που πάντα ήταν σε πλήρη συμφωνία με τη φύση. Ως εξανθρωπισμένη φύση και ως προέκτασή της. Ποτέ εναντίον της. Υπάρχουν δυστυχώς και σφάλματα. Από κάποιους που ξέχασαν ή που δεν έμαθαν ποτέ να δίνουν αξία σε αυτό που τους δίνει όλες τις αξίες. Σφάλματα που πρέπει να μας παραδειγματίσουν. Τραύματα που καταφέρουμε στη φύση, είναι πληγές στο ίδιο το κορμί μας. Ουλές στην ψυχή μας. Στην ίδια τη ζωή μας. Τα σκουπίδια, η λαθροϋλοτομία… Που θα πάει θα τα απαλείψουμε … Θα γυρίσουμε σπίτι μας.

Μας τρόμαξε για λίγο ένα αρσενικό ελάφι και διέκοψε τους συνειρμούς και τη συζήτησή μας. Μα συμφωνήσαμε πως δεν πειράζει. Πότε άλλωστε έχεις την ευκαιρία να δεις από τόσο κοντά ένα τόσο επιβλητικό και εμβληματικό ζώο για τη Ρόδο, όπως άλλωστε και λαγούς, σκαντζόχοιρους ή τελευταία και ασβούς ή τα πελώρια μαύρα φίδια τα κερασφόρα, τους όφιους το καλοκαίρι, όπως λέμε και οι Δαματρενοί;

Άνθρωποι και τα έργα τους σε αρμονία με το περιβάλλον. Όλοι με τις ελιές, άλλοι επιπλέον με τα ζώα, κάποιοι με μελισσοκομικές δραστηριότητες, άλλοι με οινολογικές αναζητήσεις με περίσσιο μεράκι, μα πάντα στο πλαίσιο του σεβασμού του οικοσυστήματος τριγύρω. Κάποιος από αυτούς λένε πως φτιάχνει μόνος το χώμα του, το λίπασμά του. Τα θέλει όλα γέννημα θρέμμα αυτού του τόπου. Αναζητά και διασώζει ντόπιες αρχαίες ποικιλίες φυτών και δέντρων, αναζητώντας και διασώζοντας το στοιχείο αυτό που επέλεξε να τον φιλοξενεί. Παρακάτω πρότυπες εγκαταστάσεις εκτροφής ζώων, επισκέψιμες, βιώσιμες, δίκαιες.

Ενώ άλλος ένας «εραστής» της αειφορίας δίνει το χώρο και την φροντίδα που τους αξίζει σε αρωματικά φυτά του τόπου του. Και τόσοι άλλοι που δεν είδαμε ακόμα. Που δε γνωρίσαμε ακόμα. Κάπου εκεί μέσα στην πανώρια φύση των Πεταλούδων. Μόνοι τους. Με το όνειρό τους. Το μεράκι τους. Με τους λιγοστούς πόρους τους και την ανεξάντλητη ψυχή τους. Κομμάτι αναπόσπαστο αυτού του βιοψηφιδωτού. Όλους αυτούς και όλες αυτές είτε τους έφερε είτε τους ενέπνευσε το περιβάλλον και η εμπνευσμένη επιλογή να ορισθεί η περιοχή κάποια στιγμή ως προστατευόμενη.

Όπου και να κοιτάξεις παντού ανέπαφη φύση. Παντού ομορφιά και οικολογική καθαρότητα. Αραιά και που άνθρωποι και τα αποτυπώματά τους. Άνθρωποι που υποτάχθηκαν στο όλο, ξεπερνώντας τον στείρο ωφελιμισμό. Εμπνευσμένοι από το τοπίο άνθρωποι. Χώρος που του εμφύσησε ο άνθρωπος το σεβασμό του, την ηθική του, την αισθητική και οικολογική του αξία, το νόημά του. Δια των έργων του και δια των νόμων του. Τον έκανε τόπο. Τον δικό του τόπο. Το τοπίο υποτάσσει τον άνθρωπο στην ομορφιά του. Στην αγνότητά του. Στην αρτιότητά του. Του υποδεικνύει συμπεριφορές. Τον εμπνέει.

Αριστερά μας, όπως κατεβαίνουμε στου Καραμίτσι, και πάνω από το Πεβεράνιο, δεσπόζει η αποκορύφωση και η ενσάρκωση του οράματος της βιώσιμης ανάπτυξης, της αειφορίας στη Ρόδο. Η κοιλάδα των Πεταλούδων που σχεδιάστηκε να δίνει αξία, προστιθέμενη αξία. Χωρίς να στερεί από κανέναν και από τίποτα την αξία του. Απλώς σχεδιάστηκε για να δίνει. Χαρά, αξία. Να ανανεώνει και να ενισχύει την αξία που κεφαλαιοποιεί, οικολογικά, κοινωνικά, οικονομικά τον πλούτο του οικοσυστήματος. Πάντα ηθικά και πάντα αισθητικά.

Για μας που ζούμε εδώ, βέβαια, είναι κοινό μυστικό πως τα τελευταία χρόνια το όραμα πάει να ξεθωριάσει. Σαν να ήταν μια απλή τουριστική εγκατάσταση. Να εξοκείλει σε άλλες παράταιρες ατραπούς. Μα είναι τόσο δυνατός ο συμβολισμός της, τόσο συμβολική η δύναμή της που της αρκεί μια μικρή ώθηση ώστε να ξεπεράσει εμπόδια, υλικών, διαδικασιών και νοοτροπιών. Να δώσει υπόσταση σε ένα ευφυές αναπτυξιακό σχέδιο. Σε ένα εμπνευσμένο όραμα. Για έναν άλλο τρόπο ζωής. Για μια ζωή που δε θα τρέφεται από τις σάρκες της.

Αφού περάσαμε από τις περιοχές Λουριά, το ιπποτικό Lorrio, τ’ Αρτίαινα με τα αρτεσιανά νερά, το Φραχτό, του Ντάμου, τα Κρανιά που είναι πλούσιες επίσης σε πηγές, του Καραμίτσι τα κτήματα, ονομασία που παραπέμπει στην Ιταλοκρατία, του Μάτσουκα, το Χαβουζί, τις Δαματριές και του Μπινιά, όπου συναντήσαμε τις ίδιες συνθέσεις παρθένας φύσης και σεμνού πολιτισμού, ομορφιάς και απέριττης χρησιμότητας, βρεθήκαμε πίσω στο χωριό, στο ψηλότερο σημείο της Δαματριάς, τη Βουνάρα, όπως περιπαικτικά λέμε τους χαμηλούς λόφους της προς το δάσος των Πεταλούδων.

Μπροστά και γύρω μας απλωνόταν, τώρα, όλη η ομορφιά του τόπου, όλη η κοιλάδα της διακριτικής κόρης της Δήμητρας, όπως την αγαπήσαμε. Καταπράσινη, νοικοκυρεμένη, εργατική και ανθρώπινη. Σε απόλυτη αρμονία με τη φύση, το ήθος των ανθρώπων της. Με την ιστορία της. Ευθεία απέναντι στου Σελιώτη μόλις που φαίνεται ο υποσκαφής ναός του Πανορμίτη και λίγο πιο δεξιά, εκεί ψηλά, ο Άη Νικήτας, ακοίμητος φρουρός των κατατρεγμένων κατοίκων πάνω από επτακόσια χρόνια και πίσω του ακριβώς το παραδεισένιο Παραδείσι.

Στα δεξιά μας η κοσμοπολίτισσα Παστίδα, παλιό φρούριο, με τη δική της φρουρό τη Φιλέρημο. Ανάμεσά τους η σεμνή και δημιουργική Κρεμαστή. Λίγο πιο δεξιά, τα αγέρωχα Μαριτσά. Σκαρφαλωμένα στο βουνό και σμιλευμένα μέσα στους βράχους και φυτεμένα μέσα στα δάση. Στα αριστερά μας ο εμβληματικός Καλαμώνας, σήμα κατατεθέν της περιοχής. Πιο πίσω, στο βάθος, η προικισμένη Θολός, που πρώτη ονειρεύτηκε το μέλλον της ως βιώσιμο και στο βάθος η Σορωνή, πίσω από τη τσιμινιέρα, που τόσο ακριβά πλήρωσε το τίμημα της ανάπτυξης όλου του νησιού.

Μακριά στο βάθος μια γαλάζια λουρίδα. Η πινελιά που έλειπε έως τώρα από την εικόνα μας. Και ένα μεγάλο πλοίο να την ταράζει. Και τότε θυμηθήκαμε ότι αυτή η βόλτα δεν ήταν σαν όλες τις άλλες. Σκεφτήκαμε πως σαν των καραβιών θα είναι και αυτές οι μηχανές που θέλουν να εγκαταστήσουν και στις Πεταλούδες. Γιατί, σε αυτό τον τόπο, μάθαμε κατά λάθος, ότι υπάρχει πρόθεση κάποιων να εγκαταστήσουν μηχανές καύσης «φυτικών ελαίων» και «ζωικού λίπους». Για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Μιας και δεν τους αρκεί ότι όλη αυτή η περιοχή παράγει ρεύμα για το υπόλοιπο νησί εδώ και δεκαετίες…

Έντεκα από αυτές εντός των διοικητικών ορίων της Δαματριάς, όχι σε κάποιο χώρο, στην τάδε κτηματολογική μερίδα, αλλά σε τόπους που δεν είναι αριθμοί και γράμματα, συντεταγμένες. Στο Ψυχικό, στου Μπινιά … Όχι κάπου. Στις Πεταλούδες… Που έχουν μόνο δώσει…

Συνολικά 28 τέτοιες μηχανές, με τα παρελκόμενά τους, έχουν «χωροθετηθεί» σε όλη τη Ρόδο. 15 εντός των ορίων των Πεταλούδων. Η πρώτη εξ αυτών εντός προστατευόμενης περιοχής ….
Κάποιες από αυτές δίπλα σε αυλές … πάνω στη μνήμη μας. Εκεί που κοιμήθηκαν και κείνται άνθρωποι που δεν άφησαν τον τόπο να γίνει χώρος, θυσιάζοντας όλη τους την ακάματη ζωή να τον κρατήσουν ζωντανό και να του προσδώσουν αυτή την αξία που έχει ακόμα και σήμερα.

Από τότε, μελετάμε νομοθεσίες και ακούμε νουθεσίες περί πράσινης ανάπτυξης, πράσινης οικονομίας και πράσινων αλόγων… Κουβέντα για το τόπο. Πότε και πώς ο τόπος γίνεται χώρος, πότε η γη χρήση, ούτε που καταλάβαμε. Τι επιπτώσεις έχει για εμάς ως πρόσωπα και ως συλλογικότητες, για το περιβάλλον, για το οικοσύστημα, για τη ζωή που ζούμε, που βιώνουμε και που αφηγούμαστε, δεν ακούσαμε. Μηχανές, τηγάνια, φριτέζες, έλαια, ζωικά λίπη, τόποι, βιογραφίες, περιουσίες και πεπρωμένα ανθρώπων ένας αχταρμάς. Πολιτεία και ιδιωτικός βίος, κοινωνία και περιβάλλον, κόσμος και φύση, μια σχέση σε σύγχυση. Και άντε να τα βρεις και να τα ξεχωρίσεις μέσα στο γράμμα του νόμου και στο μυαλό των επίδοξων επιχειρηματιών, αλλά και στο δικό μας.

Η αλήθεια είναι ότι η διαταραχή είχε και ένα θετικό. Μάς έφερε πιο κοντά. Συμπεριλάβαμε επιτέλους στο συλλογισμό μας και τη ζωή, τα όνειρα, τις δυνατότητες, τα ταλέντα αλλά και τις προσδοκίες και τις οντότητες των άλλων. Καταλάβαμε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και ότι πάντα πρέπει να εργάζεσαι να προλάβεις ή να δημιουργήσεις το ενδεχόμενο.

Κατανοήσαμε ότι δεν είμαστε μόνο εμείς. Είναι και οι άλλοι και οι άλλες. Κατανοήσαμε ότι δεν είναι μόνο οι άνθρωποι. Είναι και η φύση, τα ζώα, τα φυτά, τα δέντρα. Ο αέρας και το φως. Οι ήχοι και οι εικόνες. Κατανοήσαμε ότι δεν είναι μόνο η Δαματριά. Είναι και η Κρεμαστή, η Παστίδα, το Παραδείσι, η Θολός τα Μαριτσά, η Σορωνή, οι Φάνες, το Γεννάδι... Κατανοήσαμε πώς δεν είναι μόνο οι Πεταλούδες. Είναι όλο το νησί της Ρόδου, όλη η Ελλάδα και όλος αυτός ο κόσμος που πέρασε από το νησί και θαύμασε τις Πεταλούδες ως έμβια όντα αλλά και ως συμβολική τοπική οντότητα. Είναι, όμως, και όλοι αυτοί που θα έρχονται πάντα και θα τέρπονται από αυτή την ομορφιά, θα εμπνέονται από αυτό το μοντέλο ανάπτυξης και θα έχουν να λένε στους αιώνες…

Κατανοήσαμε ότι δεν είμαστε μόνοι αλλά και ότι δεν είμαστε μόνο εμείς που μένουμε εδώ. Που έχουμε την έγνοια. Τώρα πρέπει να βοηθηθούν να κατανοήσουν και οι άλλοι. Οι άλλοι και οι υπάλληλοι. Και να αναστοχαστούν τις πράξεις τους. Βίοι παράλληλοι, κόσμοι επάλληλοι…
Μας ενημέρωσαν οι ενδιαφερόμενοι. Οι ίδιοι που εδώ και χρόνια «χωροθετούν» πάρκα παραγωγής ενέργειας δίπλα στα σπίτια μας, στα γόνιμα χώματα αλλά και τα ιερά μας. Μέσα στα δάση, μέσα στην ψυχή μας και στων παιδιών μας το μέλλον. Ζωές και περιουσίες σε απαξίωση. Βίοι παράλληλοι, κόσμοι επάλληλοι. Σημείο τομής ο τόπος που γίνεται «χώρος θέτησης». Αντικείμενο χρήσης. Όχι υπόστρωμα ζωής, πολιτισμού, αξίας, δικαιοσύνης. Οι γνωματεύσεις. Οι ερμηνείες και οι παρερμηνείες. Οι κρίσεις και οι επικρίσεις χωρίς διακρίσεις ανάμεσα σε τόπους και σε χώρους. Ανθρώπους και μηχανές. Όφελος και κέρδος.

Οι επενδυτές με τα ενοικιαζόμενα μηχανήματα αδημονούν. Οι μηχανές ήρθαν. Σκουριάζουν. Τα έλαια συλλέγονται, ήδη, σε κάποιες γωνιές της Ευρώπης. Σε κάποιες κουζίνες, σε κάποια εστιατόρια, σε κάποια σφαγεία. «Φλέγονται» να καούν εδώ. Δεν βλέπουν την ώρα να τα μπουμπουνίσουν στον τόπο των Πεταλούδων. Να παράγουν ενέργεια, να παράγουν ρύπους, να παράγουν θλίψη σε άλλους. Να αποκομίσουν κέρδος. Όλα για τις μηχανές, τις δεξαμενές και τα λάδια. Τίποτα για τους ανθρώπους. Τον κύριο Μανόλη, την κυρία Σεβαστή, τα παιδιά, τα ζώα, τα φυτά και τα δέντρα. Δεν έμαθαν να έχουν τόπο. Δεν έμαθαν να βλέπουν όμορφα τοπία. Στο λάδι των Ελλήνων το άγιο, θέλουν να προταχθεί το φυτικό έλαιο και το ζωικό λίπος άλλου του κόσμου, το απόβλητο.

Κοιταχθήκαμε και είδαμε ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου τον τόπο μας να αλλάζει. Είδαμε τον τόπο μας να γεμίζει μηχανές και να αδειάζει από ανθρώπους και ζωή. Από το νόημα που του έχουμε δώσει. Είδαμε να κυκλοφορεί βιοκαύσιμο στις φλέβες μας και όχι αυτή η κόκκινη ζεστή λάβα της ζωής που γίνεται καυτή όταν συνδέεται με τον τόπο της και δημιουργεί.

Σύντομα θα γνωμοδοτήσουμε, ώστε να γνωμοδοτήσει το Τοπικό Συμβούλιο, ώστε να γνωμοδοτήσει το Δημοτικό Συμβούλιο, ώστε να λάβει την απόφαση η «Αποκεντρωμένη» για τις καραβομηχανές ή για τους ανθρώπους. Για τα βιοέλαια και λίπη ή για το ελαιόλαδο. Για το υλικό κέρδος ή για την ηθική αξία. Για του επενδυτές ή για τις Πεταλούδες….

Πως χάνεται, αλήθεια, πίσω από άψυχες λέξεις, απρόσωπες διαδικασίες, η ψυχή μας. Και πώς, αλήθεια, νομιμοποιούνται αυτοί που θέλουν να αλλάξουν ζωές, τα σχέδιά μας, τα όνειρά μας, το μέλλον μας, να κρύβονται πίσω από αυτές…

Και κάπου εκεί στη μέση να βρίσκονται ιδιοκτήτες κτημάτων που απογοητευμένοι από τα διαρκή προβλήματα, την κρατική αδιαφορία, τα κενά του παρελθόντος και την επάρατη κρίση, τα εκχώρησαν για 25ετή μίσθωση. Μην ξέροντας τι άλλο να τα κάμουν και τι οι ίδιοι θα απογίνουν. Χωρίς ποτέ να υποστηριχθούν με πραγματική γνώση και με πραγματικούς πόρους, ώστε να επωφεληθούν από τα παραγωγικά αιτήματα της εποχής μας. Ό,τι όμως και να γίνει, γι’ αυτούς θα είμαστε πάντα πρόθυμοι να τους δώσουμε από το υστέρημα των πόρων μας, του χρόνου μας, των ιδεών μας, της γνώση μας, της εμπειρία μας, της αγάπη μας για τον τόπο μας ώστε να μην ζημιωθούν.

Η ώρα είχε ήδη περάσει. Η ζεστή τσούκα μας προσκαλούσε. Σταθήκαμε και κοιταχθήκαμε με ανάμεικτα συναισθήματα. Πόσο πολλά ερεθίσματα και συναισθήματα μάς κατέκλυσαν μέσα σε αυτές τις 2 ώρες. Ανάσες, ματιές, βήματα, φως, αέρας, εικόνες, ήχοι, αρώματα, αγγίγματα, ιδέες, ιστορίες, ανησυχίες και αγωνίες. Θα συνεχίσουμε να ζούμε σε ένα οικοσύστημα σε ισορροπία; Ή θα προστεθούν νέα πλήγματα δίπλα στα δύο αεροδρόμια με τον εξοπλισμό τους, το εργοστάσιο της ΔΕΗ και άλλες διοικητικές αλλά και ανθρώπινες αυθαιρεσίες και αβλεψίες; Παρόλα αυτά, ο άνθρωπος, τα έργα του και η φύση στις Πεταλούδες είναι ακόμα ένα! Ένα οικοσύστημα που λειτουργεί και μας γεμίζει όλους με τη χαρά της συμμετοχής στη διατήρησή του. Ένα οικοσύστημα που θέλει να προστατεύσει ο νομοθέτης ενάντια σε κάθε αυτοκαταστροφική κοντόφθαλμη επιλογή.

Οι Πεταλούδες ευτύχησαν να έχουν πολίτες με οικολογικές ευαισθησίες και με όραμα. Το όραμα αυτό έχει αποτυπωθεί στις λεγόμενες «χρήσεις γης» με τρόπο αδιαμφισβήτητο. Οι «χρήσεις γης» υπακούουν τις επιταγές του τόπου που είναι γη γεμάτη νόημα, ιστορία, ιστορίες, αισθήματα, συναισθήματα και εμπειρίες και που λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος φύσης και πολιτισμού και ως εγγυητής του μέλλοντος όλων. Καμιά διασταλτική ερμηνεία κανενός νομοθετήματος δε μπορεί να ακυρώσει την πραγματικότητα. Γιατί ο χώρος γίνεται αξία μέσα από τις επιλογές και τις δράσεις μας.

Γίνεται τόπος βιώσιμης ανάπτυξης και αειφόρου αξίας. Τα οικοσυστήματα δεν είναι άψυχα αντικείμενα. Είναι οντότητες που λειτουργούν και αναπαράγονται, στηριζόμενες σε όλα τα δικά τους στοιχεία. Με σύνορα και νοήματα που υπακούουν στους δικούς τους νόμους. Είναι ζωντανά συστήματα ύλης, ενέργειας, σχέσεων, αλληλεπιδράσεων και διαρκώς παραγόμενου νοήματος. Είναι ευαίσθητα σε αλλαγές και πολύ πολύτιμα για τη ζωή μας για να τα εκτίθενται σε κερδοσκοπικά μοντέλα οιονεί ανάπτυξης. Δεν είναι αράδες, δεν είναι αριθμοί. Είναι βιωμένη φύση.

Με αυτές τις σκέψεις αποχαιρετιστήκαμε. Έμπλεοι, παραστάσεων, συναισθημάτων αλλά και αποφασιστικότητας. Όλοι και όλες εμείς που έχουμε επενδύσει όλη μας τη ζωή και γνωρίζουμε και λειτουργούμε αυτόν και σε αυτόν τον τόπο καλύτερα από κάθε επιχειρηματία και υπάλληλο, θα ανταποκριθούμε πλήρως στην ευθύνη μας και θα προστατεύσουμε αυτό το οικολογικό θαύμα - δώρο. Θα το υπερασπισθούμε στο όνομα της περιβαλλοντικής και ανθρώπινης ηθικής και εντός της νομιμότητας, όπως θα υπερασπιζόμασταν κάθε οντότητα που θα υφίστατο παρόμοια αδικία.

Θα συνδράμουμε με κάθε τρόπο την πολιτεία, ώστε να επιβεβαιώσει το τείχος προστασίας που η ίδια έχει προβλέψει γι’ αυτό τον τόπο. Τόσο σε οικολογικό, όσο και σε πολιτικό, νομικό αλλά και ηθικό επίπεδο, ώστε ούτε τώρα ούτε ποτέ να μπορεί να παραβιασθεί αυτός ο κώδικας προστασίας, με την υποβάθμισή του σε «χώρο θέτησης» άλλων δραστηριοτήτων πέρα των προβλεπόμενων και των αδιαμφισβήτητα εντασσόμενων στο πλαίσιο της αειφορίας και της βιώσιμης ανάπτυξης.
Σας περιμένουμε σε έναν από τους επόμενους περιπάτους μας για να σας δείξουμε τον τόπο μας και αυτό που εννοούμε. Στο Ψυχικό με τους καλυβίτες τάφους, στα Κρανιά με τις αρχαίες κρήνες, στον εμβληματικό Καλαμώνα…. Ακόμα μπορούμε να επιλέγουμε…

Συνοδοιπόροι (της) Δαματριάς