«Οι Κολοσσοί του έρωτα»

Τα καμάκια της Ρόδου ενέπνευσαν την ταινία που προβλήθηκε προ ημερών στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, με αφηγητή τον Τάκη Χρυσοβέργη εκ των πρωταγωνιστών της θρυλικής εικοσαετίας...

Το περίφημο... greek kamaki που ήταν ενεργό στη Ρόδο για περίπου δύο δεκαετίες αποτελώντας μέρος της μυθολογίας της Ελλάδας των ‘70’s και 80’s, φέρνει στο φως το ντοκιμαντέρ “Οι Κολοσσοί του Έρωτα” που γυρίστηκε στη Χάλκη. Η ταινία, μια συμπαραγωγή της ΕΡΤ με ευρωπαϊκά κανάλια, προβλήθηκε προ ημερών στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και αναμένεται με ενδιαφέρον απ’ όλους εκείνους που νοσταλγούν εποχές περασμένες... Ο Τάκης Χρυσοβέργης, γνωστός σε όλους ως “Θεός” προσωνύμι που τον ακολουθεί μέχρι σήμερα - θεός της διασκέδασης και της μουσικής στο πάρτι που γινόταν εκεί έξω - φρόντισε ώστε τα γυρίσματα να γίνουν στην ιδιαίτερη πατρίδα του στην οποία σήμερα, στα χρόνια της ωριμότητας, είναι αντιδήμαρχος. Ο Τάκης Χρυσοβέργης που απ’ το πανεπιστήμιο της ζωής αποφοίτησε “καλώς” και διατηρεί σταθερά την ικανότητα να γεύεται την εμπειρία με όρεξη εφήβου. Και να μεγαλώνει... Τώρα που τα βλέπετε απ’ έξω πως ήταν το “ταξίδι”; Το μόνο που ευχαριστήθηκα απ’ τη διαδρομή είναι οι άνθρωποι που συνάντησα. Ασυζητητί. Τίποτα άλλο. Το να πηγαίνω μέχρι σήμερα στη Γαλλία και να’ χω γύρω - γύρω ανθρώπους, να’ ρθουν να με πάρουν, να με φιλοξενήσουν. Κράτησα τα καλά αυτών των λαών και τους δώσαμε κι εμείς πράγματα. Η επιρροή που είχαν αυτές οι γυναίκες πάνω μου μ’ έκανε καλύτερο άνθρωπο. Είναι πολύ ειλικρινείς. Στη Σουηδία όταν ένα ζευγάρι έχει ένα πρόβλημα ή κάτι προκύψει στον έναν από τους δύο, θα το συζητήσει. Εδώ ο καθένας κρύβεται πίσω απ’ το δάχτυλό του. Αυτό το ξεπέρασα. Επίσης στα ταξίδια μου είδα άλλους κόσμους, είδα πως λειτουργούν τα πράγματα, έκανα συγκρίσεις και μπόρεσα να απαιτήσω πράγματα μετά. Ποιά εποχή μπήκατε στη νύχτα; Το 1978. Ήμουν 16 χρονών. Ήταν μετά τα δύσκολα χρόνια της χούντας στο ξέσπασμα του τουρισμού τότε που η Ρόδος άρχισε να γεμίζει από νυχτερινούς χώρους διασκέδασης. Η πόλη είχε 30 night club. Το “Έλλη” κλασικό στέκι, το “Minuit”, ο “Zorbas” με ελληνικό καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Στην οδό Βορείου Ηπείρου, η “Mikes”, η “Babylon”, το “Aquarius” ήταν η disco που έβγαζε τη Ρόδο έξω από τα σύνορα. Η “Sphinx” είχε κάθε βράδυ 10.000 κόσμο και βέβαια η Hiway. Ήμουν στη “Sphinx” το 1978 μέχρι και το 1980 και στη Hiway και στη Loft... Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας, συμμετείχα στο έγκλημα... Είσασταν μόνον αυτόπτης μάρτυς; Ήμουν από νωρίς παντρεμένος, από 23 χρονών με Σουηδέζα. Η δεύτερη γυναίκα μου ήταν Νορβηγίδα, έχουμε μια κόρη όπου αυτές τις ημέρες είναι στη Ρόδο. Ζήσαμε χρόνια με τη γυναίκα μου, έχουμε άριστη σχέση, μιλάμε κάθε μέρα στο τηλέφωνο και αισθάνομαι ευτυχής και τυχερός που έζησα μ’ αυτόν τον άνθρωπο. Είναι καλές μάνες για τα παιδιά τους. Το ευχαριστήθηκε η ψυχή μου να βλέπω τη γυναίκα μου να μεγαλώνει το παιδί μου, μαζί μου. Επομένως εγώ παρακολουθούσα τα πράγματα. Ήμουν dj στις μεγαλύτερες disco εκεί όπου γινόταν όλο το παιχνίδι. Έχει μείνει θρυλικό το feeling που δημιουργήθηκε εκεί. Κι εκεί ήταν η δική μου εμπλοκή. Έρχονται μέχρι σήμερα και μου λένε “μ’ εκείνο το τραγούδι που έβαλες, πλησίασα τη γυναίκα μου που καθόταν σε μια γωνιά και σήμερα έχουμε τέσσερα παιδιά...”. Μαζί σου χόρευε, ξεχνούσε τα προβλήματά του, αγαπούσε, παντρευόταν, έκανε οικογένεια. Όλοι όσοι επιδίδονταν στο καμάκι είχαν επιτυχίες; Είναι σαν μια ομάδα ποδοσφαίρου όπου οι πέντε είναι “παίκτες” και οι έξι παίζουν μπάλα, απλά αγωνίζονται. Αυτή ήταν η διαφορά. Υπήρχαν τα είδωλα και οι άλλοι. Πώς μπορούσες να τους ξεχωρίσεις; Καταρχήν από την εξωτερική εμφάνιση, το ντύσιμο. Ψηλοτάκουνο παπούτσι, ήταν γεμάτο όλο το παπούτσι δεν ήταν μόνο τακούνι, παντελόνι στενό στο καβάλο και με πολύ καμπάνα, τουλάχιστον 50 πόντοι η καμπάνα, όσο πιο μεγάλη ήταν τόσο πιο καλό ήταν το παντελόνι. Πουκαμισάκι ανοιχτό μέχρι το τρίτο - τέταρτο κουμπί ώστε να φαίνεται το δασύτριχο στήθος και η καδένα που συνήθως είχε και σταυρό. Το κύριο προσόν όμως ενός υψηλού επιπέδου καμακιού ήταν η ικανότητα στο χορό. Έτσι γινόταν το είδωλο; Οι καλοί χορευτές εκείνης της εποχής ήταν οι σταρ της πόλης. Τότε βγήκε κι ένας νέου τύπου χορός, το “μπαμ”, που συνήθως χορευόταν ανάμεσα σε δύο άντρες. Ήταν αισθησιακός αλλά και δυνατός συνάμα κι αποτελούσε μήνυμα προς τη γυναίκα όπως γινόταν άλλωστε και γίνεται μέχρι σήμερα στις φυλές της Αφρικής όπου ο χορός είναι το κάλεσμα. Την εποχή εκείνη οι γυναίκες στις οποίες απευθυνόμασταν ήταν Σκανδιναβές και Φινλανδέζες, κακώς περιλαμβάνουμε τους Φινλανδούς στους Σκανδιναβούς. Μετά άρχισαν να έρχονται οι Αγγλίδες και πολύ αργότερα, μετά το 1985 οι Γερμανίδες. Μπήκαν οι Αγγλίδες στη μέση και το άλλαξαν το πράγμα. Οι παλιότεροι ξέρουν τι εννοώ. Πώς γινόταν το πλησίασμα; Πώς λειτουργούσε το καμάκι; Όσο κι αν φαντάζει πολύ δύσκολο, γιατί ελάχιστοι μιλούσαν ξένες γλώσσες, το πράγμα λειτουργούσε με τα μάτια. Ο άντρας πλησίαζε τη γυναίκα που του άρεσε, καθόταν κοντά της, της έλεγε δύο κλασικές κουβέντες “How do you do””, “Where are you from”?” “Πόσο θα μείνεις;”, μετά χορός και ύστερα άφηναν τη γλώσσα του σώματος να μιλήσει. Ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Υπήρχε αθωότητα. Την αγαπούσες και σ’ αγαπούσε για 10-15 μέρες. Τι πάει να πει; Δεν πήγαινες για να πάρεις τα χρυσαφικά της. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι υπήρχαν πολλά παιδιά που έρχονταν σ’ εμάς που ξέραμε κάτι παραπάνω για να τους διαβάσουμε τα γράμματα που τους έστελναν τα κορίτσια και να απαντήσουν σ’ αυτά. Συνήθως υπήρχε φιλότιμο απ’ τα παιδιά και στις εξηγήσεις τους. Κάποιες ερωτικές ιστορίες κατέληξαν σε γάμο. Βεβαίως πολλές. Αυτές τις μέρες οι περισσότεροι ήταν μονογαμικοί. Υπήρχε περίπτωση κάποιες από τις σχέσεις να είναι πιο δυνατές. Κι άλλες που δεν κατέληξαν όμως σε γάμο έφεραν παιδιά στον κόσμο. Για χρόνια μάλιστα πολλοί δεν το ήξεραν. Συνεχώς αποκαλύπτονται ιστορίες με εξώγαμα τέκνα συμπατριωτών μας. Οι δικοί μας τα δέχτηκαν με μεγάλη χαρά και τα παιδιά σήμερα είναι ευτυχισμένα. Οι πιο δυνατοί “παίκτες”, όπως τους ονομάσατε, πόσες γυναίκες μπορεί να συναναστρέφονταν στη σεζόν; Το 8μηνο, γιατί η σεζόν ξεκινούσε το Φεβρουάριο οι top μπορεί να ξεπερνούσαν και τις 100 γυναίκες. Στους top ήταν λίγο βαρύ να κυκλοφορήσουν την ίδια γυναίκα για πάνω από 2-3 ημέρες. Ξέρω παιδιά που είχαν και 2 και 3 γυναίκες την ημέρα έτσι για να γράφουν νούμερα. Υπήρξε εποχή όπου το κοινωνικό σου status προσδιοριζόταν με το με πόσες γυναίκες κοιμήθηκες τη σεζόν. Εσείς ξεχωρίσατε κάποιον; Είναι κάποιος που λειτουργούσε ως μαγνήτης για τις γυναίκες; Υπάρχει μέχρι σήμερα στη νύχτα της Ρόδου άνθρωπος που ήταν πάντα top χορευτής, κέρδιζε σ’ όλους τους διαγωνισμούς, είχε τον δικό του τύπο τον ξεχωριστό και αποτελούσε μαγνήτη. Αμέτρητες ήταν οι επιτυχίες του. Ασχολήθηκε με το σπορ και μέχρι σήμερα στα 50 του ασχολείται σε υψηλό επαγγελματικό επίπεδο. Παντρεύτηκε μια πανέμορφη Ελληνίδα. Έχει περάσει στο DNA του αυτό. Αλλά αυτοί ήταν ο αφρός. Δεν περίμεναν το μπούγιο του Μαΐου και ύστερα. Ξεκινούσαν από τον Φεβρουάριο και βέβαια όλα τα μαγαζιά τούς ήθελαν για πελάτες. Μόνο ωραίες γυναίκες ήταν ο στόχος τους; Όχι βέβαια. Απλά επειδή τότε η Ρόδος ήταν της μόδας έρχονταν πολύ ωραίες γυναίκες. Θυμάμαι όταν πήγαινα στο εξωτερικό έβλεπα στα πρακτορεία να διαφημίζεται η Τενερίφη, τα Κανάρια Νησιά και η Ρόδος να έχει υψηλότερες τιμές απ’ αυτά. Τα καμάκια πήγαιναν να βρουν τις κοπέλες το χειμώνα; Όταν έμπαινε ο χειμώνας είχαν και δέκα προσφορές από κοπελιές. Διάλεγαν δύο ή τρεις, τις άλλες δεν προλάβαιναν. Το AIDS ή τα αφροδίσια νοσήματα δεν απέτρεπαν τα καμάκια; Η βλενόρροια και τα κονδυλώματα, αυτά ήταν τότε. Υπήρχε βέβαια ο ιστορικός γιατρός μας, ο Πολεμικός. Πήγαινες, κρατούσε μια σύριγγα, σ’ έβριζε “παλιόπαιδο, πάλι εδώ...” και τα σχετικά, σου έκανε ενέσιμη θεραπεία για μια εβδομάδα και ήσουν πάλι μάχιμος. Το AIDS εμφανίστηκε αργότερα. Η καλή περίοδος για τα καμάκια ήταν από το 1975 και έκλεισε οριστικά στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 τότε που η νύχτα στη Ρόδο πολεμήθηκε, τα μαγαζιά διαλύθηκαν και στρέψαμε τη νεολαία μας αλλού. Κόλλησε σ’ ένα κομπιούτερ κι ένα χάπι. Η νεολαία μας τότε ήταν πεντακάθαρη. Τα καμάκια έπιναν ένα ποτάκι για το “ζήτω”. Τώρα στη Ρόδο έχουμε 3.500 εξαρτημένους από τα ναρκωτικά. Εμείς, σπίτι, τηλεόραση δεν ξέραμε τι θα πει. Δεν μας ενδιέφερε ο ύπνος. Τρεις - τέσσερις ώρες ήταν αρκετές. Με τις περισσότερες χάναμε χρόνο. Η καλή διάθεση σε κρατούσε ξεκούραστο. Είμαι στα χάι μου κι εκεί έξω συμβαίνουν πράγματα, έλεγες. Γίνεται ένα πάρτι. Ο άντρας ήταν κυνηγός, έπαιρνε ικανοποίηση από το φλερτ και η γυναίκα δεν ήταν τόσο αμυντική και ψηλομύτα όπως είναι σήμερα. Όλα τα δημιούργησε ο κακός εννοούμενος φεμινισμός. Ο άντρας είναι άντρας και η γυναίκα είναι γυναίκα. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Σήμερα οι σχέσεις είναι ηλεκτρονικές, μέσα από τα emails και το facebook. Είναι αλήθεια ότι όταν σταμάτησαν οι τουρίστριες να προσελκύουν το ενδιαφέρον βγήκαν με πανό που έγραφαν “Δεν έχουμε ΑIDS”; Αυτό είνα παραμύθι της Χαλιμάς. Απλά άλλαξε όλη η φάση στο επίπεδο της ψυχολογίας. Απ’ αυτές τις γυναίκες εμείς μάθαμε πολλά. Μαζί τους μάθαμε όλοι μας να πλένουμε τα δόντια μας κάθε μέρα. Τα περισσότερα καμάκια ήταν από φτωχογειτονιές. Μέσα απ’ αυτήν τη διαδικασία έμαθαν πολλά, απέκτησαν μια αυτοπεποίθηση. Τουλάχιστον ήταν καλοί σε κάτι: τους γούσταραν οι γυναίκες. Μεγάλη αυτοπεποίθηση αυτή για έναν άντρα. Η μεγαλύτερη θα ήταν η δική σας που σας έλεγαν “Θεό”. Πώς προέκυψε αυτό; Βγήκε καταρχήν λόγω εμφάνισης. Όταν ξεκίνησα την καριέρα μου είχα πλούσια, μακριά κόμη και μούσι. Ως εκ τούτου με έμπνευση τη φυσιογνωμία μου και σε συνδυασμό με τις επιδόσεις μου στην πίστα, στο βινύλιο, ποιός είναι ο Θεός της μουσικής και της διασκέδασης, εγώ! Αυτό το προσωνύμι με ακολουθεί μέχρι σήμερα. Βαρύς “τίτλος”. Ναι, κι εγώ προσπαθώ να φανώ αντάξιος σε κοσμικό επίπεδο...