Η σχέση του Μιχάλη Χατζηγιάννη με τη Ρόδο όλα αυτά τα χρόνια!

Τι λέει για το κοινό της Ρόδου, το νησί, την κρίση αλλά και τα σχέδιά του

Με…αιφνιδίασε ο Μιχάλης Χατζηγιάννης όταν, στην τηλεφωνική συνέντευξη που έδωσε στη «Ρ», πριν προλάβω να αρθρώσω ερώτηση, άρχισε να με «βομβαρδίζει» εκείνος με ερωτήσεις για την καταστροφική πυρκαγιά στη Νότια Ρόδο! Ευχάριστη έκπληξη η συνέντευξη μαζί του, από πολλές απόψεις: Καταρχήν, το ενδιαφέρον του αν έσβησε η φωτιά, μετά το πόσο καλά έδειξε να γνωρίζει τη Ρόδο, έχοντας μάλιστα μνήμες και από τα πολύ νεανικά του χρόνια, όταν μαζί με την αδερφή του περνούσαν από το νησί, ερχόμενοι από την Κύπρο. Μετά, γιατί μιλούσε…σαν νορμάλ άνθρωπος, ευγενικός και με εμφανή την παιδεία στην οποία σε υποτάσσει η ενασχόληση με τη μουσική. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης δεν αισθάνθηκα πουθενά την απόσταση που δημιουργεί το «σταριλίκι» αλλά, κυρίως, ανακάλυψα έναν φίλο της Ρόδου. Γιατί, ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, όπως και να το ‘κάνουμε, είτε είσαι fan είτε δεν σου λέει κάτι η μουσική του, είναι σταρ και το αποδεικνύει το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, γεμίζει στάδια, δημιουργεί “πανικό” κυρίως στις νεαρές ηλικίες και το όνομά του το γνωρίζουν άπαντες, ανεξαρτήτως ηλικίας και ακουσμάτων. Είναι από τις σπάνιες φορές που αποφασίζει να δώσει συνέντευξη σε τοπικό Μέσο πριν από τη συναυλία του (σ.σ. αύριο, Δευτέρα 5 Αυγούστου, στις 9:30 το βράδυ, στο στάδιο «Διαγόρας»)-αν και δεν το παραδέχεται-και, όπως είναι φυσικό, δεν αφήσαμε την ευκαιρία να πάει χαμένη… Την κουβέντα την ξεκινάει εκείνος, ρωτώντας για τη φωτιά καθώς θέλει να μάθει τι έχει γίνει, πόση και που είναι η περιοχή που κάηκε. Του λέω ότι το νησί έχει πληρώσει βαρύ φόρο με τις πυρκαγιές και ότι τώρα καρδιοχτυπάμε όποτε ακούμε σειρήνα της πυροσβεστικής-ήταν την ώρα ακριβώς που μάθαμε για τη φωτιά στον Καλαμώνα την Πέμπτη. Του θυμίζω την καταστροφική πυρκαγιά στα Λάερμα το 2008 και με διακόπτει λέγοντάς μου ότι και βέβαια τη θυμάται αφού τότε είχε εκφράσει τη λύπη του για το γεγονός και είχε ακυρώσει τη συναυλία που θα έδινε. Μας αγαπάτε! Εδώ και πολλά χρόνια, κάθε καλοκαίρι η Ρόδος είναι στο πρόγραμμα των συναυλιών σας. Τι έχετε να πείτε για το κοινό της Ρόδου-δεν θυμάμαι να έχετε ξαναμιλήσει… «Νομίζω ότι η αγάπη για τη Ρόδο είναι δεδομένη. Τώρα, αν δεν μιλάω συχνά, νομίζω ότι απλά δεν έτυχε. Τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο μιλάω πολύ συχνά. Διατηρώ πολλές επαφές με τη Ρόδο και σε προσωπικό επίπεδο έχω πάρα πολλούς φίλους-και πως να μην είχα όλα αυτά τα χρόνια. Έρχομαι συχνά, και πέραν της καλλιτεχνικής μου παρουσίας. Είναι ένα νησί που μου θυμίζει πολύ την Κύπρο, πέρα από τις φυσικές ομορφιές, από την τοπική διάλεκτο. Το έχω γυρίσει, έχω δει όλες τις ομορφιές. Από την Παλιά Πόλη, το Κάστρο των Ιπποτών, το παραδοσιακό χωριό της Λίνδου…». Και το κοινό της σας αγαπάει. Κάθε χρόνο γεμίζετε το στάδιο του «Διαγόρα» με χιλιάδες κόσμου, είναι πιστό και η συναυλία η δική σας είναι καλλιτεχνικό γεγονός για το νησί… «Κοιτάξτε, τη Ρόδο τη θεωρούμε έναν από τους πιο βασικούς σταθμούς της περιοδείας μας και έχω ζήσει μερικές από τις πιο ωραίες στιγμές της πορείας μου. Θυμάμαι κάποιες καταπληκτικές συναυλίες. Το κοινό είναι εγκάρδιο, μας αγκαλιάζει με μια μεγάλη ζεστασιά και θαλπωρή και να πω ότι δεν είναι τυχαίο ότι ερχόμαστε σχεδόν κάθε χρόνο. Και το μήνυμα που παίρνουμε από κάθε τελευταία συναυλία είναι ότι αξίζει τον κόπο να ξανάρθουμε. Αυτά τα δεδομένα αναλύουμε, βλέπουμε, παρατηρούμε, αξιολογούμε και μ’ αυτά τα δεδομένα πορευόμαστε και λέμε ότι αξίζει τον κόπο να ξανάρθουμε στη Ρόδο. Το κοινό αποφασίζει αν θα ξανάρθουμε, αν θα ξαναείμαστε στη Ρόδο». Είστε ένας από τους πιο σημαντικούς και πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες της γενιάς σας. Έχετε εδώ και αρκετά χρόνια μία σταθερότητα στην κορυφή που, απ’ ό,τι λένε, αυτό είναι και το πιο δύσκολο για έναν καλλιτέχνη: Η συνέχεια που έχει με το πέρασμα του χρόνου. Δεν ξέρω αν είναι κάποιο μυστικό, κάποια “συνταγή” που σας κρατάει όλα αυτά τα χρόνια στην κορυφή… «Κοιτάξτε, βεβαίως και έχω προσπαθήσει να κάνω μία δική μου, έτσι, περισυλλογή ιδεών και σκέψεων αλλά δεν μπόρεσα ποτέ να βρω ένα “μυστικό” για να αποδώσω όλο αυτό που μπορεί να συμβαίνει. Το σίγουρο είναι, κάθε φορά, πρέπει να αξιολογείς τα πράγματα από την αρχή και να βρίσκεις κάτι καινούργιο, έτσι ώστε να ταυτίζεσαι με τα δεδομένα κάθε εποχής και να δίνεις στον κόσμο κάτι καινούργιο πάνω στο οποίο να συγχρονίζει τις παρούσες ανάγκες. Οι εποχές αλλάζουν, ωριμάζουμε, μεγαλώνουμε...». …Δυσκολεύουν. Αυτή την περίοδο πολλοί συνάδελφοί σας περνούν πολλές δυσκολίες. Είναι δύσκολα για τους καλλιτέχνες αυτή την περίοδο. Εσείς, πως τη βιώνετε; «Σε προσωπικό επίπεδο δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα σπάταλος για να γίνω τώρα και σε μια εποχή δύσκολη, αυτό που μπορεί κανείς να κάνει, αν έχει τα μέσα, είναι να μην είναι προκλητικός…». Θέλω να πω, το να δημιουργείς και αυτό που δημιουργείς να έχει αποδέκτες. Δηλαδή, να έρχεται ο κόσμος να σε ακούει το βράδυ, να γεμίζει τα στάδια που δίνεις συναυλίες. Ο πολιτισμός γενικά θεωρείται πολυτέλεια σήμερα, όταν συνάνθρωποί μας αγωνίζονται για να εξασφαλίσουν καθημερινά τα απαραίτητα για να ζήσουν… «Κοιτάξτε, σίγουρα, σε τέτοιες εποχές, η τέχνη, η ψυχαγωγία και η διασκέδαση και ο πολιτισμός γενικότερα, δεν αποτελεί προτεραιότητα για τον κόσμο, είναι κατανοητό σε όλους μας. Οι προτεραιότητες του κόσμου είναι τα θέματα τα καθημερινά, η επιβίωση-πέραν του ψυχολογικού, που αυτό βαραίνει όλους…». Εσείς, αυτό το εισπράττετε στη δουλειά σας; «Σαφώς και το βλέπουμε. Εγώ και σαν δημιουργός έχω και κάποιες ευαισθησίες και κάποιες αδυναμίες, ίσως και περισσότερες από τους άλλους, που νιώθω πράγματα σαν ένας απόλυτα καθημερινός άνθρωπος. Δεν έχω διακόψει την επαφή μου με την πραγματικότητα. Όμως, υπάρχει και μία αντιστρόφως ανάλογη και ίσως και αντίθετη σχέση της τέχνης με τον οικονομικό δείκτη: Όταν σε μια εποχή δύσκολη, η τέχνη και ο πολιτισμός και οι άνθρωποι που την εκπροσωπούν, καμιά φορά κάνουν ένα σωρό πράγματα. Η τέχνη μέσα στην παρακμή και τη δυσκολία, σε ανθίζει. Και αν σκεφτούμε και ιστορικά, μέσα από τους αιώνες, μέσα στις πιο δύσκολες εποχές, γεννήθηκαν τα πιο ωραία πράγματα». Ήθελα να σας ρωτήσω, επειδή ακριβώς τόσα χρόνια, από τότε που εμφανιστήκατε, είστε από τους πιο επιτυχημένους και δημοφιλείς τραγουδιστές-όπως σας γνωρίζει το ευρύ κοινό-και δημιουργός, από την άποψη αυτού που αποκαλούμε “σταριλίκι”, σας αγχώνει καθόλου αυτό; Δηλαδή, το να είστε πάντα στην πρώτη γραμμή, ο πιο δημοφιλής; Αυτό πώς το διαχειρίζεστε; «Η διαχείριση μιας τέτοιας συνθήκης έχει να κάνει με τον άνθρωπο. Αν ο άνθρωπος είναι σταθερός και ισορροπημένος, πράγμα που σημαίνει ότι είτε το ‘χει είτε δεν το ‘χει, και το έχει καλλιεργήσει από μικρή ηλικία, πάει να πει ότι μπορεί να το αποδεχθεί και να το διαχειριστεί σωστά. Νομίζω ότι, στην περίπτωσή μου, μπορώ να κρίνω ότι το διαχειρίζομαι με έναν σωστό τρόπο. Εξάλλου, εγώ γεννήθηκα μέσα στη δουλειά από πολύ μικρός. Το όνειρό μου δεν ήταν να γίνω επώνυμος και διάσημος. Εμένα η αδυναμία μου ήταν η μουσική. Ξεκίνησα πρώτα ως μουσικός και έζησα τη δουλειά με διαφορετικό μάτι και τρόπο και στάση και μετά εξελίχθηκα σε οτιδήποτε άλλο, παρά ασχολήθηκα με την επωνυμία, τη δημοφιλία και όλα τα υπόλοιπα. Τα άλλα ήρθαν ως αναγκαία στοιχεία της δουλειάς μου»… Λόγω της μεγάλης εμπορικής επιτυχίας που παρουσιάζει η δουλειά σας όλα αυτά τα χρόνια, υπήρξαν και φορές που έχετε δεχθεί κριτική, δηλαδή ότι κάπου έχετε ως γνώμονα και την εμπορικότητα. Γι’ αυτό τι λέτε; «Η κριτική είναι θεμιτή και ο καθένας μπορεί να την ασκήσει και δεν έχω κάτι να σχολιάσω πάνω σ’ αυτό. Κριτική, ουσιαστικά, είναι και για τον καθένα που τη γράφει ένας καθρέφτης της δικής του προσωπικότητας, μία αποκρυστάλλωση των δικών του συναισθημάτων. Μπορεί να λέμε ότι είναι υποκειμενική αλλά ουσιαστικά είναι αντικειμενική ως προς τον άνθρωπο που τη γράφει. Δεν τους δίνω ιδιαίτερη σημασία. Δεν με καθοδηγούν οι κριτικές, μόνο το προσωπικό μου, δικό μου, ένστικτο, η δική μου διαίσθηση». Να πούμε λίγο για τις φετινές συναυλίες και για τη συνεργασία με τον Μηδενιστή. Δείχνει ένα ψάξιμο. Σε προηγούμενο δίσκο πειραματιστήκατε με ένα πιο λαϊκό ύφος απ’ αυτό που μας είχατε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια, τώρα υπάρχει αυτή η συνεργασία με έναν εκπρόσωπο διαφορετικού είδους μουσικής. Πώς προέκυψε; «Προέκυψε εντελώς αυθόρμητα και εντελώς τυχαία και νομίζω ότι και πολύ ωραία στην πορεία. Με αφορμή το τραγούδι «Σ’ ένα τοίχο», συναντηθήκαμε με τον Μηδενιστή, τον Πάνο δηλαδή, το τραγούδι ήταν πολύ ωραίο-εκτιμώ πολύ τη δουλειά του, σαν άνθρωπος είναι εξαιρετικός, είναι και καλός μου φίλος, και δέσαμε πάρα πολύ ωραία. Τώρα, το να διαφοροποιείσαι μέσα από τη δουλειά σου και να ξεφεύγεις και απ’ το συνηθισμένο σου χαρακτήρα, είναι κάτι δόκιμο και, αν μπορείς να το κάνεις καλά, καλό είναι να το δοκιμάζεις. Κάθε ανατροπή επιτρέπεται από τη στιγμή που έχει μία συγκεκριμένη αισθητική». Το χειμώνα που μας έρχεται υπάρχουν σχέδια για μιούζικαλ; «Υπάρχει η ιδέα του μιούζικαλ “ʼνι”, το πολυδιασκευασμένο, που προέρχεται από τη γνωστή ταινία και θ’ ανέβει κάποια στιγμή το χειμώνα που μας έρχεται. Περισσότερες πληροφορίες, όμως, θα δοθούν όταν οριστικοποιηθεί». Είναι και αυτό στο πλαίσιο του να δοκιμάσετε κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό… «Ναι, είναι κάτι διαφορετικό, παρ’ όλο που έχω κάποια μερική εμπειρία στο θέμα μιούζικαλ, έχοντας κάνει κάτι στα δεκαοκτώ μου. Νομίζω ότι είναι κάτι το οποίο ένας τραγουδιστής μπορεί να το εξυπηρετήσει. Αφορά πολύ τους τραγουδιστές και πρέπει να το κάνουν οι τραγουδιστές. Το υπόλοιπο κομμάτι που αφορά τη θεατρική του υπόσταση, εάν δεν είναι πολύ δύσκολο, φαντάζομαι ότι ένας τραγουδιστής μπορεί τεχνικά να το δοκιμάσει και, ενδεχομένως, να το πετύχει…». Ήθελα να το συνδυάσω και αυτό με την κρίση, με την έννοια ότι, όταν ακούμε για μιούζικαλ, το μυαλό μας πάει σε μεγάλη παραγωγή, ενδεχομένως ακριβή κτλ. Λόγω των συνθηκών που βιώνουμε, βλέπουμε, φέτος, ότι και οι τιμές του εισιτηρίου στις συναυλίες έχουν πέσει…Προσπαθείτε και εσείς για να μην κάνετε σκόντο στην ποιότητα και παράλληλα να είναι όσο γίνεται πιο προσιτό αυτό που δίνετε στον κόσμο ή αναγκαστικά γίνονται περικοπές; «Όπως θα έχετε προσέξει και είναι και δικός μας αυτοσκοπός, γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια και δεν το βλέπουμε μόνο από εμένα αλλά και από πολλούς συναδέλφους, να μειωθούν τα εισιτήρια χωρίς αυτό να είναι εις βάρος της παραγωγής και χωρίς να φαίνεται ότι έγινε μία πρόχειρη και υποτυπώδης προσπάθεια. Αυτό, καταλαβαίνετε, ότι γίνεται στα πλαίσια του να παρουσιαστεί, η μουσική, σε ένα καλό και υψηλό αισθητικά επίπεδο χωρίς να προσβάλει και χωρίς να μειώνει την εικόνα και το θέαμα». Δεν ξέρω αν, σ’ αυτό το σημείο, θα θέλατε να πείτε κάτι γι’ αυτό που συνέβη στην Κύπρο… «Αυτό που συνέβη στην Κύπρο είναι μια καταστροφή, είναι κάτι αναπάντεχα οδυνηρό και πιστεύω ότι, η αλαζονεία και η εγκληματική ανευθυνότητα κάποιων, στέρησαν και άρπαξαν αιφνιδίως τα όνειρα και τις ελπίδες αρκετών. Εύχομαι να σωθεί ο τόπος πριν εξανεμιστούν οι ελπίδες και οι προσδοκίες που πολλοί από εμάς εναποθέσαμε…». Κλείνοντας, δεν ξέρω αν θα θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα στο κοινό της Ρόδου για τη συναυλία της Δευτέρας… «Χαίρομαι πολύ που θα ξαναείμαι στη Ρόδο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα αυτά τα χρόνια στήριξης και συμπόρευσης. Αγαπώ το νησί, αγαπώ τη Ρόδο. Θυμάμαι πολλά καλοκαίρια που περνούσα με το καράβι “Βεργίνα”, με την αδελφή μου, από Λεμεσσό και κατεβαίναμε και πηγαίναμε βόλτα στην Παλιά Πόλη. Είναι νησί από το οποίο έχω τις πιο ωραίες αναμνήσεις και χαίρομαι κάθε φορά που έρχομαι στη Ρόδο και τραγουδάω σε ένα τόσο ωραίο και ζεστό κοινό…».