66 χρόνια λευτεριάς

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΑΔΙΑΚΗ (31 ΜΑΡΤΙΟΥ 1947)

Του Σεραφείμ Αθανασίου www.serathan.com Φίλοι Δωδεκανήσιοι Εξήντα έξι (66) χρόνια κλείνουν σήμερα, 31 Μαρτίου 2013, που τα Δωδεκάνησα αναπνέουν τον αέρα της λευτεριάς! Γνωστά τα γεγονότα, πολλοί οι δημοσιογράφοι και πολλά τα έντυπα που ασχολήθηκαν εκείνες και στις συνέχεια μέρες, που έγραψαν -και τι δεν έγραψαν- για την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου και τους σκλάβους προγόνους σας! Αναφέρθηκαν στη χαρά τους, στη συγκίνησή τους και στην αποτίναξη της «λυμαριάς», εκείνου δηλαδή του ζυγού που έφεραν στο λαιμό τους, σαν μια βαριά και ασήκωτη αλυσίδα. Υποδοχή ελευθερωτών είχαν επιφυλάξει οι Δωδεκανήσιοι στις προηγούμενες -από την παράδοση των νήσων (31-3-1947)- ημέρες, στα αστυνομικά όργανα τα οποία, το αρματαγωγό «ΧΙΟΣ» κατά τη διαδρομή του (27,28 & 29 Μαρτίου 1947), αποβίβαζε στα πανέμορφα νησιά του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος, αρχής γενομένης από την νήσο Λέρο, για να ακολουθήσουν η Κάλυμνος, η Κώς, η Σύμη και η Ρόδος και αυτό το αρματαγωγό, να συνεχίσει την πορεία του για το νησί της Καρπάθου. Για εκείνο το νησί ήταν ο τελικός του προορισμός, επειδή και σ’ αυτό έπρεπε να μεταφέρει την εναπομείνασα αστυνομική δύναμη, αφού και μέχρι τη Ρόδο ο Πλοίαρχος του αρματαγωγού, οι Αξιωματικοί και οι ναύτες του, κατά την διάρκεια του ταξιδιού από το Σκαραμαγκά και επί τρία 24ωρα, έδωσαν τον καλλίτερό τους εαυτό, με την ένθερμη φιλοξενία χαμόγελου και συμπεριφοράς, αυτά είχαν και αυτά πρόσφεραν, μέσα στο δικό τους σπίτι, σε πάνω από εξακόσιους (600) άνδρες της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής και που εκείνα τα ελληνόπουλα-μεταξύ αυτών και η αφεντιά μου-για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ θα πατούσαν τα αιματοβαμμένα και ηρωικά χώματα της μαρτυρικής Δωδεκανήσου. Τα νησάκια μας, που όλα μύριζαν και μυρίζουν ελληνικό θυμάρι και τα οποία, ξένοι άρπαγες για χρόνια πολλά-δυστυχώς αιώνες- πατούσαν τη μπότα τους ως κατακτητές, όπως ο Σουλεϊμάν ο μεγαλο(α)πρεπής, 1522-1912=390 χρόνια κατοχής και που οι αστραφτερές του χαντζάρες, συνέχιζαν να «γυαλίζουν» στην αντηλιά του Ήλιου επειδή, σε όλα τούτα τα χρόνια καλά τις ακόνιζε, στον τράχηλο των «απίστων» Χριστιανών και, που ύστερα, το 1912, δεν είχε αντίρρηση να τα παραδώσει στον «ευγενή» Ευρωπαίο και σημερινό μας φίλο, ο οποίος και εκείνος στα χρόνια κατοχής και ανάλογα με τις διαθέσεις του, έπραττε τα «δέοντα», ιδιαίτερα επί των ημερών του…αξέχαστου και «συμπαθέστατου» Ντε Βέκι. Ο τελευταίος όμως δυνάστης, δεν τα κράτησε αιώνες, τα είχε στη δικαιοδοσία του κάπου τρεις και κάτι 10ετίες, και τούτο επειδή, ένας άλλος «ευρωπαίος» αλλά σατανικός σκληρός μαχαιροβγάλτης και «επιστήμονας» στην κατασκευή αερίων εξόντωσης ανθρωπίνων υπάρξεων, επειδή ως σύμμαχοι «τα χάλασαν» στο πολεμικό τους παιχνίδι, βιαίως τα άρπαξε, για λίγο όμως γιατί αναγκάστηκε -προ αδιεξόδου ευρισκόμενος και άνευ όρων- το Μάιο το 1945, να τα παραδώσει στον-τότε- δικό μας άλλο «αγαπημένο» μας φίλο και σύμμαχο, τον ʼγγλο αποικιοκράτη και στην οποία παράδοση ευτυχώς εκεί στο όμορφο νησί της Σύμης, παρευρισκόταν και ο ήρωας Αξιωματικός του Ελληνικού στρατού, ο Συνταγματάρχης Τσιγάντες. Αναφέρομαι σε εκείνη την άνευ όρων παράδοση παρουσία όμως και του Έλληνα Αξιωματικού, επειδή στη συνέχεια στους παλαιοτέρους είναι γνωστή η κωλυσιεργία των «συμμάχων» μας ʼγγλων μέχρις ότου αποφασίσουν και παραδώσουν στην Ελλάδα, την 31 Μαρτίου του έτους 1947,τα Δώδεκα νησιά μας με τις βραχονησίδες αυτών. Η κατοχή του δευτέρου δυνάστη : 1912-1945, ήταν μεν μικρότερη σε χρονική διάρκεια, αλλά κι εκείνη, είχε φτάσει τον αριθμό 33, όσα δηλαδή και τα χρόνια του Θεανθρώπου Χριστού. Δύσκολες και σκοτεινές εκείνες οι στιγμές για τους Δωδεκανησίους που ήταν γεμάτες καρτερία, θλίψη, πόνο και δυστυχία. Αλλά με πίστη στα ιδανικά του Γένους μας και της Ελευθερίας, βάσταξαν. Και, κάποτε ήρθε το πλήρωμα του χρόνου που οι δικοί σας πρόγονοι ανέπνευσαν τον αέρα της λευτεριάς! Ακολούθως οι Δωδεκανήσιοι, από την 1η Απριλίου του 1947, πρόγονοι και απόγονοι αυτών, άνοιξαν τα φτερά τους και με την ελεύθερη πλέον δημιουργική τους σκέψη και θάρρος πολύ, έκαναν τα μεγάλα τους βήματα προόδου για να ακολουθήσουν χρόνια ευλογημένα ανάπτυξης και ευημερίας, στην πλειοψηφία των κατοίκων. Και είναι γνωστό πως, όταν ευημερεί η πλειοψηφία αυτή, προσφέρει τροφή και στους μη έχοντες. Δυστυχώς στο διάβα του χρόνου κάπου όλοι μας «ξεχαστήκαμε» και ο ένας παρέσυρε τον άλλο στην καλοπέρασή μας την οποία συνεχίζαμε- ας μου επιτραπεί η λέξη- αλόγιστα και με «ξέφρενους» ρυθμούς, βοηθούμενοι σ’ αυτό το ολίσθημά μας και από άσχετους διοικούντες τον δύσμοιρο τούτο τόπο, οι οποίοι τρυβίλιζαν τα μυαλά μας με τα όσα ανεπίτρεπτα «ΘΑ» τους. Αλλά αγαπητοί μου φίλοι, αυτή την προκοπή, στις δύσκολες μέρες που σήμερα δυστυχώς όλοι μας βιώνουμε και περνάμε, προσπαθήστε να την κρατήσετε με νύχια και με δόντια. Μπόρα είναι, θα περάσει! ʼλλωστε και εσείς οι πολύ νεώτεροι της δικής μου ηλικίας γνωρίζετε πως οι παλιές και περασμένες μπόρες και καταιγίδες τις οποίες κατά καιρούς οι πρόγονοί μας αλλά και εμείς, στις δικές μας μέρες περάσαμε, ήταν πιο δύσκολες, πιο επικίνδυνες και πιο τραγικές . Ηθελημένα ή αθέλητα αποκτήσαμε γνώση, εμπειρία, μάθαμε τα χούγια εχθρών και «φίλων» που δεν έχουμε και είμαστε ανάδελφοι. Μας κτυπούν αλύπητα επειδή διακαώς επιθυμούν να μας πετάξουν, να μας σπρώξουν στον καιάδα. Ξεχνούν όμως ότι εκείνος βρίσκεται στον δικό μας Ταΰγετο και από παλιά μας είναι γνώριμος και αν γίνει αυτό, θα μας αγκαλιάσει, θα μας προσέξει και σε περίπτωση που πέσουμε, θα μας βοηθήσει να σταθούμε πάλι όρθιοι. Συνεπώς θα επιβιώσουμε! Θα ορθοποδήσουμε και δεν θα πεθάνουμε, όχι μόνο για το καλό το δικό μας και των νεωτέρων γενεών, αλλά έτσι, για να… σκάσουν κάποιοι «σύμμαχοι και φίλοι» μας οι οποίοι δυστυχώς, προσεύχονται στο μαμωνά τους για τον δικό μας αφανισμό. Αλλά εν προκειμένω, χρειάζεται Πίστη, κουράγιο και θάρρος! Το μαδέρι όσο σάπιο αν το έκαναν και ορισμένα-δυστυχώς- δικά μας λαμόγια που κατά καιρούς μας κυβερνούν, εμείς ο Λαός, τοποθετώντας το προσεκτικά στις δύο όχθες του ποταμού, σιγά- σιγά και με προσοχή, θα περάσουμε στην αντίπερα όχθη του, οπότε γεμάτοι αυτοπεποίθηση και ηθική ικανοποίηση, θα σταθμεύσουμε στη μεγάλη εύφορη κοιλάδα με τα καταπράσινα καρποφόρα δένδρα της και εκεί θα ξαποστάσουμε για να αρχίσουμε μια καινούργια, όμορφη, συνετή και προπαντός «μετρημένη» στα δικά μας μέτρα και σταθμά- και για τον καθένα μας χωριστά- ζωή! ~