Ο διευθυντής τραπέζης που έγινε εστιάτορας...!

O ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΔΕΜΕΝΑΓΑΣ ΑΦΗΣΕ ΤΟΚΟΥΣ ΚΙ ΕΠΙΤΟΚΙΑ, ΚΙ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΧΟΜΠΙ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ

Αυτά δεν συμβαίνουν! Τόσο συχνά τουλάχιστον. Ν΄ αφήσεις τη σιγουριά της τράπεζας που ήσουν διευθυντής και να ριχτείς στην αβεβαιότητα του ανοίγματος ενός εστιατορίου, σε μια περιοχή υποβαθμισμένη, μέχρι τότε, κι απ΄ το κοστούμι να φορέσεις τη στολή του σεφ, και να παλεύεις με τις θερμοκρασίες της κουζίνας. Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, να πετύχεις κι από πάνω! Και να γίνει το όνομά σου… στέκι. Το στέκι του Δεμέναγα! Το «πάμε στου Δεμέναγα…», έγινε από τις πιο γνωστές ατάκες στο στόμα εκείνων που θέλουν το καλό, το καθαρό φαγητό και να δουν και κόσμο… Δεν είναι για όλους αυτά. Οι μεγάλες αποφάσεις εννοώ που ή τις παίρνεις σε μια στιγμή ή για μια ζωή λες «εγώ θα πάρω το καπελάκι μου και θα φύγω…» και δεν το κάνεις ποτέ. Γιατί το κορνιζάρατε το δημοσίευμα για τη βύθιση του Τιτανικού και το κρεμάσατε στο γραφείο σας; Και τη φωτογραφία του καπετάνιου μεγάλη! Σημαίνουν κάτι; Είναι ένας άνθρωπος που έκανε το μοιραίο λάθος την πιο ακατάλληλη στιγμή. Κοιμήθηκε! Είναι σαν να κάνω εγώ εγκαίνια του μαγαζιού μου και να πηγαίνω βόλτα σε άλλο μαγαζί. Έτσι κι εκείνος, πήγε να ξαπλώσει εκείνη την ώρα. Λοκάντα, το μαγαζί που φτιάξατε. Τι ήταν η Λοκάντα; Αραβική λέξη! Το σημείο όπου πήγαινε ο αγωγιάτης με την άμαξα ή το άλογο, ξαπόσταινε, έτρωγε… Δεν είστε Ροδίτης! Πότε πρωτοήρθατε; Ήρθα το 1976, είμαι από την Κέα. Δεκαοκτώ χρονών παιδί να φοιτήσω στη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων. Δούλεψα στα ξενοδοχεία. Από κουζίνα έφτασα σάλα, κι έγινα μετρ. Μετά γνώρισα μια ωραία γυναίκα, την ακολούθησα και βρέθηκα στο Μόντε Κάρλο, κρουπιέρης στο Καζίνο! Έμεινα τέσσερα χρόνια. Ήρθα στη Ρόδο να παντρέψω ένα φίλο μου, τον Μιχάλη Μίχαλο και βλέπω μια όμορφη Νισυριά να χορεύει. Και αποφασίζω να την παντρευτώ. Τόσο γρήγορα τις παίρνετε εσείς τις αποφάσεις; Πάντα! Η ζωή είναι ρίσκο. Γι αυτό αποφασίσατε από διευθυντής τράπεζας να γίνετε εστιάτορας; Το ίδιο έκανα αφήνοντας την καριέρα μου στην τράπεζα, μετά από μία πορεία στην Βarclay, στην τράπεζα Εργασίας, στην Εγνατία τράπεζα και στην Marfin. Το 2010 μου ζητήθηκε από την Marfin να αναλάβω τη διεύθυνση καθυστερήσεων στην Ελλάδα. Τόσο ψηλά στην ηγεσία, κι αλλάξατε πορεία. Σπάνιο! Είδα ότι οι τράπεζες πλέον δεν έχουν ούτε όραμα ούτε μέλλον! Αποφάσισα να παραιτηθώ τον Ιούνιο του 2010. Είχατε ήδη στο μυαλό σας το εστιατόριο; Στο μυαλό μου είχα να νοικιάσω ξενοδοχείο. Μια μέρα ο φίλος μου ο Γιάννης Κυπριάδης μου λέει: «Κάνε το χόμπι σου επάγγελμα». Στο εξοχικό μου στα Κολύμπια υπήρχε η “Locanta”, μια παλιά επιγραφή από κάποιο εστιατόριο της Ιταλίας όπου μαζεύονταν οι φίλοι μου, επιχειρηματίες, πολιτικοί, άλλοι φίλοι και μαγειρεύαμε όλοι μας. Ο Πυράκης ο Νίκος, ο Καΐσερλης ο Κώστας-αυτός έκανε μακαρόνια άσπρα, πάντα αυτό τον βάζαμε να κάνει- ο Παπουράς μόνο έτρωγε, σούπες πιο πολύ- ο Βασίλης ο Πέρρος της τράπεζας Κύπρου έφτιαχνε τις γαρίδες, ο Νίκος ο Γκορίτσας το κοκορέτσι, ο Σάββας ο Διακοσταματίου την τηγανιά, και πολλοί ακόμα. Ο Σάκης ο Στάγκας δεν έφτιαχνε τίποτα, έτρωγε… Καλοφαγάς κι εσείς... Έτσι προέκυψε η ιδέα; Ως καλοφαγάς, μέσα από την τραπεζική μου πορεία όπου είχα γεύμα και δείπνο σχεδόν καθημερινά με πελάτες, διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει ένα παραδοσιακό μαγειρείο στη Ρόδο. Αποφάσισα, με τη σύμφωνη γνώμη της οικογένειάς μου, να δημιουργήσω το εστιατόριο αυτό με στόχο να αναδείξω τις παραδοσιακές γεύσεις μέσα από ένα τσουκάλι ή μια γάστρα, σε ανοιχτή κουζίνα, όπου δεν μπορείς να κοροϊδέψεις τον πελάτη, κι όταν εσύ είσαι ατόφιος πρέπει να είναι ατόφια και τα προϊόντα σου. Το μέρος δεν ήταν τότε στη μόδα, σχεδόν τίποτα δεν είχε εδώ! Οι ʼγγλοι λένε: «τοποθεσία, τοποθεσία, τοποθεσία»! Έψαχνα έξι μήνες το χώρο. Αποφάσισα να ρισκάρω σε μια βιομηχανική περιοχή, στου Κόβα, που είχε όμως θέα τη θάλασσα. Δοξάζω το Θεό που σήμερα είναι άλλα τρία μαγαζιά δίπλα μου, προσφέροντας ποιότητα, κι εύχομαι να γίνουν άλλα δεκατρία. Δεν σας λείπει η τράπεζα, τα επιτόκια, οι μετοχές…; Τον τραπεζικό μου σκληρό δίσκο έκανα control-alt-delete, κι επέστρεψα εκεί απ΄ όπου ξεκίνησα. Θέλει πολύ δύναμη αυτό, πολύ τρέλα, τι θέλει; Αγάπη γι αυτό που κάνεις, σεβασμό σ΄ αυτόν που σερβίρεις που πρέπει να νιώθει σαν στο σπίτι του, κι όταν φεύγει να φεύγει με καλή εντύπωση. Κι εκεί που ο κόσμος της Ρόδου σας έβλεπε με κοστούμι και γραβάτα τώρα σας βλέπει με τη στολή του σεφ! Έχω δεκαπέντε στολές, κι έχω να φορέσω γραβάτα από τις 22 Ιουνίου του 2010. Δεν δουλεύουν άλλοι μαζί σας στο μαγαζί, μόνο η οικογένεια; Η επιτυχία της επιχείρησης οφείλεται στην οικογενειακή συμμετοχή. Η γυναίκα μου, ο γιός μου, η κόρη μου, εγώ. Προστριβές δεν έχετε που είστε όλοι της…οικογενείας…; Έχουμε και θα ΄χουμε. Λογικό είναι. Όταν λένε όλοι «ναι» και όλοι «όχι» κάτι δεν πάει καλά. Ποιοι είναι οι πελάτες σας; Εδώ τρώνε όλοι οι τουριστικοί πράκτορες με τους επισκέπτες τους, κι οι επιχειρηματίες του νησιού που έχουν να φιλοξενήσουν κάποιον επισκέπτη τους, αλλά πάνω απ΄ όλα η ροδίτικη οικογένεια που αντί να πάει στα χωριά βρίσκει αυτό που θα ήθελε μέσα στην πόλη, με θέα τη θάλασσα. Κι όλα τα κόμματα σας έρχονται, κι όλες οι πολιτικές παρατάξεις… Έχω διαχειριστεί όλους τους δήμους λόγω των δανείων που είχα δώσει, τα ξέρω από μέσα τα θέματα. Κι έρχονται κι όλα τα κόμματα: Η ΔΗΜΑΡ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ… πάνω απ΄ όλα το ΠΑΣΟΚ γιατί είναι φιλαράκια μου, έρχονται και οι δημοτικές παρατάξεις μετά τα συμβούλια και τις συνεδριάσεις…. Τι τρώνε, έρχονται για κάτι συγκεκριμένο εδώ ή κάθε φορά ζητούν κάτι άλλο; Ο Μαχαιρίδης ζητάει κόκορα! Ο Μανόλης ο Παλλάς παστίτσιο. Ο Χατζημάρκος έρχεται για να φάει καγιανά Μανιάτικο (σύγκλινο με αυγά και ντομάτα) συνταγή του Σπύρου Παγκά, μέντορα της επιχείρησης στη δημιουργία του μενού γιατί κάθε φορά αλλάζουμε κατάλογο ο οποίος βασίζεται στις καιρικές συνθήκες. Για παράδειγμα κρύο ίσον σούπες, λιακάδα άσπρα φαγητά, συν της ώρας, ανά πάσα στιγμή. Δεν είναι πιο κουραστική η δουλειά αυτή από τη δουλειά στην τράπεζα; Όχι, γιατί στα περισσότερα εστιατόρια υπάρχουν οι κατάλογοι σε επτά-οκτώ γλώσσες, με πενήντα είδη, ενώ εμείς απευθυνόμαστε στον Έλληνα πελάτη ο οποίος αυτό που θα φάει το βλέπει. Και αρχή της επιχείρησής μας είναι όλα τα προϊόντα μας να είναι ελληνικά. Αυτό ήταν που ζητούσατε τελικά στη ζωή σας; Πιστεύετε ότι φτάσατε σ΄ αυτό που θέλατε; Όχι ακόμα. You never now! Αυτή είναι η αρχή… Ποιο είναι το μυστικό για να πάει καλά μια δουλειά; Στη Ρόδο, πάνω απ΄ όλα πρέπει να επανέλθει η φιλοξενία. Και κάθε δουλειά που στήνεται πρέπει να έχει ένα project management, το που στοχεύεις δηλαδή, το οποίο δεν σημαίνει ότι πρέπει «να τ΄ αρπάξεις» σ΄ ένα χρόνο ή έξι μήνες, αλλά να ακουμπήσεις τα λεφτάκια σου ευελπιστώντας να τα πάρεις πίσω μετά από 36 με 48 μήνες. Αυτή είναι η καθαρή τραπεζική αλήθεια αν είσαι τυχερός. Κι αν δεν είσαι φταις εσύ. Θυμήσου τι είπαμε για τον Τιτανικό. Τον έχω απέναντί μου κάθε μέρα. Επομένως φταίμε εμείς όταν δεν πηγαίνουμε καλά, κι όχι η οικονομική συγκυρία για παράδειγμα; Η οικονομική συγκυρία απλά έχει μειώσει τις πλεονάζουσες δαπάνες όπως το φαγητό έξω, το ποτό, την ένδυση, αλλά πιστεύω πως κάθε επιχείρηση όταν είναι τίμια και ειλικρινείς στον κάθε επισκέπτη της, θα επιβιώσει. Το μότο σας ποιο είναι τελικά; Έχετε; Ο έρωτας!