«Τ’ αγάπησα αυτό το παιδί, έχει ανάγκες να του καλύψω…»!

Η ζωγράφος Ρ. Χάλκου, 11 χρόνια τώρα, φροντίζει στο σπίτι της ένα κορίτσι παράλυτο με νοητική στέρηση που πήρε απο τον Α. Ανδρέα

Έχουν μια υπέρβαση μέσα τους αυτοί οι άνθρωποι! Απορώ πως η Ροδούλα Χάλκου, επαγγελματίας ζωγράφος 35 χρόνια, εξαιρετική σ΄ αυτό που κάνει, με τρία κορίτσια, μεγάλα πια που είναι το καμάρι της, νοικοκυρά στο σπίτι της, με σύζυγο με τον οποίο έχει εξαιρετική σχέση, πως βρήκε χρόνο και χώρο και διάθεση να φροντίζει στο σπίτι της 11 χρόνια τώρα ένα κοριτσάκι παράλυτο και με νοητική στέρηση! Και να μην αισθάνεται ότι κάνει κάτι το ξεχωριστό… Ένα παράδειγμα απ΄ αυτά που λείπουν, είναι! Πήγα στην Έκθεση της Κρεμαστής για να τη συναντήσω πριν από μερικά βράδια, εκεί που εκθέτει κάθε χρόνο τα έργα της κι ήταν δίπλα της το παιδί! Σαράντα χρόνια βρίσκεται στη Ρόδο, που την ενέπνευσε να ζωγραφίσει και σήμερα μετά τα εξήντα της, τα καταφέρνει όλα, γιατί βάζει αγάπη σε ό,τι κάνει. Δέχτηκε να μιλήσει, όχι εύκολα. Πήγα στο σπίτι τους στην Ιαλυσό, ειδικά διαμορφωμένο για αναπηρικό καροτσάκι. Ήταν κοντά της εκείνη τη στιγμή. Έχουν τη μικρή, αλλά τόσο σημαντική επικοινωνία τους. Η μικρή γρατζουνούσε την κιθάρα της κι εκείνη της τραγούδαγε: «για μια κιθάρα ξαγρυπνάνε τα κορίτσια, για να ακούσουν της αγάπης τη φωνή, που ΄χει γλύκα τόση, κι έχει κιόλας ξημερώσει…»! Πότε την πήρατε την μικρή; Πριν από 11 χρόνια. Τον πρώτο καιρό την είχαμε όλη την εβδομάδα και το σαββατοκύριακο επειδή μας άρεσε να πηγαίνουμε για κάμπινγκ, την αφήναμε στο ίδρυμα. Το βράδυ της Κυριακής μου έλεγε ο άντρας μου: «να πάμε σπίτι ή να περάσουμε να πάρουμε τη μικρή…;». Και πηγαίναμε και την παίρναμε, μας έλειπε, ήταν ένας έρωτας μεγάλος αυτό το παιδί. Αποφασίσαμε να την έχουμε μαζί μας συνέχεια. Πού μεγάλωσε μέχρι τα έξι της; Σε ιδρύματα. Στα έξι της χρόνια που τη συναντήσαμε εμείς βρισκόταν στον ʼγιο Ανδρέα. Τη γνώρισα στις επισκέψεις που έκανα, μαζί με άλλες κυρίες της Ρόδου, στο ίδρυμα. Έπαιζα στα παιδιά ακορντεόν, με το λίγο που ξέρω και τους τραγουδούσα κι οι άλλες κυρίες τα πήγαιναν βόλτες στους έξω χώρους. Έβλεπα τη μοναξιά που είχαν αυτά τα παιδάκια και ιδιαίτερα το δικό μου, ένα παιδάκι που γεννήθηκε 5,5 μηνών και 750 γραμμάρια κι έδωσε μεγάλη μάχη για να ζήσει. Του άξιζε λοιπόν να ζήσει πραγματικά αφού ο Θεός και το ίδιο το επέλεξαν. Ούτε ένα κιλό δεν ήταν το πουλάκι μου, το κορμάκι του ήταν γεμάτο τρυπίτσες, από τις ενέσεις και την προσπάθεια που έκαναν οι γιατροί για να ζήσει. Του λείπει το 1|4 του εγκεφάλου του, το ένα ματάκι του δεν βλέπει, είναι χυμένο, το ποδαράκι του εκ γενετής έχει εξάρθρωση… Το μηχάνημα που του πήραμε δεν ήταν τελικά το σωστό και του έκανε σπάσιμο το οποίο δεν μπορεί να χειρουργηθεί γιατί δεν μπορεί να πάρει νάρκωση, δεν θα βγει ζωντανό! Το έχουμε συνεχώς με νάρθηκες, πέντε χρόνια τώρα, αλλά το παιδάκι μου ζει. Το ψάξαμε τότε πολύ να βελτιώσουμε την κατάστασή του και συνεχίζουμε μέχρι σήμερα, αλλά όπως μας είχε πει και τότε η νευρολόγος του Παίδων Πεντέλης «σ΄ αυτή την κατάσταση και που ζει είναι θαύμα…»! ʼλλο περιμέναμε ν΄ ακούσουμε κι ακούσαμε αυτό! Γιατί το πήρατε, είχατε την οικογένειά σας, τρία παιδιά…Ψάχνατε τον μπελά σας, θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς! Γιατί τ΄ αγάπησα, γιατί είχε ανάγκες που εγώ θα μπορούσα να του τις καλύψω. Εκεί δεν κοιμόταν τις νύχτες, λόγω ενός νευρολογικού προβλήματος που έχει και το πρωί που ξύπναγαν τ΄ άλλα παιδιά και γινόταν φασαρία αυτό δεν μπορούσε να κοιμηθεί πια. Εδώ του έχω ό,τι του αρέσει. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν περισσότερα από εμένα. Εγώ τα κάνω μόνο στο παιδάκι μου, άλλοι πάνε στα Νοσοκομεία και μένουν τις νύχτες με τους αρρώστους. Το έχετε στην κρεβατοκάμαρά σας βλέπω. Πεταγόμαστε να του αλλάξουμε θέση τις νύχτες, είναι η ζωή μας πια. Κάποιες φορές προσπάθησα να έχω βοήθεια στο σπίτι από κάποιες γυναίκες, αλλά δεν έμεινα ικανοποιημένη. ʼλλοι νομίζουν ότι είναι δύσκολο, αδύνατο, αλλά εμείς το κάνουμε με ευχαρίστηση και με αγάπη. Τα κορίτσια σας, μεγάλα πια, παντρεμένα, πως το δέχτηκαν; Για χρόνια ζήσαμε όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι και στους γάμους τους τα κορίτσια μου θέλησαν μόνο αυτό να είναι παρανυφάκι πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι. Έρχονται, του φέρνουν παιχνίδια. Και τραγουδάμε σ΄ αυτό το σπίτι, του τραγουδάμε πολύ. Αρέσει στο παιδί μου η μουσική, του κάνει καλό. Ήταν σε κατάσταση ατροφίας για την ηλικία της. Όλα του έλειπαν, το σήκωνα με το ένα χέρι. Τώρα τρώει, κοιμάται. Τα πρώτα χρόνια το πήγαινα στο γιατρό με το παραμικρό. Μια νύχτα το πήγα στο νοσοκομείο φορώντας παντόφλα στο ένα πόδι. Την πηγαίνουμε για μπάνιο στη θάλασσα, τρία σωσίβια της φοράμε κι εμείς στο νερό, μαζί της. Της αρέσει. Έφτιαξα αυτό το σπίτι στην Ιαλυσό ειδικά για να την διευκολύνει με το καροτσάκι. Ισόγειο, χωρίς ενδιάμεσους τοίχους και με κήπο. Είχα φτάσει σ΄ ένα σημείο στη ζωή μου που είχα βγάλει λεφτά από τη ζωγραφική. Τα παιδιά μου αγαπούσα να τα ΄χω κοντά μου όπως η κλώσα τα κλωσόπουλα. Τώρα έχω κοντά μου αυτό το παιδί. Αυτά που θέλει η ψυχή του ανθρώπου αυτά βρίσκει στη ζωή του. Τον παρακάλεσα το Θεό. Σ΄ αυτό τον τρόπο σκέψης μ΄ έβαλε η μάνα μου, στην Αθήνα που ζούσαμε. Μου έλεγε «πάρε αυτό το φαγάκι να το πας εκεί…». Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε ότι θα το απορρίψουν γιατί τότε δεν θα το κάνουμε το καλό. Πρέπει να σκεφτόμαστε ότι όλα θα πάνε καλά. Τότε που πήρα το παιδί τίποτα δεν με απασχόλησε από τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζα. Κι όταν έρχονταν τις ξεπερνούσα. Τι θα λέγατε στον κόσμο; Να το κάνουν κι αυτοί. Δώστε για να έχετε να λαβαίνετε. Τη χαρά όταν τη δίνεις την παίρνει ο άλλος αλλά την αισθάνεσαι κι εσύ. Ήθελα να γεράσω έχοντας τις ανέσεις μου, την ευχέρεια να κινούμε όπως θέλω… Έφτασα να ζω διαφορετικά, αλλά έχει άλλη αξία. ʼξιζε αυτό το παιδί να μην ζήσει πάνω σ΄ ένα κρεβάτι, σαν ξύλο. Όταν την πήρα της είπα: «θα ακούσεις γλυκόλογα, θα έχεις αγκαλιά. Αφού έζησες θα τα έχεις όλα…»! Κι είναι για εμένα η αγαλλίαση της ψυχής. Και να ξέρετε δεν το μετάνιωσα ούτε μια στιγμή. Κι αυτό θα πω και στον κόσμο. «Κάντε το και δεν θα το μετανιώσετε». Αξίζει τον κόπο ο κόσμος να κουραστεί λιγάκι για το καλό και να μην αφήσει τη ζωή του να περάσει έτσι. Θυμάμαι τα λόγια του Χριστού «Αυτό που εποιήσατε στον αδελφό μου τον ελαχίστο, εμένα εποιήσατε»!