«Ο Ροδίτης σολίστας κιθάρας!..»

Ο Α. Λιοπύρης με τις διεθνείς διακρίσεις μιλά για την πορεία της καριέρας του

Για τον Αντώνη Λιοπύρη μου μίλησαν πολλοί πριν του ζητήσω αυτή τη συνέντευξη. Μου είπαν ότι είναι ένας κιθαρίστας καταπληκτικός, που τον ξέρουν στο εξωτερικό και δεν τον γνωρίζουν στη Ρόδο, την ιδιαίτερη πατρίδα του, εδώ που γύρισε τις προηγούμενες μέρες με την απόφαση να κάνει το νησί ορμητήριο για τις εμφανίσεις του στην άλλη Ελλάδα και το εξωτερικό. Το πρώτο του CD κυκλοφόρησε πρόσφατα από βερολινέζικη δισκογραφική εταιρεία και ακολουθεί τον Σεπτέμβρη το επόμενο. Τι είναι ταλέντο, τον ρωτώ; «Η δεξιότητα η οποία χρειάζεται όμως πολύ δουλειά από εκεί και ύστερα…» μου απαντά! Στα 28 του χρόνια και έχοντας πτυχίο Φυσικής από το πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Ροδίτης σολίστας έχει ανοίξει μια καριέρα στη μουσική που η ζωή θα δείξει πού θα πάει… Πώς ξεκίνησε το ταξίδι σας στον κόσμο της μουσικής; Από εννιά χρονών ξεκίνησα να κάνω μαθήματα κλασικής κιθάρας, με δάσκαλο τον Γιάννη Γιακουμάκη. Γράφτηκα τυχαία όταν ο θείος μου πήγε να γράψει τον ξάδελφό μου και η μητέρα μου με ρώτησε αν θέλω να γραφτώ κι εγώ! Τόσο απλά. Φάνηκε αμέσως η κλήση που είχατε; Φάνηκε ένα ταλέντο αφού περνούσα τις τάξεις σε μικρότερο χρόνο απ’ ότι αντιστοιχούσε κανονικά. Τότε τα μαθήματα γίνονταν στο Δημοτικό Ωδείο της Ρόδου, στη Ροδιακή Έπαυλη. Η πρώτη μου συμμετοχή σε εκδήλωση ήταν ένα ρεσιτάλ του Γιάννη Γιακουμάκη στο Εθνικό Θέατρο, όταν ήμουν 15 χρονών. Τι είναι ταλέντο; Μπορείτε να το προσδιορίσετε; Μια δεξιότητα που έχει κάποιος και με πολύ λιγότερη δουλειά απ΄ ότι κάποιος άλλος μπορεί να κάνει πράγματα. Όμως αυτή η έκφραση, που λέμε γενικά «έχει ταλέντο στη μουσική», δεν υπάρχει. Είναι πολύ απλοϊκό να το λέμε. Το να παίζεις κιθάρα χρειάζεται πολλές δεξιότητες. Να έχεις ταχύτητα στα δάχτυλα είναι το ένα, όπως και το να έχεις ρυθμό εσωτερικά. Κάποιος μπορεί να είναι ήδη εξοικειωμένος στην πρώτη του επαφή με την παρτιτούρα. Αν τα έχεις όλα αυτά μαζί είναι ευλογημένη κατάσταση. Εγώ είχα τα επτά στα δέκα και τα υπόλοιπα τα δούλεψα. Ακόμα και στα σημεία που έχεις το ταλέντο αν δεν δουλέψεις σκληρά δεν κάνεις τίποτα. Τελειώσατε και το πανεπιστήμιο όμως παράλληλα με τις σπουδές σας στην κιθάρα! Ναι, το Φυσικό Τμήμα του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας. Στην Αθήνα ξεκίνησα μαθήματα κιθάρας με τον δάσκαλο του δασκάλου μου, τον Ευάγγελο Ασημακόπουλο. Θυμάμαι ότι στη Ρόδο ξεκίνησα ως «ταλέντο» και όταν πήγα στην Αθήνα ήμουν ένα ακόμα παιδί που παίζει συμπαθητικά κιθάρα. Εκεί βλέπεις τους γύρω σου, μετράς τις δυνατότητές σου και δουλεύεις ακόμα πιο σκληρά. Πήρα το πτυχίο που μου δίνει τη δυνατότητα να διδάξω και στη συνέχεια το 2006 πήρα το δίπλωμα που σε αναγνωρίζει ως σολίστα κιθάρας. Αφοσιωθήκατε στη σολιστική καριέρα, κάνοντας εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα. Υπάρχει κοινό στη χώρα μας που να ενδιαφέρεται; Είναι μια μουσική για την οποία δεν υπάρχει ενημέρωση. Ο κόσμος όμως διψάει να ακούει ποιοτικά πράγματα. Το ρεπερτόριο της κλασικής κιθάρας είναι ευέλικτο και εύκολα αρεστό. Τι είδους μουσική παίζετε; Από τάγκο της Αργεντινής και ισπανική μουσική, που είναι μεγάλο κεφάλαιο, μέχρι σύγχρονους συνθέτες του 20ού αιώνα, αλλά και τζαζ και Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ! Το ρεπερτόριο είναι μεγάλο και μπορούμε να το προσαρμόζουμε ανάλογα με το κοινό. Η κιθάρα ως όργανο το οποίο αναπτύχθηκε στη Μεσόγειο ταιριάζει πολύ με την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα. Πορτογάλοι, Ιταλοί, Ισπανοί, Έλληνες έχουν ένα κλικ παραπάνω, αν και ο Ντέιβιντ Ράσελ, για παράδειγμα, από τους μεγαλύτερους σολίστες στον κόσμο, είναι Σκοτσέζος. Έχετε κάνει και μαθήματα με τον Ντέιβιντ Ράσελ! Έκανα μαθήματα μαζί του όταν ήρθε στην Αθήνα όπως και με άλλα μεγάλα ονόματα τον Ρολάν Ντιάνς τον Γαλλοτυνήσιο συνθέτη και σολίστα, τον Μανουέλ Μπαρουέκο, τεράστιο όνομα κι αυτός… Οι διακρίσεις σας στους διαγωνισμούς πως ήρθαν; Μετά την παρότρυνση δύο πολύ αγαπημένων μου φίλων, του Νότη Μαυρουδή και του Κώστα Γρηγορέα, πήρα μέρος σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς κιθάρας διότι είναι ο μοναδικός τρόπος να σε προσέξουν λίγο παραπάνω στην Ελλάδα. Δεν συμφωνώ απόλυτα με την ιδέα των διαγωνισμών, κάτι σαν πρωταθλητισμός μου κάνει αυτό, αλλά για να τιμήσω αυτούς τους δύο ανθρώπους και να ακολουθήσω τη συμβουλή τους που ήταν πράγματι σωστή, ξεκίνησα να λαμβάνω μέρος σε διαγωνισμούς και τα αποτελέσματα ήταν πολύ καλά. Το 2009 στο διεθνή διαγωνισμό Βέροιας έλαβα το πρώτο βραβείο, όπως και στο διεθνή διαγωνισμό Σύρου το 2010. Το 2011 πήρα το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό Πάτρας με πρόεδρο της Επιτροπής τον Ρολάν Ντιάνς καθώς και το πρώτο βραβείο του πανελλήνιου διαγωνισμού όλων των σολιστικών οργάνων το 2011 στην Εύβοια. Τι απομένει; Τώρα θα στραφώ στους μεγάλους διεθνείς διαγωνισμούς του εξωτερικού. Το 2010 βραβεύτηκα με το μετάλλιο της UNESCO για τη συνεχή συνεργασία και συνεισφορά μου στις εκδηλώσεις του Ομίλου Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδος και UNESCO. Πώς προέκυψε το CD που κυκλοφορήσατε με γενικό τίτλο “Icons” και μάλιστα από γερμανική δισκογραφική εταιρεία; Ο Γιώργος Μονεμβασίτης, ένας πολύ μεγάλος μουσικοκριτικός, με έφερε σε επαφή μ΄ αυτή τη βερολινέζικη δισκογραφική εταιρεία. Όπως μου έλεγε «θα σε μάθουν πρώτα στο εξωτερικό και μετά στην Ελλάδα…»! Κυκλοφόρησε στη Γερμανία, στις 10 Μαΐου και γενικά στην κεντρική Ευρώπη με μουσικές από πολλά είδη ρεπερτορίου της κιθάρας απ΄ όλο τον κόσμο. Τους περισσότερους συνθέτες τους έχω γνωρίσει σε φεστιβάλ και είτε ήταν μέλη των Επιτροπών που διαγωνιζόμουν είτε υπήρξαν δάσκαλοί μου. Το CD έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα; Κυκλοφόρησε από τις αρχές Ιουνίου στην Ελλάδα, αλλά προς το παρόν μόνο στις μεγάλες πόλεις Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Αλεξανδρούπολη ενώ έχουμε πετύχει να το βρίσκει κανείς σε λίγο και στη Ρόδο. Ετοιμάζετε όμως και κάτι άλλο! Τον Σεπτέμβρη θα ηχογραφήσω το δεύτερο CD το οποίο θα είναι κιθάρα και φωνή, με 13 τραγούδια του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα ο οποίος ήταν και πολύ καλός μουσικός, πέρα από όλα τα υπόλοιπα. Δύσκολο δρόμο διαλέξατε για την Ελλάδα της οικονομικής κρίσης… Ναι, είναι δύσκολα τα πράγματα. Οι οικονομικές απολαβές μου σε σχέση με το επίπεδό μου δεν ανταποκρίνονται ενώ ο αγώνας και η μελέτη είναι διαρκής. Η καθημερινότητά μου είναι αρκετά δύσκολη, αλλά εγώ αισθάνομαι ότι για τη δική μου ψυχοσύνθεση ο δρόμος που έχω πάρει είναι ο εύκολος δρόμος. Αισθάνομαι ότι δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο πέρα από τη μουσική και σαν άνθρωπος που πιστεύει στη συνεχή εξέλιξη και αυτοβελτίωση, αυτό που κάνω μου δίνει χαρά. Όταν μένω στάσιμος δεν ζω. Ό,τι μπει στη φορμόλη είναι καταδικασμένο να πεθάνει. Πραγματικά πολλές φορές αισθάνομαι ότι δεν δουλεύω καν. Έχω κάνει τη μεγάλη μου αγάπη «επάγγελμα». Ο παππούς μου στη Ρόδο ήταν γεωργός, αλλά σοφός άνθρωπος και τον θυμάμαι μικρός να είναι στο χωράφι κάτω από τον ήλιο της Ρόδου και να τον ρωτώ, «δεν κουράζεσαι παππού, δεν τ’ αφήνεις…» και μου έλεγε: «αν κάνεις την αγάπη σου δουλειά δεν θα δουλέψεις ούτε μια μέρα στη ζωή σου»! Επιστρέψατε να ζήσετε στη Ρόδο. Πως πήρατε αυτή την απόφαση; Μετά από 11 χρόνια στην Αθήνα γύρισα στη Ρόδο για να την έχω σαν βάση μου και να πηγαινοέρχομαι. Με κούρασε η Αθήνα και ο ρυθμός της. Μελετώ επτά ώρες την ημέρα κιθάρα κι είναι μεγάλη η πνευματική κόπωση. Είναι μεγαλύτερη από το να διαβάζεις βιβλία όλες αυτές τις ώρες. Είχατε εμφανιστεί τα Χριστούγεννα στο Ισπανικό Κατάλυμα στην Παλιά Πόλη. Προγραμματίζετε και κάποια άλλη εμφάνιση άμεσα στο νησί; Μαζί με τον Κωνσταντίνο Αναπολιτάνο είχαμε εμφανιστεί δύο μουσικοί για δύο κιθάρες, με μουσική της Ισπανίας, σε συνεργασία με το Αντιπυρηνικό Παρατηρητήριο. Είναι μια συνεργασία που διατηρώ και είμαι πολύ χαρούμενος γι αυτό. Στις 16 Αυγούστου θα εμφανιστούμε στο Πνευματικό Κέντρο Κρεμαστής. Πιστεύω πολύ στην αποκέντρωση της τέχνης, ώστε όλοι οι άνθρωποι να έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν ένα ρεσιτάλ κιθάρας.