Λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί

Γράφει ο X. Boυτυράκης h_vout@yahoo.gr Είναι ανελέητος ο πόλεμος. Χωρίς κανένα έλεος, ανεξάρτητα από τα όπλα που διαθέτει ο επιτιθέμενος. Είτε είναι φωτιά και ατσάλι, είτε είναι οικονομικά όπλα. Ο πόλεμος δεν λογαριάζει ζωές. Δεν λυπάται. Kαταστρέφει τα δημιουργήματα του θεού αδιάφορα, αρκεί να επιτύχει τον στόχο του. Κατακτητικό, οικονομικό, ή άλλο. Οι ανθρώπινες υπάρξεις που χάνονται στην μάχη ή σαν παράπλευρες απώλειες, δεν έχουν καμιά σημασία. Δεν έχουν καμιά σημασία αυτοί οι νεκροί. Είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ σαν οντότητες που τις ανάστησε η γονική αγάπη. ʼνθρωποι που κι αυτοί αγαπήθηκαν και αγάπησαν, έκλαψαν και γέλασαν, πόνεσαν και χάρηκαν, ονειρεύτηκαν και κόπιασαν να δημιουργήσουν την προσωπική τους ιστορία. Δεν νοιάζεται ο πόλεμος για κάποιους, σαν την Μαρία, τον Γιώργο, την Ελένη, τον Παναγιώτη, τον Νίκο, τον Δημήτρη…τον άνθρωπο. Για τον πόλεμο κι αυτόν που τον κηρύσσει, όλοι αυτοί είναι λαός. Κρεάτινη ανθρώπινη μάζα. Κατάλληλη να αλεστεί στην κρεατομηχανή των Εθνικών ή (και) των οικονομικών συμφερόντων. Για τους πολεμοχαρείς αυτού του κόσμου, εγώ κι εσύ φίλε μου, είμαστε μια νούλα, ένα μηδενικό, ένα τίποτα. Είμαστε μια ψευδαίσθηση. Γι’ αυτούς, πραγματικότητα είναι τα υλικά λάφυρα ή τα χρήματα που θα πάρουν σαν νικητές, εθνικοί ή οικονομικοί κατακτητές. Αυτοί, το μόνο που καταλαβαίνουν είναι το δίκαιο της πυγμής, το δίκαιο του ισχυρού. Ο θάνατός μας τους κάνει να αισθάνονται ισόθεοι. Την ώρα που μας πυροβολούν με το δικό τους χέρι ή οδηγώντας το δικό μας χέρι που όπλισαν αυτοί ή τη θηλιά που μας ανάγκασαν να φτιάσουμε για την αυτοχειρία μας, αισθάνονται θεοί. Λάθος μέγα των κατακτητών και των οικονομικών δολοφόνων. Λάθος γιατί ο θεός δίνει την ζωή και δικαιούται να την πάρει. Οι κατακτητές και οι οικονομικοί δολοφόνοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα στη ζωή. Αυτή είναι η σημαντική διαφορά ανάμεσα στον θεό και τον δολοφόνο. Ο Θεός δημιουργεί, ενώ ο δολοφόνος μόνο καταστρέφει. Σήμερα, το έργο του θεού επί της γης εκτελεί η Τράπεζα Γκόλντμαν Σακς, κατά την ομολογία του ίδιου του προέδρου της, του Λόιντ Μπλανκφέιν στην Εφημερίδα Sandey Times της Νέας Υόρκης, συνεπικουρούμενη από τους αρχάγγελους της καταστροφής, τις αγορές. Όλα όσα ζουν, κινούνται, αναπνέουν, καθώς και τα άψυχα του κόσμου τούτου, καθορίζουν την ζωή ή την χρησιμότητά τους ανάλογα με τις εντολές της Τράπεζας- θεού, της Γκόλντμαν Σακς. Ακόμη και ο πλανητάρχης Ομπάμα υποκλίνεται στην υπέρτατη δύναμη του θεού- τράπεζας Κολντμαν Σακς. Πάψαμε να φοβόμαστε την οργή του πραγματικού θεού και τρέμουμε, όχι την οργή, αλλά τον απλό εκνευρισμό των αγορών. Όταν εκνευρίζονται οι αγορές, εκατομμύρια ανθρώπινα μυρμήγκια αλαφιάζονται και παρακαλούν μέσω των Αρχιερέων τους ψευτών και πονηρών πολιτικών, τον θεό – τράπεζα και τις Αγορές. Γονυκλινείς ικέτες αυτοί, παρακαλούν. Κύριε, κύριε, λυπήσου μας και “ δος ημίν σήμερον τον άρτον ημών τον επιούσιον” με αντάλλαγμα όχι την ψυχή των αμνών μας, που δεν σε ενδιαφέρει ασφαλώς, αλλά με όλα όσα αγαθά τους προίκισε ο πραγματικός θεός μας και αύξησαν με τη φιλοπονία τους. Εγγύηση της τήρησης της υπόσχεσης μας αποτελούμε εμείς οι δούλοι σου ιερείς της Πολιτικής. Εκπρόσωποι των αμνών ενώπιον σου, ορκισμένοι υπηρέτες του υιού σου του αγαπητού, του Μαμωνά. Επίσης κύριε Θεέ –Τράπεζα, μαζί με τα υλικά αγαθά των αμνών μας, σου προσφέρομε και όλες τις πανανθρώπινες αξίες που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας και τέλος ότι πολυτιμότερο έχουν οι αμνοί που εκπροσωπούμε, δηλαδή τη ζωή τους. Στη χώρα μου την Ελλάδα, οι αμνοί προσφέραμε όλα τα παραπάνω και με διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό, προσφέρομε τις ζωές μας στον αιμοβόρο θεό Μολώχ (Τράπεζα). Δυόμιση χιλιάδες αυτοχειριασμένοι χάθηκαν στο βωμό των αγορών, άκλαυτοι, περιφρονημένοι, δυστυχισμένοι, οι μέχρι χθες ευτυχισμένοι. Αφαιρέσανε τη ζωή τους για να χορτάσουν τον αιμοβόρο θεό. Αυτούς, εκτός από τους δικούς τους, κανείς άλλος δεν τους έκλαψε, δεν τους μνημόνεψε, δεν τους τραγούδησε, δεν τους έγραψε μια μουσική, ένα ποίημα. Η ένοχη πολιτική μας τάξη, η αμήχανη κοινωνία μας,η αποξηραμένη καρδιά μας, οι πνευματικοί μας άνθρωποι, οι ποιητές μας, οι σοφοί μας, αποστρέφουν το πρόσωπο από τις τραγικές φιγούρες και σιωπούν. Μόνοι από τους ξένους, οι Ισπανοί είχαν την ευαισθησία να γράψουν και να τραγουδήσουν τον αυτοπυροβολισμό του Δημήτρη στην πλατεία συντάγματος, τιμώντας και την μνήμη όλων των άλλων γνωστών και αγνώστων αυτοχείρων. Ένας στοίχος του τραγουδιού λέει. « Ο Δημήτρης είναι ένας δρυμής, ένας ηλικιωμένος στα χαρτιά, μια φωνή που κραυγάζει στον κόσμο, χωρίς να φωνάζει.»Γι’ αυτό είναι για λύπηση η χώρα μας. Γιατί όλοι όσοι έχουν φωνή, σιωπούν εκκωφαντικά προς το παρόν. Αλλά σε λίγο, το δεντρί της Λευτεριάς, που ποτίζεται με το αίμα αγνών ανθρώπων, θα γίνει το λίπασμα, θα θεριέψει και θα φέρει την πολυπόθητη απελευθέρωση από τον ζυγό της Γκολντμαν Σακς των αγορών και των λιβανιστών τους. Θα χαρίσει το στερημένο χαμόγελο στα χείλη, του βασανισμένου Λαού για να ξεκινήσει μια νέα ζωή προκοπής χωρίς τα λάθη του παρελθόντος. Και τότε οι γνωστοί και άγνωστοι αυτόχειρες θα δικαιωθούν. Μέχρι τότε οι πολιτικοί, ιερείς του Μαμωνά θα εκλέγονται. Σωτήρες αυτάρεσκοι, με λεπτές ή χοντρές πολιτικές διαφορές, σε εκλογές που στηρίζονται στην παραπληροφόρηση, διαιρώντας τον λαό για να βασιλεύουν οι ίδιοι. Μακάρι, όνειρο θερινής νύχτας θα πεις, το αίμα των πρώτων νεκρών, να τους συνετίσει. Και όλοι, μα όλοι, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί, να συνειδητοποιήσουν την τραγική κατάσταση της χώρας και ομόθυμα να εκθρονίσουν τον τερατόμορφο θεο-Τράπεζα και τους αρχαγγέλους της. Οι λεπτές ή χοντρές πολιτικές τους διαφορές μπορούν να περιμένουν την λύση τους σε λιγότερο δυστυχισμένους καιρούς.