Ο ΜΙΔΑΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Γράφει ο Θάνος Ζέλκας Πριν μερικές ημέρες είχα την τύχη και τη χαρά να παρακολουθήσω ένα θεατρικό έργο, ερμηνευμένο εξαιρετικά από μια παρέα παιδιών που τους γνωρίζω όλους έναν προς έναν και οφείλω δημόσια να ομολογήσω ότι όχι απλά ενθουσιάστηκα από τον επαγγελματισμό τους πάνω στη σκηνή αλλά κυρίως ότι χάρηκα όσο λίγα πράγματα την θετική αύρα που εξέπεμπε αυτή τους η προσπάθεια. Η θεατρική ομάδα του Ωρίωνα, του Συλλόγου Νέων Παραδεισίου, έκανε μια μεγάλη υπέρβαση σε μια εποχή μιζέριας. Ανέβασε την παράσταση “Οι Περιπέτειες του Βασιλιά Μίδα” του Τζάνι Ροντάρι, στο προαύλιο του Ναού του Αγίου Φανουρίου στο Παραδείσι που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από μια παράσταση καταξιωμένων ηθοποιών και επαγγελματιών του χώρου, αποδεικνύοντας ότι ακόμα και σε δύσκολους καιρούς ο πολιτισμός μπορεί να βρει χώμα για να ριζώσει. Γιατί τελικά ο πολιτισμός δεν είναι οι λαμπερές σκηνές και τα βαρύγδουπα ονόματα. Ο πολιτισμός χτίζεται λιθαράκι λιθαράκι από εμάς τους ίδιους, από την καθημερινότητά μας και από την οπτική γωνία που επιλέγουμε να τη δούμε. Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω στον πρωτεργάτη αυτής της προσπάθειας, τον κ. Κώστα Μανή, που πάλεψε μέσα σε αντίξοες συνθήκες να δώσει σάρκα και οστά σ' αυτό το εγχείρημα. Και δεν τον αναφέρω για να του αποδώσω έπαινο, καθώς ο κ. Μανής είναι η ενσάρκωση της σεμνότητας και δεν θα έκανε ποτέ κάτι για να δρέψει δάφνες, αλλά κυρίως γιατί το παράδειγμά του δείχνει ότι η χώρα διαθέτει ακόμα και τα αντανακλαστικά και τους ανθρώπους για να την ξαναβάλουν, τουλάχιστον στο χώρο του πολιτισμού, στη θέση που της αξίζει. Γιατί γνωρίζω ότι ο κ. Μανής πάλεψε κυρίως για να βγάλει όλα τα καλά στοιχεία των παιδιών, ακόμα κι αν δεν είχε ούτε το χώρο ούτε τα εργαλεία για να δουλέψει. Γιατί όταν είδα τα παιδιά να παίζουν μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που το μεράκι ξεχείλιζε σε κάθε προσπάθεια του τότε Πολιτιστικού Συλλόγου Παραδεισίου. Αυτό που οφείλω να εξυμνήσω περισσότερο όμως είναι το σπάνιο ήθος αυτής της ομάδας. Μιας ομάδας παιδιών που υπερέβη κάθε αντιξοότητα για να κερδίσει το στοίχημα με τον ίδιο της τον εαυτό και που έδειξε ότι διαπνέεται, όσο κι αν λέμε ότι η εποχή μας είναι σκληρή και υλιστική, από τα ύψιστα ιδεώδη του πολιτισμού. Κάπου εκεί ψηλά ο Κώστας, η Κική, ο Αλέκος, ο Ντίνος, ο Στέφανος, η Κλαίρη και ο Βασίλης στους οποίους αφιέρωσαν την παράσταση, σίγουρα ένιωσαν αγαλλίαση και τους έστειλαν φως και δύναμη για να μας κάνουν να ξεχάσουμε τις δύσκολες καταστάσεις που περνά η χώρα και ο καθένας ξεχωριστά. Ως θεατής και ως άνθρωπος παρακολουθώντας την παράσταση, ένιωσα μια τεράστια ανταλλαγή θετικής ενέργειας ανάμεσα στο κοινό και στα παιδιά πάνω στη σκηνή. Μια ενέργεια που ίσως να προϋπήρχε αλλά χρειαζόταν μια σπίθα για να γίνει φλόγα που θα μας συνεπάρει όλους. Μια φλόγα ελπίδας και αλληλεγγύης που φώτισε πτυχές της ψυχής μας τις οποίες είχαμε ξεχάσει ότι υπήρχαν. Η Ελλάδα μπορεί να ξαναγεννηθεί στις γειτονιές της. Διότι τελικά αυτή η χώρα δεν πεθαίνει ούτε με πολέμους ούτε με τοκογλύφους. Το δαιμόνιο αυτού του λαού είναι ικανό για όλα. Μπορούν να μας στερήσουν τα πάντα. Σπίτια, αυτοκίνητα, περιουσίες. Τη σπιρτάδα, το πείσμα και το ανατρεπτικό μας πνεύμα δεν θα κατορθώσουν να μας τα πάρουν ποτέ. Κι όπως μας απέδειξε αυτή η παρέα, τόσα χρόνια επενδύαμε σε λάθος πράγματα. Στη χώρα των γραμμάτων και των τεχνών είναι λάθος να απαρνιέσαι το παρελθόν σου και να γίνεσαι κάτι κατώτερο απ' αυτό για το οποίο είσαι γεννημένος. Όσα ευχαριστώ και να τους πω είναι λίγα και ξέρω πως το ίδιο νιώθουν όλοι οι συντοπίτες μου. Μακάρι σ' ολόκληρη τη χώρα να βρίσκονται πνευματικοί άνθρωποι που να προσφέρουν πνευματικό νερό σε μια νεολαία διψασμένη να δημιουργήσει. Μια νεολαία που η τηλεόραση και η τεχνολογία τους πνίγει τα όνειρα και της λένε μόνο τι δεν μπορεί να κάνει. Κι όμως αυτά που με σιγουριά υποστηρίζουν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε, εμείς αν θέλουμε πάντα βρίσκουμε τρόπο να τα υλοποιούμε γιατί στ' αυτιά μας πάντα θα ηχεί η προτροπή του Καζαντζάκη: “Φτάσε εκεί που δεν μπορείς παιδί μου!”