Ρόδος: Δικαστική δικαίωση και στο Εφετείο για συμπολίτη μας έναντι τράπεζας

Ελευθερία Πελλού

Μία ακόμη σημαντική δικαστική νίκη σε υπόθεση αντιδικίας με τραπεζικό ίδρυμα πέτυχε πολίτης της Ρόδου, καθώς το Εφετείο Δωδεκανήσου (Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου, που δίκασε ως Εφετείο στον β΄ βαθμό δικαιοδοσίας) απέρριψε στο σύνολό της την έφεση της τράπεζας και επικύρωσε την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, η οποία είχε εκδοθεί στο πλαίσιο διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων.

Συγκεκριμένα, ο δικηγόρος του συμπολίτη μας κ. Μιχαήλ-Άγγελος Κοζουλλάκης ανέπτυξε επιχειρηματολογία που έγινε δεκτή και από το Εφετείο και, ειδικότερα, υποστήριξε ότι η τράπεζα επιχειρούσε παρανόμως να αποβάλει τον εντολέα του από το ένδικο ακίνητο περίπου 50 τ.μ., θεωρώντας ότι ο χώρος αυτός είχε περιέλθει στην κυριότητά της μετά από αναγκαστικό πλειστηριασμό της κατοικίας.

Η τράπεζα, από την πλευρά της, ισχυρίστηκε ότι, μετά την κατακύρωση του ακινήτου και την εγκατάστασή της σε αυτό μέσω δικαστικού επιμελητή, απέκτησε και τη νομή του επίμαχου ένδικου ακινήτου και ζήτησε την αποβολή του πολίτη, την απαγόρευση κάθε μελλοντικής διατάραξης της νομής της και την προστασία της κατοχής της.

Ωστόσο, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου υιοθέτησε πλήρως την κρίση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου (Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου), κρίνοντας ότι το συγκεκριμένο ένδικο ακίνητο δεν περιλαμβανόταν ούτε στην κατασχετήρια έκθεση, ούτε στην έκθεση αναγκαστικού πλειστηριασμού, ούτε στην περίληψη κατακυρωτικής έκθεσης.

Αντιθέτως, αποτελούσε αυτοτελή ιδιοκτησία, η οποία ουδέποτε μεταβιβάστηκε στην τράπεζα, ενώ διαπιστώθηκε ότι ο ιδιοκτήτης δεν απώλεσε ποτέ τη νομή του ακινήτου αυτού.

Με την απόφασή του, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έκρινε ότι ο ιδιοκτήτης διατήρησε τόσο την κυριότητα όσο και τη νομή του επίμαχου χώρου, απορρίπτοντας όλους τους ισχυρισμούς της τράπεζας ως αβάσιμους.

Παράλληλα, επικύρωσε πλήρως την πρωτόδικη κρίση, διέταξε την κατάπτωση του παραβόλου της έφεσης υπέρ του Δημοσίου και επιδίκασε δικαστικά έξοδα σε βάρος της τράπεζας.

Η απόφαση παρουσιάζει ιδιαίτερο νομικό ενδιαφέρον και αποτελεί μία ακόμη υπενθύμιση ότι οι πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης ελέγχονται αυστηρά από τα δικαστήρια και ότι η προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών πρέπει να διασφαλίζεται όταν αποδεικνύεται η υπέρβαση των ορίων του νόμου.