«Η τύφλωση με έκανε δυνατό…»

Ο Θανάσης Μπαράκας, νικητής στο στίβο και τη ζωή αφηγείται την ιστορία του που αποτελεί μήνυμα για όλους

Οι ειδικοί λένε ότι η μισή μας ζωή καθορίζεται τους πρώτους εννέα μήνες της ζωής μας. Η δική μου σκέψη είναι ότι η υπόλοιπη μισή καθορίζεται από τους ανθρώπους που μας ψιθυρίζουν ιστορίες… Η ιστορία της ζωής του Θανάση Μπαράκα είχε όλες τις προϋποθέσεις να είναι λυπητερή. Δεν γεννήθηκε για να είναι χαρούμενος και δραστήριος! Έγινε όμως! Η μητέρα του κατάλαβε ότι από ενός έτους το μωρό της δεν βλέπει κι εκείνος όταν «κατάλαβε» τον εαυτό του άρχισε να αφουγκράζεται τους ήχους των λέξεων κι απαρνήθηκε το σκοτάδι. Ο χρυσός παραολυμπιονίκης στο μήκος, ο αθλητής που δοξάζει την Ελλάδα και τη Ρόδο στα στάδια όλου του κόσμου, ο εντεταλμένος δημοτικός σύμβουλος σε θέματα αθλητισμού, απέδειξε ότι η ζωή μας εξαρτάται από τη στάση μας κι όχι από τις συνθήκες ή τα γεγονότα που ζούμε. Από χθες, που στη Ρόδο χτυπά ο παλμός των παιδιών με νοητική αναπηρία, στο πλαίσιο των αγώνων Special Olympics, η ιστορία του Θανάση Μπαράκα με απασχολεί για το μήνυμα που δίνει… Μιλήστε μου για εσάς; Πάντα δεν βλέπατε; Η μητέρα μου λέει ότι από ενός έτους έφερνε μπροστά μου τα παιχνίδια, τα κούναγε, κι εγώ δεν έδειχνα να τα κοιτάζω. Πολύ μικρός είχα «μερική όραση» που όσο μεγάλωνα λιγόστευε. Χρόνο με το χρόνο ελαττωνόταν ακόμη περισσότερο και στα 27 μου χρόνια ήμουν πια σχεδόν τυφλός. Τι θυμάστε από τις εικόνες των παιδικών σας χρόνων; Γεννήθηκα στη Γερμανία από μητέρα Γερμανίδα και πατέρα Έλληνα. Το 1974, όταν ήμουν τριών χρόνων, ήρθαμε στην Ρόδο. Η μητέρα μου με αντιμετώπιζε ως «βλέποντα». Πολλές φορές οι φίλες της, της έλεγαν ότι είναι σκληρή μαζί μου γιατί όταν για παράδειγμα μου έπεφτε ένα παιχνίδι δεν μου το έδινε πίσω, στα χέρια. Μου έλεγε «ψάξε να το βρεις». Ήθελε να είμαι ενεργός, να μάθω να είμαι αυτόνομος. Δεν χρειάστηκε να πάω στην Αθήνα σε σχολείο τυφλών, κατάφερα να τελειώσω το κανονικό, το δημόσιο σχολείο, με τη βοήθεια των συμμαθητών μου. Πότε χειροτέρεψε η κατάσταση; Στα 18 μου πήγα σε σχολή τυφλών στην Αθήνα. Με προέτρεψε ο οφθαλμίατρος Μαρτίνος Κανελάκης να το κάνω, λέγοντάς μου ότι σιγά-σιγά θα χάνω την όρασή μου γι αυτό πρέπει να μάθω το σύστημα γραφής Μπράιγ των τυφλών. Τι σκεφτήκατε τότε; Είχα προσαρμοστεί σε αυτό που μου συμβαίνει και δεν το έβαλα κάτω, ούτε και τότε. Συνέχισα τις δραστηριότητές μου, έπαιζα κιθάρα, μπουζούκι, αρμόνιο. Για επτά χρόνια δούλεψα ως μουσικός. Ο αθλητισμός πότε ήρθε στη ζωή σας; Από τα 14 μου χρόνια ο πατέρας μου με πήγε στο «ΓΑΣ Υγεία Ρόδου», όπου γνώριζε τον Λευτέρη Καστρουνή και ήμουν από τους πρώτους που έβγαλαν δελτίο. Γυμναζόμουν με τους «βλέποντες» και πολύ νωρίς φάνηκε ότι έχω μία τάση στα άλματα. Έκανα πια μήκος και ύψος. Πήγατε στη σχολή τυφλών; Πήγα. Στη σχολή τηλεφωνητών, όπου φοίτησα ένα χρόνο ο οποίος μου έκανε πολύ καλό. ΄Εμενα μόνος μου και παρακολουθούσα μαθήματα «αυτόνομης διαβίωσης». Έπρεπε να μάθω να κινούμαι στην πόλη με το λευκό μπαστούνι, να μαγειρεύω, να σιδερώνω. Το ίδιο έκαναν όλοι στη σχολή κι αυτοί που είχαν μερική τύφλωση κι όσοι είχαν ολική. Όταν γύρισα, από το 1992 έως το 1998 δούλεψα ως τηλεφωνητής στο δήμο της Ρόδου. Μέχρι το 1999 είχα χάσει εντελώς την όρασή μου. Από το 1998 έως το 2008 δούλεψα στο Νοσοκομείο. Όλα εκείνα τα χρόνια κάνατε κάτι για να σταματήσετε την εξέλιξη του προβλήματός σας; Πήγατε σε γιατρούς, υποβληθήκατε σε επεμβάσεις; Ήξερα πολλούς με το ίδιο πρόβλημα που γύριζαν στη Ρωσία και υποβάλλονταν σε εγχειρήσεις. Ήξερα ότι δεν είχαν καμιά ελπίδα, ούτε εκείνοι ούτε εγώ. Δεν μπήκα σε αυτή τη διαδικασία, δεν ταλαιπωρήθηκα, γι αυτό δεν είχα και φθορά. Η μόνη προοπτική για τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα με το ίδιο πρόβλημα είναι τα βλαστοκύτταρα, αλλά κι αυτή η επιστήμη είναι σε πρώιμο στάδιο αφού επί των ημερών του ο Μπους έβαλε φρένο στην έρευνα που αφορά τα βλαστοκύτταρα με αποτέλεσμα να μην έχει εξελιχθεί πολύ. Εγώ φρόντισα να ασχοληθώ με τη μουσική, με τον αθλητισμό, στον οποίο είχα μεγάλες διακρίσεις και με το συνδικαλισμό. Πότε ξεκίνησαν οι διακρίσεις στο στίβο; Το 2000 όταν πήρα τρία χρυσά μετάλλια στο Βαλκανικό πρωτάθλημα για τους αθλητές με προβλήματα όρασης για το μήκος αλλά και τα 100 και τα 200 μ. Από το 2000 έως το 2011 κάθε χρόνο είμαι στα μετάλλια σε όλες τις αθλητικές διοργανώσεις, με ένα κενό το 2004 όταν επτά μήνες πριν την παραολυμπιάδα της Αθήνας είχα υποβληθεί σε επέμβαση στη σπονδυλική στήλη, λόγω τραυματισμού και τελικά κατέλαβα την 5η θέση. Το 2000 πήρα χρυσό στους Παραολυμπιακούς, το 2008, στα 37 μου χρόνια χάλκινο στους Παραολυμπιακούς του Πεκίνου και φέτος, στα 40 μου χρόνια πήρα το χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Πόσα μετάλλια πήρατε συνολικά; Εικοσιπέντε σε διεθνείς αγώνες και είμαι κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο άλμα εις μήκος στον κλειστό στίβο. Γενικά θα πρέπει να έχετε μεγάλη δύναμη! Οτιδήποτε μου συμβεί το αντιμετωπίζω γρήγορα. Τις αποφάσεις μου τις μετράω πολύ, αλλά ενεργώ ακαριαία. Τι θα λέγατε σε εκείνους που η αναπηρία τους έχει κλείσει στο σπίτι; Θα έλεγα στους γονείς, αν μιλούμε για μικρά παιδιά, να τα ωθούν στην εκπαίδευση ώστε να γίνουν ενεργοί πολίτες. Έτσι θα αντιμετωπιστεί κι η ανεργία που υπάρχει σε μεγάλο βαθμό στους ανάπηρους και θα προχωρήσει η αποασυλοποίηση των αναπήρων. Στους ίδιους τι θα λέγατε; Να προσπαθούν παραπάνω από τους άλλους που δεν έχουν προβλήματα. Να βγουν από το σπίτι τους, να απαιτήσουν, να διεκδικήσουν την εκπαίδευση που με το νόμο 2643 θα τους επιτρέψει να απορροφηθούν στην αγορά εργασίας. Βλέπω αυτές τις ημέρες τα παιδιά των Special Olympics, τα παιδιά με νοητική αναπηρία. Αυτά τα παιδιά αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχουν όρια παρά μόνο θέληση και τότε όλα είναι πιθανά. Σκέφτεστε ποτέ ότι η ζωή σας αδίκησε; Ή πώς θα ήταν τα πράγματα αν ήταν αλλιώς; Δεν το ένιωσα ποτέ αυτό. Φρόντιζα να αναπληρώνω τα κενά με δραστηριότητα. Αν έβλεπα, μπορεί να μην ήμουν τόσο δραστήριος. Το πρόβλημά μου με δυνάμωσε περισσότερο. Έκανα οικογένεια. Το 1998 παντρεύτηκα με την Ειρήνη Αττιτή κι έχουμε δύο κόρες την Κάριν που είναι δεκατριών ετών και τη Φωτεινή που είναι επτά. Θα ήθελα να μπορώ να τις δω, να τις πηγαίνω στα μαθήματα και τις δραστηριότητές τους, θέματα που έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου η γυναίκα μου αν και έχει κι εκείνη πολλές δραστηριότητες. Σήμερα πως είναι η όρασή σας; Πριν από ενάμιση χρόνο έκανα μεταμόσχευση κερατοειδή και η επέμβαση αυτή μου έδωσε όραση 10% στο ένα μάτι. Ένας τυφλός τι όνειρα βλέπει το βράδυ κ. Μπαράκα; Έχω διάφορες εικόνες, μπορεί να τις κράτησα από την πολύ παιδική μου ηλικία. Βλέπω και χρώματα, αλλά δεν ξέρω αν είναι τα χρώματα που βλέπετε εσείς.