Σταμάτης Κραουνάκης: Πόσο σ' αγαπώ!

Τον Σταμάτη Κραουνάκη τον αγαπώ. Κι αυτό τα λέει όλα. Φέτος κλείνει τα 55... Δε θα μπορούσα λοιπόν να μην πάω στο πάρτυ του. Να τραγουδήσω μαζί του, όπως τόσα χρόνια... Σπαραξικάρδια και απενοχοποιημένα! ʼλλοτε στο ''Πάτωμα'' κι άλλοτε στον ''ʼδωνη''...

Γράφει ο Δημήτρης Χαλιώτης

Τον Σταμάτη Κραουνάκη τον αγαπώ. Κι αυτό τα λέει όλα. Φέτος κλείνει τα 55... Δε θα μπορούσα λοιπόν να μην πάω στο πάρτυ του. Να τραγουδήσω μαζί του, όπως τόσα χρόνια... Σπαραξικάρδια και απενοχοποιημένα! ʼλλοτε στο ''Πάτωμα'' κι άλλοτε στον ''ʼδωνη''...

55 χρόνια... Μια ζωή σαν ''ταξιδάκι αναψυχής''... Με τα τραύματα και τα ακόμα περισσότερα θαύματά του. ʼλλωστε το θαύμα προϋποθέτει πάντα το τραύμα...

55 χρόνια σαν έφηβος... Με την τρέλα και τις αντοχές αμετανόητου 20άρη! Τρεις ώρες πάνω στη σκηνή της ''Αθηναϊδας''. Χωρίς διάλειμμα. Αγκαλιά με το πιάνο του. Αγκαλιά με τις μελωδίες του... Το γιορτάζει. ''Γερνάω, μαμά!''... αλλά σου έχω τόσες ανεμώνες φυλαγμένες που τα χρόνια δε θα τις μαράνουν ποτέ.

Τον Σταμάτη Κραουνάκη τον αγαπώ. Τελεία και παύλα. Με τις αδυναμίες του, τα λάθη του, την τρέλα του, τα πάθη του... Και όχι, δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Όπως δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός με τον εαυτό μου. Τουλάχιστον απόλυτα αντικειμενικός. 55 ο Σταμάτης; 29 εγώ... Και τι μ' αυτό; 20 χρόνια τώρα μαζί του τραγουδάω.

Πόσες φορές φόρεσα τα ''κόκκινα γυαλιά'' του και είδα τον κόσμο σινεμά... Ντυμένο με τις μουσικές του και τα λόγια του. Και τα λόγια της Λίνας (άλλη αγαπημένη)...

Τον αγαπάω γιατί ειναι ροκ! Γιατί όταν είχε όλο τον κόσμο στα πόδια του, στο απόγειο της δόξας του, εκείνος έκανε τη δισκογραφία στην άκρη κι έφτιαξε τη ''Σπείρα''... Γιατί όταν στο Γκάζι δεν πατούσε ψυχή,πολύ πριν γίνει trendy και στοιβαχτούν εκεί όλες οι μπουζουκλερί, εκείνος πήγε με την ʼλκηστη και τη Λίνα και έδωσαν μία άλλη διάσταση στη νυχτερινή διασκέδαση... Γιατί χρωστάει πολλά στη Μοσχολιού, αλλά του χρωστάει κι εκείνη μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια της... Γιατί όταν οι άλλοι αδυνάτιζαν, ο Σταμάτης πάχαινε... Γιατί φέτος σβήνει τα 55 του κεράκια και νομίζεις πως είναι ακόμα στην αρχή...

Και ναι, υπάρχουν και φορές που θυμώνω μαζί του! Που τα παίρνω στο κρανίο που μου ''χαλάει'' τα ίδια του τα τραγούδια. Γιατί τα βαρέθηκε έτσι και τα θέλει αλλιώς... Που τον θέλω περισσότερο συγκινητικό και λιγότερο ''τρελό''. Το χρειάζομαι το κλισέ μου. Θέλω να πλαντάξω με το ''Μαμά γερνάω'' και να μην μου ξυπνήσει η ''τζαζιά'' μέσα μου!

Αλλά ο Σταμάτης δεν είναι κλισέ. Δε μου το χαρίζει. Θα φορέσει τις τιράντες του, τα φτερά του, τη μπλε μπέρντα του και τα χρυσά σπορτέξ του και θα έρθει μπροστά μου να αποθεώσει το έντεχνο... αλλιώς! Ε, γι' αυτό τον αγαπώ! Γιατί δε θα βάλει το μαύρο, το ριχτό, το... έντεχνο το ρούχο και θα πενθήσει μέσα στη σοβαροφάνεια. Γιατί δε θα σταθεί σοβαρός μπροστά στο πιάνο του, αλλά θα σου πετάξει πάνω στο πάθος του κι ένα μισογεμάτο μπουκαλάκι νερό κι ούτε που θα το καταλάβει! Και στο τέλος θα σου πει και μια σοφή κουβέντα: ''το κοινό επιστρέφει επιτέλους στους δημιουργούς!''...

Γιατί 30 χρόνια τώρα, από τα ''Σκουριασμένα Χείλη'' μέχρι το ''55'', έχει ρίξει τείχη, έχει ανοίξει νέους δρόμους, έχει εμπνεύσει μία ολόκληρη γενιά (αυτή που ακολούθησε)... Το κυριότερο όμως μου έχει χαρίσει το soundtrack της ζωής μου. Μελωδίες ανεξίτηλα γραμμένες στους δίσκους των μεγαλύτερων ''σ' αγαπώ'' μου και των αγιάτρευτων πληγών μου... Σταμάτη μου, χρόνια πολλά!!!