Ανυπακοή ή αυθεντικότητα

Είναι ένα σημερινό κοινωνικό δίλημμα και βιωματικός ακροβατισμός που εξελίσσεται δίπλα μας, που μας επηρεάζει, που μας προβληματίζει.

Πριν από λίγες ώρες βγήκε η απόφαση του δικαστηρίου ότι η εξαγγελθείσα απεργία των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς (Μ.Μ.Μ) κρίνεται παράνομη και καταχρηστική. Την ίδια ώρα, συνδικαλιστές δεν επιτρέπουν το άνοιγμα των σταθμών του μετρό δηλώνοντας ότι δεν θα σεβαστούν τις όποιες αποφάσεις της δικαιοσύνης. Ανυπακοή; Παράλληλα δημιουργείται ένα κίνημα πολιτών με κυοφορούμενο τίτλο «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», ως αντίδραση στο υψηλό τέλος των διοδίων των εθνικών οδών. Ανυπακοή; Ομάδα φοιτητών «μπουκάρει» σε αίθουσα της Νομικής, την στιγμή που κάποιοι άλλοι εγγράφανε εξέταση στο μάθημα του Διεθνούς Δικαίου, στο όνομα των δικαιωμάτων των (μη νομίμων) μεταναστών. Ανυπακοή; Ο κόσμος βρίσκεται σε μια τρομερή αμηχανία και σύγχυση πλεγμένος με διάφορα συναισθήματα μεταξύ ανυπακοής, νομιμότητας και ηθικής. Η μεγαλύτερη επίδραση η οποία μας μετέφεραν τα οικονομικά μέτρα είναι η ρευστότητα της ψυχικής μας διάθεσης και η αδυναμία κατανόησης της πορείας. Βρισκόμαστε σε ένα πλοίο, που θέλουμε να ελπίζουμε ότι βρισκόμαστε σε ορθή πορεία. Όμως και η Ευρώπη ξιφασκεί με τον εαυτό της σ΄ ένα αγώνα ταυτότητας και θεσμικών αξιών κάτω από την δημοσιονομική πίεση. Στην παράμετρο «αλληλεγγύη» προστέθηκε και «ανταγωνισμός», υπερβαίνοντας το κοινωνικό πρόσωπο για την επικυριαρχία των κανόνων της αγοράς. Στροφή στη ρότα της Ευρώπης, στροφή στην επιδιωκόμενη κοινωνική συνοχή. Οι πολίτες έχουν κουρασθεί να παρακολουθούν τηλεοπτικές μονομαχίες των πολιτικών για το μέρισμα ευθύνης, για την αποφυγή κάθε συσχετισμού με κάποιο σκάνδαλο, για την πρόδηλη καθαρότητα, σε τόνους έντονα φορτισμένους και απωθητικούς. Πολιτισμένη κοινωνία δεν σημαίνει απλώς ότι προσπαθούμε να δείχνουμε αθώοι και νόμιμοι με φωνασκίες αλλά κυρίως ηθικοί σε συνδυασμό με το δημόσιο συμφέρον με συμπεριφορές ταπεινότητας. Σε αντιδιαστολή, το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό επιβράβευσε ένα χωριατόπαιδο από την Κρήτη αναδεικνύοντας το πρώτο σε επιλογή, στο τηλεοπτικό παιχνίδι «Big Brother». Το κοινό βρήκε στο πρόσωπο του την αυθεντικότητα και τον αυθορμητισμό. Ήταν ντρέτος, είπαν κάποιοι. Διέθετε την γλώσσα της ειλικρινείας και της ψυχικής καθαρής σκέψης. Προκαλούσε με τις πράξεις του τη γνησιότητα και όχι την πλαστότητα της έκφρασης. Δεν ήταν «δήθεν», ήταν «αυτό». Διακρίνουμε δυο μοντέλα συμπεριφοράς: την συγκεχυμένη ανυπακοή, την αδικαιολόγητη κατάχρηση και στην άλλη πλευρά το σεβασμό στις παραδόσεις, την εκδήλωση της ντομπροσύνη. Είναι ένα σημερινό κοινωνικό δίλημμα και βιωματικός ακροβατισμός που εξελίσσεται δίπλα μας, που μας επηρεάζει, που μας προβληματίζει. Οφείλουμε να βρούμε το μείγμα αυτών των δύο συμπεριφορών. Ναι στην δράση, ναι στην αλήθεια, όχι στον φόβο, όχι στην ασέβεια και την ανυπακοή. Γιατί ο φόβος και η ασέβεια συγκατοικούν με την βία και το χάος. Ο φοβισμένος δύσκολα αντιδρά, δυσκολότερα επαναστατεί. Συνήθως (οι φοβισμένοι) υπακούουν δουλικά χωρίς τη δύναμη της άποψης. Δεν οργανώνονται, δεν διεκδικούν. Όμως τον φόβο μπορούν να τον μετατρέψουν γρήγορα σε ανεξέλεγκτη οργή που μπορεί να οδηγήσει και σε ανθρώπινα θύματα. Η πολιτική φοβία μπορεί να προκαλέσει στιγμιαίο μαρασμό, όμως από ένα κακό μπουμπούκι, από μια σπίθα μπορούν να καούν τα πάντα. Έλεγε ο Αριστοτέλης «Η φτώχεια με το φόβο προκαλούν επανάσταση και εγκληματική αποχαλίνωση όχλων. Οι άνθρωποι όμως δεν στασιάζουν μόνο για την ανισότητα στη διανομή των αγαθών, αλλά και για την ανισότητα στην απονομή (διάφορων) τιμών». Γι΄ αυτό χρειάζονται βαθιές αλλαγές οι οποίες πρέπει να γίνουν στο πολιτικό εποικοδόμημα, όχι με την μέθοδo της κοινωνικής εντροπίας και ανυπακοής. Αλλά με την συμμετοχή όλων των δυνάμεων στη βάση ενός ειλικρινούς κοινωνικού συμβολαίου που θα εκφράζει την αγνότητα των καταστάσεων, την διαυγή πορεία της χώρας και βασικά την ντομπροσύνη του μικρού αγαπητού Γιάννη Φουκάκη, του χωριατόπαιδου που απέδειξε ότι η αυθεντικότητα ακόμη και τώρα μπορεί να κερδίσει την κακοπροαίρετη στρατηγική. *Αγαπητός Ξάνθης Αρχιτέκτονας - Μηχανικός