Για μιά καινούργια αρχή...

Αυτή η εποχή του χρόνου σχεδόν πάντα πυροδοτεί μια διάθεση απολογισμού.

Αυτή η εποχή του χρόνου σχεδόν πάντα πυροδοτεί μια διάθεση απολογισμού. Τι περιείχε η χρονιά που πέρασε: γεγονότα, απώλειες, αλλαγές, κακές συνήθειες που επιμένουν, σωστές και λάθος επιλογές, ευχάριστες και δυσάρεστες ανατροπές. Είναι μια εποχή που σε προδιαθέτει να εξετάσεις ποιοι προσωπικοί στόχοι επιτεύχθηκαν και ποιοι όχι. Όπως επίσης αν κάποιοι από αυτούς θα πρέπει να αναθεωρηθούν ή απλά να επαναπροσδιοριστούν. Δεν πρόκειται για μια εύκολη διαδικασία, γιατί χρειάζεται αρκετό θάρρος και ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας. Είναι αρκετά τετριμμένο να ακούγεται «τη χρονιά που θα έρθει θα αλλάξω πολλά!». Αυτό που θα πρέπει συνεχώς να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας είναι ότι κάθε αλλαγή απαιτεί αρκετή προσωπική προσπάθεια, προνοητικότητα και προγραμματισμό. Οι αλλαγές απαιτούν μια προσωπική κατάθεση ψυχής. Μερικές φορές η «τύχη» μας ευνοεί, αλλά δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε, ούτε να περιμένουμε να διορθωθούν όλα από μόνα τους. Κάποιες καταστάσεις –παγιωμένες και «αρρωστημένες»- για να ανατραπούν χρειάζονται αποφασιστικότητα και επιμονή. Το ρίσκο είναι έτσι κι αλλιώς δεδομένο στη ζωή μας. Τουλάχιστον να ρισκάρουμε όμως για το καλύτερο! Τα περισσότερα ερωτηματικά αυτή την περίοδο του χρόνου έχουν να κάνουν με τις ανθρώπινες σχέσεις, με τα επαγγελματικά μας, με τον εαυτό μας! Είμαι «καλά» με τους ανθρώπους που έχω γύρω μου; Είμαι «καλά» στη σχέση μου; Είμαι ικανοποιημένος από την μέχρι τώρα επαγγελματική μου πορεία; Τι έχω κάνει για τον εαυτό μου τη χρονιά που πέρασε; Τον άφησα πάλι τελευταίο; Δεν είναι εύκολο να δοθούν ξεκάθαρες απαντήσεις σ’αυτά τα ερωτήματα. Ωστόσο είναι «υλικό» για σκέψη και θετικό, δημιουργικό προβληματισμό! Οι λύσεις μπορεί να μην είναι τόσο ευδιάκριτες τώρα, αλλά προκειμένου να γίνουν κάποια στιγμή προαπαιτείται διάθεση εσωτερικής αναζήτησης και αλλαγής. Ίσως κάποιους να τους παρηγορεί η σκέψη ότι «υπάρχουν και χειρότερα». Ίσως αυτό να κατευνάζει λίγο την ανησυχία και τις αμφιβολίες τους. Σαφώς, αυτό εν μέρει ισχύει και οφείλουμε να είμαστε ευγνώμονες γι’αυτό. Γιατί όμως να μην οραματιζόμαστε το καλύτερο; Γιατί να μην διεκδικεί ο καθένας την ευτυχία που αξίζει και δικαιούται, έτσι όπως την αντιλαμβάνεται; Συμβιβασμοί θα υπάρχουν πάντα στην ενήλικη ζωή μας; Γιατί όμως να μην τους περιορίσουμε στο ελάχιστο; Σε αυτούς που δυστυχώς δεν μπορούμε να αποφύγουμε; Από εκεί και πέρα είναι θέμα προσωπικής ταυτότητας και κατά συνέπεια προσωπικών αποφάσεων και επιλογών! Όλα βεβαίως έχουν ένα κόστος. Το ζητούμενο είναι να υπάρχει όμως μια ισορροπία ανάμεσα στα αμέτρητα «πρέπει» και στα «θέλω». Πολλοί θα απαντούσαν «δεν είναι εφικτό αυτό!» Ποιος ορίζει όμως τελικά τι είναι εφικτό και τι όχι; Ποιος; Κάθε τι παίρνει την αξία και την αντίστοιχη προτεραιότητα ή όχι που εμείς του δίνουμε. Είναι θέμα στάσης ζωής, κουλτούρας, ιεράρχισης, προσωπικότητας, τόλμης. Τίποτα δεν υπάρχει ως αυθύπαρκτο και αυτονόητο. Όλα είναι σχετικά! Σχετικά ως προς την ποιότητα που προσδίδουμε στη ζωή μας! Κάποιοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι όλα αυτά είναι πολύ θεωρητικά και ότι στην πράξη δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα. Πιθανώς να έχουν δίκιο. Ωστόσο για να γίνει μια πράξη, πρέπει να προηγείται πάντα μια ιδέα, μια σκέψη! Αν λοιπόν δεν έρθει πρώτα η ανατροπή στον κόσμο των σκέψεων (κοσμοθεωρία) καμία πράξη δεν μπορεί να γίνει διαφορετική. Αυτό σημαίνει ότι θα συνεχίσουν να γίνονται τα ίδια και τα ίδια. Και εμείς απλά θα ψάχνουμε «εξιλαστήρια θύματα» για να αποδίδουμε ευθύνες! Πάντα και για όλα φταίνε οι άλλοι! «Φταίει ο γάμος μου, φταίνε οι γονείς μου, φταίει η οικονομική μου κατάσταση, φταίει το μέρος που μένω....». Ακόμα όμως και έτσι να είναι όντως, εσύ τι κάνεις για να τα αλλάξεις, εκτός από το να επαναλαμβάνεσαι διαρκώς;;;; Η αντίδρασή μας είναι εκείνη που στην ουσία ορίζει την έκβαση των γεγονότων και όχι τα γεγονότα καθ’αυτά κατά αποκλειστικότητα. Η όποια αντίδρασή μας προσδιορίζει το ποσοστό συμμετοχής μας στη διαιώνιση των προβλημάτων ή αντίθετα στην επίλυσή τους. Η ευθύνη στο τέλος βαραίνει μόνο εμάς, όσο σκληρό και να ακούγεται. Γιατί εκτός από το να ανέχομαι παθητικά ή να συμβιβάζομαι ή να υπομένω, σίγουρα θα υπήρχαν κι άλλες επιλογές..... Ίσως απλά να μην τολμούμε να καταφύγουμε σ’αυτές, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, για τις δικές του δικαιολογίες.... Έτσι όμως αυτή η πολυπόθητη «καινούρια αρχή» μένει για άλλη μια φορά κάτι ουτοπικό, μια απλή ψευδαίσθηση.... * Γράφει η Μαρία Καρίκη Ψυχολόγος