Ανθεί ο καταδυτικός τουρισμός

Ενας ανεκμετάλλευτος θησαυρός κρύβεται στις ελληνικές θάλασσες.

Ενας ανεκμετάλλευτος θησαυρός κρύβεται στις ελληνικές θάλασσες. Δεν είναι τα κοιτάσματα πετρελαίου, στα οποία μπορεί να πιστέψετε ότι αναφερόμαστε, αν και ο θησαυρός για τον οποίο μιλάμε έχει στα σπλάχνα του και «μαύρο χρυσό», που όμως μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικός. Μιλάμε για τον βυθό των θαλασσών μας, ο οποίος μένει αναξιοποίητος τουριστικά. H μαγεία του βυθού πάντα συνήρπαζε τους ανθρώπους. Tα βάθη των θαλασσών κρατούν «κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα» για πολιτισμούς που άκμασαν πριν από αιώνες, για ανθρώπους που έζησαν χιλιάδες χρόνια πριν, για θαλασσοπόρους, για πειρατές, για στρατιωτικά πλοία. H ζωή μέσα στη θάλασσα, εκτός από το τεράστιο επιστημονικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει για την ανθρωπότητα, αποπνέει κάτι μαγικό. Tο «απέραντο γαλάζιο», που στα βάθη των ωκεανών είναι «απέραντο σκούρο μπλε» ή και «απέραντο μαύρο», κρύβει αφάνταστους θησαυρούς. H έμφυτη τάση προς την περιπέτεια που έχει ο άνθρωπος οδηγεί πολλούς στο να προσπαθούν να γίνουν... Kουστό. Aυτό, φυσικά, δεν είναι εύκολο, αλλά η ψυχαγωγική κατάδυση είναι σχεδόν για τον καθέναν. Aρκεί να γίνεται με σεβασμό στη θάλασσα και σε κάποιους σημαντικούς κανόνες. Ναυάγια, σπηλιές, θαλάσσια ορυχεία, ψάρια, παρατήρηση της υποβρύχιας ζωής, όλα αυτά προσελκύουν το ενδιαφέρον εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Τα οφέλη Ο Kώστας Θωκταρίδης, ένας σχεδόν «μυθικός» αυτοδύτης, με κατορθώματα που μοιάζουν βγαλμένα από παραμύθια, αλλά είναι αληθινά όσο και ο ίδιος, που κάθεται απέναντί μας και μας μιλάει, πιστεύει ακράδαντα ότι ο βυθός μπορεί να προσπορίσει πολλά οφέλη στην Ελλάδα: «Η αυτόνομη κατάδυση μπορεί να αποβεί θησαυρός για τον ελληνικό τουρισμό. Στην Ελλάδα υπάρχουν διάσπαρτα σε όλες τις θάλασσες ναυάγια, που μπορούν να αξιοποιηθούν. Σε διαφορετικά βάθη και με διαφορετικό ενδιαφέρον για τον καθένα. Υπάρχουν και αρχαιολογικά ναυάγια, που επίσης μπορούν να αξιοποιηθούν, αλλά γι’ αυτά χρειάζεται ειδική άδεια από το υπουργείο Πολιτισμού. Είναι άλλο κεφάλαιο. Ο καταδυτικός τουρισμός δουλεύει καλά στο εξωτερικό. Η Αίγυπτος υπερτερεί στα ψάρια της Ερυθράς Θάλασσας, αλλά δεν έχει ναυάγια όπως η Ελλάδα. Ομως, κάνει μεγάλη προβολή στο εξωτερικό και βασίζει μεγάλο μέρος του τουρισμού της στην αυτόνομη κατάδυση. Τι κάνει; Οι καταδυτικές εκδρομές γίνονται με δύο τρόπους: Τουρίστες, που μένουν σε ξενοδοχεία, πραγματοποιούν ημερήσιες εκδρομές στη Ερυθρά. ΄Η χρησιμοποιούνται μεγάλα σκάφη, τύπου γιοτ, στα οποία ο τουρίστας διαμένει μία ή δύο εβδομάδες και κάνει 2 - 3 καταδύσεις την ημέρα σε διαφορετικές περιοχές. Αυτό είναι το Liveaboard. Κατά την άποψή μου, αυτό το μοντέλο μπορεί να “δουλέψει” πολύ στην Ελλάδα. Απαιτούνται, όμως, ενδιαφέρον και κεφάλαια, από ανθρώπους που έχουν πλωτά μέσα. Μπορούν να αξιοποιηθούν και θαλαμηγοί. Είναι δυνατόν να τραβήξουμε τουρίστες από την Αίγυπτο, γιατί ο νέος προορισμός πάντα παρουσιάζει ενδιαφέρον. Οι ξένοι ενδιαφέρονται να έλθουν στην Ελλάδα για καταδυτικό τουρισμό, αλλά αυτός δεν είναι οργανωμένος. Μπορεί, όμως, να αποτελέσει νέο τομέα για επενδύσεις», λέει. Θεωρεί πως πλεονέκτημα της Ελλάδος είναι ότι έχει τα νησιά. «Ο τουρίστας μπορεί να βγει, να δει διαφορετικά μέρη, να ζήσει και τη νυχτερινή ζωή. Η Ερυθρά δεν μπορεί να προσφέρει τέτοια», τονίζει. Επισημαίνει πως θα χρειαστεί ρύθμιση για να δουλέψουν τέτοια σκάφη στην Ελλάδα. Και υπογραμμίζει ότι μειονέκτημα της χώρας μας είναι η κακή οργάνωση, η έλλειψη νομοθετικού πλαισίου για το Liveaboard και το υψηλό κόστος σε σχέση με την Αίγυπτο. «Το Liveaboard θα κάνει γνωστή την Ελλάδα καταδυτικά», καταλήγει. Αναξιοποίητος, αλλά και καταστροφικός για το περιβάλλον ο «μαύρος χρυσός» Μεγάλες ποσότητες πετρελαίου υπάρχουν και στο Αιγαίο και στις άλλες ελληνικές θάλασσες. Αυτός ο «μαύρος χρυσός» όμως, εκτός του ότι παραμένει αναξιοποίητος, μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικός για το περιβάλλον και να προκαλέσει τεράστια ρύπανση. Δεν χρειάζεται εξόρυξη, αλλά άντληση, αφού βρίσκεται σε ναυαγισμένα πλοία. Ο Κώστας Θωκταρίδης λέει ότι υπάρχουν εκατοντάδες τόνοι, όχι μόνο στο Sea Diamond, για το οποίο κάθε τόσο γίνεται λόγος, αλλά και σε πολλά άλλα πλοία. «Η επιχείρηση της άντλησης δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι και δαπανηρή. Αλλά θεωρώ ότι είναι αναγκαίο να γίνει, διότι σε κάποια χρόνια είναι πιθανόν, να μη πω βέβαιο, ότι μεγάλες ποσότητες πετρελαίου θα βρεθούν στη θάλασσα, προκαλώντας ρύπανση. Δυνατότητες να αντληθεί το πετρέλαιο, πάντως, υπάρχουν, τουλάχιστον σε πολλά από τα ναυάγια. Αρκεί να γνωρίζουμε σε ποια πλοία υπάρχει πετρέλαιο, ποια είναι η κατάσταση των ναυαγίων, την ποσότητα του πετρελαίου. Το θέμα πρέπει να εξεταστεί με προσοχή, αλλά επαναλαμβάνω ότι επιβάλλεται να γίνει η άντληση, όποιο και αν είναι το οικονομικό κόστος. Αλλωστε, το πετρέλαιο αυτό μετά μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Πρέπει κάποτε στην Ελλάδα να αρχίσουμε να παράγουμε, όχι μόνο να εισάγουμε», υπογραμμίζει.