Μιχάλης Βομβύλας: Το Ράγισμα της Σιωπής

Rodiaki NewsRoom

Ένα παλιό, σφραγισμένο παράθυρο γίνεται η αφορμή για έναν βαθύτερο προβληματισμό γύρω από τα συναισθήματα που κρατάμε κρυμμένα μέσα μας. Με μια ιδιαίτερα συμβολική και ευαίσθητη προσέγγιση, ο Μιχάλης Βομβύλας, μέσα από το κείμενό του «Το Ράγισμα της Σιωπής», αναδεικνύει όσα πολλές φορές δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε, υπενθυμίζοντας πως ακόμη και πίσω από τις πιο καλά κλεισμένες πόρτες της ψυχής, τα συναισθήματα βρίσκουν πάντα μια χαραμάδα για να βγουν στο φως.

Αναφέρει συγκεκριμένα σε ανάρτησή του ο συμπολίτης μας Μιχάλης Βομβύλας:

"Κοιτάζω αυτό το παλιό παράθυρο σαν μάτι που αρνείται να δει τον κόσμο. Είναι ερμητικά κλειστό. Κάποιος, κάποτε, θέλησε να το ασφαλίσει για πάντα. Κάρφωσε και σφήνωσε οριζόντια και διαγώνια, σανίδια πάνω στα ξύλινα πατζούρια. Μια βίαιη προσπάθεια να κρατηθεί το «μέσα» προστατευμένο από το «έξω», ή ίσως το «έξω» μακριά από το «μέσα». Τα σανίδια άντεξαν. Τα πατζούρια δεν άνοιξαν.Η ανάγκη για διέξοδο αποδείχθηκε πιο δυνατή από το ξύλο και τα καρφιά.Σε κάποια σημεία, τα οριζόντια φυλλαράκια λείπουν. Έχουν σπάσει, αφήνοντας πίσω τους σκοτεινές σχισμές. Από εκεί που δεν το περίμενε κανείς, η άμυνα υποχώρησε.Αυτό το παράθυρο είναι ο καθρέφτης της δικής μας ψυχής όταν προσπαθούμε να φυλακίσουμε τα «κακά» μας συναισθήματα. Τα σανίδια είναι η λογική μας, η κοινωνική μας μάσκα, η άρνησή μας να λυγίσουμε. Είναι το «είμαι καλά» που λέμε ενώ πνιγόμαστε. Σφηνώνουμε τις αντοχές μας πάνω στις πληγές μας, πιστεύοντας ότι αν κρατήσουμε τις πόρτες κλειστές, ο πόνος, ο θυμός και η θλίψη θα ξεχαστούν και θα πεθάνουν στο σκοτάδι.Όμως τα συναισθήματα δεν είναι στατικά, είναι ζωντανή ενέργεια. Όσο πιο πολύ τα πιέζεις, τόσο περισσότερο ψάχνουν για αέρα. Δεν θα σπάσουν ολόκληρο το παράθυρο, γιατί η άμυνά μας είναι ισχυρή. Θα βρουν όμως τις πιο μικρές, τις πιο ευάλωτες χαραμάδες. Θα σαπίσουν το ξύλο από μέσα προς τα έξω. Θα ξεγλιστρήσουν από τα «φυλλαράκια» της καθημερινότητάς μας: με τη μορφή ενός αναίτιου ξεσπάσματος, ενός σωματικού πόνου, μιας ανεξήγητης μελαγχολίας ή μιας ξαφνικής κρίσης.Το παλιό σπίτι, μας θυμίζει μια μεγάλη αλήθεια: η απόλυτη στεγανότητα είναι μια ψευδαίσθηση. Δεν μπορείς να χτίσεις τοίχους γύρω από όσα νιώθεις χωρίς να πληρώσεις το τίμημα. Αργά ή γρήγορα, το φως θα μπει και το σκοτάδι θα βγει – ακόμα κι αν χρειαστεί να σπάσει τα πιο μικρά κομμάτια σου για να το καταφέρει."