Ηλίας Καραβόλιας: Ένστικτα στα όρια της ύφεσης

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Ηλίας Καραβόλιας

Δεν σας κρύβω πως μου πέρασε από το μυαλό ότι η εικόνα να εγκαταλείπουν τουρίστες το Ντουμπάι αλλά και άλλα Εμιράτα, ίσως να σημαίνει πιθανό όφελος για άλλους μεσογειακούς προορισμούς, όπως τα νησιά μας. Αλλά αυτό είναι το ελληνικό μας δαιμόνιο σκεπτικό: το κακό των άλλων το βλέπουμε ως ευκαιρία για την τσέπη μας.

Δεν είναι έτσι τόσο απλά τα πράγματα. Φυσικά δεν θα καταρρεύσει ποτέ ο τουρισμός, αλλά ας έχουμε κατά νου ότι μεταξύ μιας παρέας ή μιας οικογένειας, παντού στον κόσμο, μερικοί άρχισαν να φοβούνται με όλα αυτά που συμβαίνουν. Ο κίνδυνος για τυφλά χτυπήματα παντού, εναντίον δυτικών στόχων ή και ανθρώπων, είναι ιδιαίτερα αυξημένος πλέον. Και φυσικά βρίσκει τον άλλο κίνδυνο, της οικονομικής ανασφάλειας.

Μπορεί το πετρέλαιο και οι τιμές των αγαθών να μην εκτοξευθούν, μπορεί ο πληθωρισμός να μην ξεφύγει, μπορεί οι οικονομίες και οι αγορές να ισορροπήσουν πάλι, όμως υπάρχει μια εσωτερική πολύτιμη παγκόσμια «μετοχή» που άρχισε και αυξάνει το συσσωρευμένο ρίσκο της: ο φόβος.

Αυτή η αστάθεια, αυτό το δήθεν προβλέψιμο παίγνιο του παρανοϊκού τωρινού γεωπολιτικού status, η μόνιμη αναταραχή του συστήματος και η χαοτική αταξία που ο τραμπισμός και ο μιλιταρισμός απλώνουν στον πλανήτη, δεν μπορεί παρά μεσοπρόθεσμα να καταλήξουν σε «ύφεση» των ενστίκτων και των ορμέμφυτων: για ζήτηση αγαθών και υπηρεσιών, για ταξίδια, για κατανάλωση, για επενδύσεις (ίσως και για παραγωγή).

Ο άνθρωπος αυτός (Τραμπ) ήλθε για να παράγει το λιπαντικό του καζινοκαπιταλισμού: την αστάθεια που ποντάρει στην ανισορροπία. Παράγει αλληλοσυγκρουόμενα σινιάλα και μπόλικη ανασφάλεια.

Και μπορεί τα στρατιωτικά του χτυπήματα μέχρι στιγμής να είναι μιας-δύο ημερών, αλλά δεν είναι καθόλου δύσκολο να γεννήσουν αντίποινα μηνών και ετών ή μια δαπανηρή εμπλοκή σε αργό, «θεατρικό» και μακρόσυρτο πόλεμο.

Αυτή η παράσταση με τα χειρουργικής ακρίβειας περιορισμένα χτυπήματα που αφορούν ηγεσίες (και μπόλικους άμαχους νεκρούς), αυτή η χολιγουντιανής κοπής επίδειξη ισχύος, δεν συνιστά «γεωπολιτική στρατηγική». Και αν μετά το Ιράν ακολουθεί η Κούβα, ή μεθαύριο ο Παναμάς και η Γροιλανδία, αυτό δεν σημαίνει «μεθοδική ηγεμονία».

Σίγουρα όμως σημαίνει ανισορροπία και εύκολη μετάβαση από το «πιθανό» στο γεγονός. Μόνο που αρκεί μια και μόνη φορά ώστε το «γεγονός» να στοιχίσει πανάκριβα. Για πολλούς στον πλανήτη…

Κεντρική φώτο: ΑΠΕ ΜΠΕ