Ελευθερία Μουρσελλά-Δράκου: Πρέπει ν’ ακούσουμε το παράπονο του πάρκου του Ροδινιού

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Ελευθερία Μουρσελλά-Δράκου

Μια απλή ασπρόμαυρη φωτογραφία μας στη λίμνη του Ροδινιού έγινε αφορμή να θυμηθώ μια από τις τόσες ευχάριστες στιγμές που έζησα ως μαθήτρια του Καζουλλείου Γυμνασίου μας.

Όλες όσες με τη δύναμη του Θεού ζούμε και Τον ευχαριστούμε γιατί αυτές και άλλες στιγμές δροσίζουν την ψυχή μας. Τακτικά στις ημερήσιες εκδρομές μας πηγαίναμε πότε στο Καρακόνερο, στο Αρχαίο Στάδιο και πολλές φορές στο Ροδίνι. Αχ, αυτό το υπέροχο κομμάτι της ροδίτικης γης!

Και τι δεν πρωτοθαυμάζαμε. Τον δρόμο με τους ιβίσκους, τα κυκλάμινα και τα ωραία ξύλινα γεφυράκια του. Πόσο χαιρόμασταν όταν βλέπαμε τη λίμνη με τα ωραία νούφαρα να τη στολίζουν.

Τις πάπιες, που όταν κάναμε βαρκάδα και τους ρίχναμε ψίχουλα ψωμιού και αυτές τέντωναν τον άσπρο λαιμό τους και φώναζαν πα... πα... πα... Έτσι με τον δικό τους τρόπο μας ευχαριστούσαν. Το Ροδίνι με τα πανύψηλα κυπαρίσσια, τους πεύκους και τα πλατάνια και τα κρύα νερά του. Παίζαμε και χορεύαμε τους τοπικούς χορούς μας και μας καμάρωναν οι καθηγητές και οι καθηγήτριές μας, ιδίως η καθηγήτρια της γυμναστικής, η κυρία Μανιά. Έτσι αναπνέαμε το ζωογόνο οξυγόνο, δώρο του δάσους για μας. Φανταζόμασταν πως ήμασταν μέλη της σπουδαίας ρητορικής σχολής του Αισχίνη, που φοιτούσαν ο Σοφός Κικέρων και ο Ιούλιος Καισαρ.

Στο Ροδίνι βρίσκεται, και το επιβεβαιώνουν ιστορικοί, ο τάφος των Πτολεμαίων και του Απολλωνίου του σοφού Ροδίου. Πώς να μην είμαστε περήφανοι για τη Ρόδο μας…! Το τότε σμαραγδένιο νησί για την ομορφιά του και την σπουδαία ιστορία του, το άρωμά του φτάνει μέχρι τα πέρατα της οικουμένης. Πολλές φορές όταν φιλοξενούσαμε άλλα γυμνάσια όπως το Θηλέων της Πάτρας, της Νίκαιας και των Ιωαννίνων, μας εγκωμίαζαν τα όμορφα μέρη που γνώρισαν και για το Ροδίνι.

Η φωτογραφία με τις μαθήτρες της Πάτρας στην πλατεία του Ροδινιού, κάτω από ένα δέντρο, τα λέει καθαρά. Το Ροδίνι, το αρχαιότερο πάρκο στον κόσμο. Έχει τα 2400 χρόνια όσα και η πόλη Ρόδος. Επί Ιπποτοκρατίας υπήρχε η έπαυλη του Μεγάλου Μαγίστρου. Το 1929 οι Ιταλοί στόλισαν το πάρκο με τεχνητή λίμνη, ζωολογικό κήπο και ξύλινα γεφυράκια. Ήταν ένας επίγειος παράδεισος, κατάλληλος για περπάτημα. Η πλούσια χλωρίδα και πανίδα του και τα κρύα νερά του έδιναν ζωή στον κουρασμένο άνθρωπο.

Σήμερα τι βλέπουμε; Η βρύση του Ροδινιού με το γάργαρο νερό που δρόσιζε κάθε διαβάτη και από την γούρνα της έπιναν νερό τα ζώα των χωρικών που γυρνούσαν από την πόλη στα χωριά τους, δυστυχώς στέρεψε, γιατί; το ξύλινο γεφυράκι κομματιάστηκε, γιατί; όλα αυτά και τόσα άλλα “γιατί” μένουν αναπάντητα. Το παραδεισένιο πάρκο τώρα μένει έρμαιο της τύχης του.

Η γενιά μας ζει με τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε και χαρήκαμε το Ροδίνι. Κλείνουμε τα μάτια για να μην βλέπουμε αυτά που ματώνουν την ψυχή μας. Όμως, η απελπισία και η απογοήτευση δεν πρέπει να έχουν θέση στη ζωή μας.

Ο καθένας από το μετερίζι του ν’ ανασκουμπωθεί και να εργαστεί, ώστε να βελτιωθεί η χαμένη εικόνα του Πάρκου του Ροδινιού. Να λάμπει όπως παλιά για μας, αλλά ιδιαιτέρως να το χαρούν τα νιάτα. Ας πούμε «θέλω». Το ρήμα «θέλω», αυτή η δισύλλαβη λέξη, πόση δύναμη περιέχει.

Η θέληση είναι η ικανότητα του ανθρώπου να προχωρά στα δύσκολα και να κατορθώνει τ’ ακατόρθωτα. Το ένδοξο παρελθόν του τόπου μας μας επιβάλλει να κρατήσουμε με όλες τις δυνάμεις μας την αγάπη μας για τη Ρόδο μας. «Πρέπει»!