Ελευθερία Μουρσελλά - Δράκου: Το παραπονεμένο ψιθυριστό θρόισμα των φύλλων του δάσους

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Ελευθερία Μουρσελλά - Δράκου

Εκτεθειμένος και πολλές φορές άοπλος ήταν ο άνθρωπος όταν αναγκάστηκε ν’ αντιμετωπίσει τη φύση με τις διάφορες καιρικές αλλαγές, πολλές φορές όχι και τόσο καλές, όπως πλημμύρες, σεισμοί και τόσες άλλες.

Όμως χάρη στη δυνατότητά του να σκέφτεται για να τα καταφέρει, αδυνατούσε. Πράγματι, το μεγαλείο του ανθρώπου οφείλεται στη σκέψη του. Ο Αίσωπος ήταν χωλός (κουτσός), ο Διογένης κυφός (καμπούρης), ο Σωκράτης δύσμορφος. Αλλά η δύναμη της σκέψης τους τούς έκανε αθάνατους.

Ο Πασκάλ έλεγε: «Ο άνθρωπος είναι καλάμι, αλλά καλάμι σκεπτόμενο». Ο άνθρωπος καθ’ όλη την πορεία του στον πλανήτη μπόρεσε κάπως να θέσει υπό τον έλεγχό του τις τιτάνιες δυνάμεις της φύσης. Η παρουσία του, παρ’ ότι είναι αρκετή απέναντι στα φυσικά φαινόμενα, παραμένει όμως ανίσχυρος μπροστά στο έλεος της γης.

Αναλογίζομαι τα όμορφα χρόνια που έζησα και τόσο πολύ τ’ αναζητώ. Θυμάμαι τις όμορφες στιγμές του φθινοπώρου, που τα πρωτοβρόχια δροσίσαν τη γη. Κι εμείς, μέσα στους γκαζοντενεκέδες, μαζεύαμε από τις χολέντρες το βρόχινο νερό για να λούσουμε τα μαλλιά μας γιατί ήταν πολύ ευεργετικό.

Τώρα το νερό λιγόστεψε και κάνουμε παρακλήσεις για να μας ελεήσει ο Θεός και να μας ακούσει, όπως άκουσε και τον προφήτη Ηλία τον Θεσβίτη.

Η ξηρασία, αλλά δυστυχώς και ο εγκληματικός ανθρώπινος παράγων, είναι οι αιτίες των καταστρεπτικών πυρκαγιών. Κλαίει η ψυχή μας όταν ανοίγουμε την τηλεόραση και βλέπουμε το φρικτό θέαμα, με εικόνες από πυρκαγιές. Κόποι, εργασία και όνειρα των ανθρώπων γίνονται στάχτη σε λίγα λεπτά, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των πυροσβεστών, των εθελοντών και τη δύσκολη βοήθεια από αέρος με τα ελικόπτερα εφοδιασμένα με νερό.

Το δάσος, η πηγή της ζωής μας, με παράπονο ψιθυριστά υπενθυμίζει στους ανθρώπους τις άπειρες σημαντικές ευεργεσίες του και τ’ αγαθά που απλόχερα με υπομονή προσφέρει στον άνθρωπο. Τα νέφη είναι φίλοι μου και δεν μ’ αρνούνται τα νερά που εσείς τώρα έχετε ανάγκη. «Άνθρωπε, δεν γύρεψα να σου κάνω κακό. Όσα καλά και αν σου έκανα, τα ’χεις ξεχασμένα», λέει με παράπονο ο γέρος πλάτανος.

Το δάσος δεν χρειάζεται τις ευχαριστίες μας. Αρκεί να σκεφτεί σωστά ο άνθρωπος και να μη δολοφονεί το δάσος, γιατί δεν θα βρει ποτέ ένα φίλο πιστό. «Είμαι το κόσμημα, ο φίλος σας, ο πλούτος σας που αθόρυβα σας προσφέρει τόσα αγαθά. Αλήθεια!» Πόσο ξεκουράζεται η ψυχή του ανθρώπου όταν βλέπει ένα καταπράσινο δάσος, ακούει τα κελαηδήματα των πουλιών και στα γάργαρα νερά του βρίσκουν δροσιά τα ζωντανά.

Ιδίως με τη δροσιά και τον καθαρό αέρα που απλόχερα χαρίζει στον άνθρωπο το δάσος. Και όπως λέει και ο ποιητής Β. Γεννηματάς: «Μόνο κοντά στο δάσος θα ζήσει ο άνθρωπος μια μαγευτική ζωή».

Ελάτε ν’ αναστήσουμε τα δάση στη ράχη του γυμνού βουνού. Ν’ απλώσουμε πανώρια πρασινάδα κάτω από το γαλάζιο τ’ ουρανού.