Καινοτόμο πρόγραμμα για την τέχνη υλοποιείται στο ΚΑΠΗ του δήμου Ρόδου

Rodiaki NewsRoom

Είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στους μεγαλύτερους συμπολίτες μας

Είναι γνωστή η θεραπευτική δύναμη της τέχνης και αυτό έγινε πράξη με έναν τρόπο που δεν έχουμε ξαναδεί μέχρι τώρα στα τοπικά μας πράγματα, καθώς στο ΚΑΠΗ Ρόδου υλοποιείται το πρόγραμμα «Μεγαλώνοντας με τέχνη», όπου μέλη του παρακολουθούν μαθήματα τα οποία, όπως αποδείχθηκε, τους έδωσαν πολύ περισσότερα από γνώση: Κίνητρο και ευεξία!

Πρόκειται για ένα πρόγραμμα κατά το οποίο γίνονται στους μεγαλύτερους συμπολίτες μας, μέλη του ΚΑΠΗ, μαθήματα ιστορίας τέχνης και ευρωπαϊκού πολισμού, το οποίο είναι καινοτόμο και μοναδικό σε όλη τη χώρα, με διδάσκουσα την ειδική σύμβουλο του δημάρχου της Ρόδου, Αλέξανδρου Κολιάδη, και ιστορικό τέχνης, Πόλυ Χατζημάρκου, η οποία το κάνει εθελοντικά.

Προχθές, στο ΚΑΠΗ του Άη-Γιάννη, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την ολοκλήρωση του κύκλου αυτού, κατά την οποία μίλησαν τα μέλη του γκρουπ που το παρακολούθησαν και εκείνο που αναδείχθηκε ήταν πόσο αγάπησαν αλλά και πόσο τους βοήθησαν τα μαθήματα αυτά.

Σημειώνεται ότι οι συμμετέχοντες πήραν και βεβαιώσεις συμμετοχής. Παρόντες ήταν ο αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής Υγείας-μιας και πραγματοποιούνται υπό την «ομπρέλα της Διεύθυνσης-κ. Θωμάς Σωτρίλλης, η αναπληρώτρια προϊσταμένη της Διεύθυνσης, κα Χριστίνα Καραγιάννη και βέβαια, η διδάσκουσα.

Το πρόγραμμα, το οποίο στην ουσία ήταν σεμινάρια, πραγματοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα από τον Οκτώβριο μέχρι και τώρα, τον Ιούνιο, είχε διάρκεια πενήντα ώρες και στα σχέδιά τους είναι να συνεχιστεί πάλι από αρχές του ερχόμενου Οκτώβρη με άλλα μέλη και νέες εγγραφές.

Τον κύκλο αυτό παρακολούθησαν δέκα συμπολίτες μας μεγαλύτερης ηλικίας, μέλη του ΚΑΠΗ, σ’ αυτού του Άη-Γιάννη, και αρχικά… δεν είχαν πειστεί ότι μπορεί να τους ενδιαφέρει ένα τέτοιο αντικείμενο.

Κατά τη διάρκεια των σεμιναρίων, η διδάσκουσα έκανε προβολή έργων τέχνης, συζητούσε μαζί τους για τις φόρμες, τα σχέδια, τους συμβολισμούς. Δεν σταματούσε όμως εκεί. Στα διάσημα έργα τέχνης που τους δίδασκε, έβαζε εμβόλιμα και στοιχεία της κοινωνίας, πολιτικά, ιστορικά, θρησκευτικά της εποχής τους, ένα ευρύτερο πλαίσιο, δηλαδή, της εξέλιξης της τέχνης.

Αρχικά, έκαναν προβολές στον τοίχο, όμως, σιγά-σιγά, οι συμμετέχοντες το πήραν «ζεστά» και έφτιαξαν ένα σύστημα προβολής με μεγάλη οθόνη για να προβάλλονται εκεί καλύτερα έργα. Μετά τοποθέτησαν και κουρτίνες σκίασης! Ο στόχος είχε επιτευχθεί: οι… διαφορετικοί αυτή μαθητές αγάπησαν το μάθημα και δεν το έχαναν με τίποτα.

Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις που μας περιγράφει η κα Χατζημάρκου:

Η κυρία Ζ. έχει διαγνωστεί με αρχή αλτσχάιμερ -είναι μάλιστα από τους ωφελούμενους ηλικιωμένους για το βραχιολάκι τηλεφροντίδας. Η ίδια περιέγραψε με μοναδικό τρόπο πώς βιώνει τα μαθήματα αυτά παράλληλα με τη συνθήκη στην οποία βρίσκεται λόγω της ασθένειάς της: «Τα μαθήματα ιστορίας τέχνης είναι σαν ένα πολύ ωραίο πιάτο φαγητό που το απολαμβάνω», είπε.

Η κυρία Ε. αρχικά ήταν πολύ επιφυλακτική για τα μαθήματα αυτά και τώρα δεν τα χάνει και τα απολαμβάνει. Ακόμα και σε μία άχαρη αίθουσα αναμονής ιατρείου βρέθηκε να αναλύει ένα έργο που ήταν κρεμασμένο στον τοίχο, κάτι που τα λέει όλα!

Σιγά-σιγά, λοιπόν, το μάθημα αυτό έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές.

Τον λόγο της επιτυχίας του περιγράφει η διδάσκουσα του προγράμματος, η οποία πιστεύει πολύ στην κοινωνική δύναμη του πολιτισμού, δηλαδή στο «πως οι τέχνες και ο πολιτισμός μπορούν να ενδυναμώσουν την κοινωνία και διαφορετικές ομάδες του πληθυσμού και, όπως οι ηλικιωμένοι».

Στο εξωτερικό, μάλιστα, γίνεται ήδη πάρα πολλή δουλειά σε σχέση με τους μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους και τις τέχνες διότι προσφέρουν ψυχική και σωματική ευεξία, καθώς υπάρχουν πρόσφατες επιστημονικές μελέτες οι οποίες καταδεικνύουν τα οφέλη μάλιστα ακόμα και σε ανθρώπους που έχουν αρχικά στάδια άνοιας ή έχουν να διαχειριστούν κατάθλιψη και άγχος.