Ηλίας Καραβόλιας: Όταν η πυρηνική εξουσία «βασανίζει την ψυχή»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Ηλίας Καραβόλιας

«Το πιο ισχυρό όπλο στον κόσμο είναι η φλεγόμενη ανθρώπινη ψυχή»

(Φερντινάν Φος, Γάλλος στρατάρχης, 1851-1929)

Ποιος μισεί ποιον; Ποια Δύση μισεί ποια Ανατολή; Και ποιο Ισλάμ ακριβώς μισεί τους «άπιστους» του φιλελεύθερου κόσμου;

Οι βόμβες πέφτουν σαν να πρόκειται για κινηματογραφική σειρά του Netflix. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ «ξέρουν» τα αντίποινα αλλά παρόλα αυτά χτυπάνε την Τεχεράνη. Και δεν είναι στόχος μόνο το Ιράν, μην γελιέστε.

Η σχιζοφρένεια τής όποιας πιθανότητας ενός πυρηνικού πολέμου δεν είναι τίποτα άλλο από την «καθολική» σχιζοφρένεια του αμερικανοκίνητου καπιταλιστικού συστήματος.

Είναι η κορύφωση της σχιζοειδούς διαπλοκής κεφαλαίου-εξουσίας και γεωοικονομίας-γεωπολιτικής: η Μέση Ανατολή είναι το θέατρο της παράστασης που στήνει η ηγεμονία για να κυριαρχήσει ως αναπαράσταση.

Ένα βολικό φόντο δεκαετιών τώρα μιας δυνητικής ολικής καταστροφής (από το Ισλάμ, από το Ιράν, από τη Βόρεια Κορέα, από την Κίνα, από τη Ρωσία) στηρίζει τη βάση και την υπερδομή του ισχυρότατου μιλιταριστικού συστήματος.

Πρέπει να εξοπλιστούν εμφατικά και εντατικά όλες οι δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες. Και για αυτό οι Ισραηλινοί σύμμαχοι Ευρώπης και ΗΠΑ χτυπάνε τους «εχθρούς».

Καθώς πέφτουν βόμβες και εκτοξεύονται πύραυλοι όλα «χάνονται» μέσα σε ένα και μοναδικό φόντο: του ολέθρου που δεν έρχεται όμως ποτέ.

Πίσω από τα μαχητικά αεροπλάνα, τα drowns και τις ρουκέτες των βαλλιστικών πυραύλων, μέσα στις πυρηνικές κεφαλές, υπάρχει το καταραμένο κεφάλαιο: το συνεκτικό εκείνο στοιχείο που κυκλοφορεί σε ροές και προσδένεται σε εξουσία, ισχύ και όπλα («Το κεφάλαιο είναι προσδεμένο στην πυρηνική εξουσία. Την εκμεταλλεύτηκε και θέλει να εξασφαλίσει την αποδοχή του ως πάγιο κοινωνικό κεφάλαιο» έλεγε ο Negri μόλις έπεφτε η Σοβιετική Ένωση).

Προσέξτε: στη Μέση Ανατολή δεν βρίσκεται μόνο το αρχέγονο ζήτημα της συνύπαρξης θρησκειών και εθνών, φύλων και κρατών.

Είναι η μόνιμη πειραματική επικράτεια των νέων ψηφιακών πλέον όπλων που αναπαράγει το καπιταλιστικό σύστημα της χρηματοδότησης εξοπλισμών.

Σήμερα, τρεις δεκαετίες μετά την\ διάλυση της ΕΣΣΔ, αντί ειρήνης, τάξης και ασφάλειας που υποτίθεται ότι θα εξασφάλιζε ο δυτικός ορθολογισμός, ζούμε ξανά τη μείζονα κορύφωση του φόβου.

Πρόκειται για τις συγκολλητικές ουσίες που ενώνουν το «πυρηνικό» κεφάλαιο με την βιοπολιτική καθυπόταξη: «Ο φόβος πρέπει να είναι τόσο εξαπλωμένος και έντονος, ώστε οι άνθρωποι να μένουν αποσβολωμένοι από αυτόν. Η πυρηνική εξουσία βασανίζει τη ψυχή» (Negri).

Αυτή η ιστορία, του φόβου και της απειλής από οτιδήποτε μη δυτικό (δηλαδή ο θάνατος πίσω από τη συστημική δυτική υπερδομή) δεν είναι παρά το storytelling για την παρανοϊκή κούρσα των παγκόσμιων εξοπλισμών (και για πυρηνικά όπλα)

Μια ατέρμονη σχιζοφρενική κούρσα που απομυζεί πολύτιμους πόρους από τις κοινωνίες και στέλνει στον θάνατο αθώους, τους οποίους ξεχνάμε το επόμενο δευτερόλεπτο, που θα διαβάσουμε την είδηση του χαμού τους.

Αυτό που συμβαίνει αυτές τις ώρες δεν τρομοκρατεί την ανθρωπότητα διότι είναι η ίδια η ιστορία αυτοπροσώπως.

Είναι η στρατιωτική ιστορία κλιμάκωσης της ισχύος των δυτικών ηγεμονικών κρατών (που εν ονόματι του «άξονα του κακού» δηλαδή εν ονόματι του αραβικού και ισλαμικού εχθρού) αποκτούν πυρηνικές κεφαλές, οι οποίες έχουν συσσωρεύσει πρώτα εντός τους «εξουσία και κεφάλαιο».

Ο οποιοσδήποτε πόλεμος, ως Συμβάν, συμβάλλει και σε μια νέα εσωτερίκευση του φόβου από τις μάζες. Και το υποκείμενο της Ιστορίας μεταφέρει από γενιά σε γενιά την απειλή του παγκόσμιου ολέθρου.

«Ο πόλεμος έχει γίνει, για ακόμη μια φορά, το άμεσο υπόβαθρο και ο υπερκαθορισμός της ύπαρξης μας. Η πυρηνική δύναμη έχει εδραιώσει αυτό τον υπερκαθορισμό και τον έχει καταστήσει ανεπίστρεπτο. Ο πόλεμος είναι επομένως μια παρουσία, ένας μόνιμος ορίζοντας και μια συνεχής πίεση. Η κοινωνία αποτελεί απλά το φόντο», συνεχίζει στο προφητικό κείμενο του 1989 ο Negri.

Η κορύφωση της πυρηνικής απειλής είναι η κορύφωση του δαρβινικού καπιταλισμού και της πλήρους απεδαφικοποίησης των ροών του κεφαλαίου.

Ο πλανήτης, ως η εδαφική επικράτεια διοχέτευσης του κεφαλαίου, είναι ταυτόχρονα η εν δυνάμει επικράτεια της αυτοδιάλυσης του συστήματος.

Τα πυρηνικά όπλα όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι προϊόντα της πολεμικής βιομηχανίας και του κεφαλαίου: δηλαδή αυτο-γένεση του κακού από την ίδια τη μήτρα του συστήματος.

Ο Μποντριγιάρ θα το ονόμαζε «προσομοίωση» της ζοφερής πραγματικότητας. Δυστυχώς γι’ αυτόν και για εμάς, πρόκειται για την ίδια τη ζοφερή πραγματικότητα. Πρόκειται για κάτι άλλο που έλεγε ο Μποντριγιάρ: για την «κόλαση του ταυτού»…