Κ. Χονδρός: Πρόσωπα, εικόνες, νοσταλγικές αναμνήσεις: Το σκασιαρχείο στα περασμένα χρόνια

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o
Κυριάκος Μιχ. Χονδρός
chondros.kyr@gmail.com

ΟΤΑΝ άλλοι εκποιούνται ή θυσιάζονται ασύλληπτα και αλύπητα στον βωμό του πρόσκαιρου κέρδους, κάποιοι άλλοι ποτίζουν το δέντρο της φιλίας και της συναδελφικότητας ακούραστα.

Σ’ ένα κόσμο που κυριαρχεί κραυγαλέα η βαρβαρότητα, η απληστία και η εκμετάλλευση, και που φοβάσαι να πεις την καλημέρα, γιατί μπορεί να σε επιτεθούν, κάποιοι άλλοι συνάνθρωποί μας απολαμβάνουν τη συντροφικότητα και την αγάπη.
Γράφω τούτα τα λόγια, από αγνή συμπάθεια προς στους συμμαθητές μου του ιστορικού Βενετοκλείου, που αν και ασπρίσανε ή έπεσαν τα μαλλιά τους - μαλλιά μας, έχουνε τετρακόσα τα μυαλά και γίνονται ομοτράπεζοι σε συχνή και πυκνή επικοινωνία.
Γράφω, σαν πρόλογο, για ένα θέμα οικουμενικό, παγκόσμιο για το οποίο χιλιάδες χρόνια πριν από μένα, σπουδαίοι φιλόσοφοι, συγγραφείς, ποιητές, τραγουδοποιοί το εξάντλησαν. Πόσα και πόσα βιβλία και πόσα τραγούδια και ποιήματα δεν έχουν γραφτεί για τη φιλία και τις πανανθρώπινες σχέσεις!

Διάλεγε τους φίλους σου,
πού να ‘ναι όλοι διαμάντια,
να λάμπετε όλοι μαζί
τα βράδια στα… σκοτάδια.
Γράφω αυτά για τον «Σύλλογο Ανδρών Διασκεδαζόντων», τα μέλη του οποίου θεωρώ φίλους μου με κάποια νοσταλγία για τα παιδικά - μαθητικά χρόνια.
Μέσα στον σχολικό αυτό κόσμο, με όνειρα, με αθωότητα, με τον κόπο της ημέρας και τη εκπαίδευση της βραδιάς, υπήρχε το «σκασιαρχείο».

«Σκασιαρχείο» σημαίνει το να μην πηγαίνει ο μαθητής στο μάθημα ή στα μαθήματα, χωρίς να είναι άρρωστος και χωρίς να έχουν γνώση οι γονείς ή και οι κηδεμόνες. Και σήμερα μπορεί να συμβαίνει το σκασιαρχείο, αλλά εκείνη την εποχή ήταν διαφορετικά ο κόσμος.

Αυτή η παρέα, πόσος φορές δεν καταμέτρησέ τους καθηγητές καλούς και κακούς, πόσες φορές δεν ανέφερε ονόματα άλλων συμμαθητών, πόσες φορές δεν μίλησαν για το απουσιολόγιο, τα έκτακτα διαγωνίσματα, την κοπάνα, και τόσα άλλα…
Τότε λοιπόν, το σκασιαρχείο είχε εξελιχθεί σε μυστική επιστήμη!

Για να είχε επιτυχία, έπρεπε να ήταν ομαδική και καθολική η αποχή. Ούτε ο απουσιολόγος να μην μείνει πίσω.
Συνεχίζω την περιγραφή, έχοντας ως αφορμή και παράδειγμα το ηρωικό Νυκτερινό Βενετόκλειο.
Όταν αντιλαμβανόμασταν (βάζω και τον εαυτό μου μέσα), πως ο καθηγητής θα έβαζε δοκίμιο ή όταν όλοι ήμασταν αδιάβαστοι, προχωρούσαμε στην αμαρτωλή και άκρως απαράδεκτη τακτική του σκασιαρχείου.

Εκείνη την εποχή, μαθητές του Νυκτερινού, πέφταμε στα θρανία κατάκοποι με πολλά προβλήματα ενώ συγχρόνως είχαμε να αντιμετωπίσουμε την αυστηρότητα των εκπαιδευτικών αλλά και μια ογκώδη ύλη που πολλές φορές δεν ανταποκρινόταν σ’ αυτά που συναντούσαμε στην καθημερινή ζωή. Υπήρχαν απαρχαιωμένες μέθοδοι διδασκαλίας, απανωτά διαγωνίσματα, υπήρχαν ιδεοληψίες και στερεότυπα.
Μα και πάλι δεν δικαιολογούσαν την αποχή. Το σκασιαρχείο.

Η σιωπηλή, οργανωμένη και απαγορευμένη επιχείρηση γινόταν ως εξής:
Ένας από μας, ο πλέον τολμηρός, και χωρίς να γίνει αντιληπτός, πήγαινε στον πίνακα του ηλεκτρικού ρεύματος ή σε κάπου αλλού και πραγματοποιούσε συσκότιση, το «μπλακ άουτ» που λένε στα χωριά μας.
Όλοι φωνάζαμε το γράμμα - επιφώνημα Οοο! ως υποκριτές, ως τάχα οι καλοί μαθητές που θα χάσουν το μάθημα.
Σκοτείνιαζαν αίθουσες, διάδρομοι, γραφεία τα πάντα. Και όταν αντιλαμβανόμασταν πως δεν υπήρχε άμεση αποκατάσταση της «βλάβης» φεύγαμε ένας – ένας αθόρυβα, σιωπηρά με μια ελπίδα κρυφή μέσα στην καρδιά, πως δεν θα εμφανιστεί γρήγορα το συνεργείο του ηλεκτρισμού.

Η αποχώρηση έπρεπε να γίνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην μας αναγνωρίσουν μέσα στο σκοτάδι οι καθηγητές μας.
Όσοι είχαν ποδήλατα έφευγαν αμέσως με ορθοπεταλιά. Όσοι είχαν μηχανάκια τα κυλούσαν λίγο πιο πέρα από το κτήριο και μετά τα έβαζαν μπροστά.
Όταν ήμασταν άτυχοι, και ερχόταν γρήγορα το φως, ακουγόταν η θλιβερή πρόταση – διαταγή: «Γυρίστε όλοι πίσω»! ή και «Έχει μάθημα ρε…».

Φεύγοντας από το σχολείο, είχαμε διάφορες επιλογές που θα καταλήξουμε. Πάντως όχι στο σπίτι, γιατί θα περνούσαμε από ανάκριση.
Υπήρχαν ανάμεσα σε πολλές προτάσεις απ’ ό,τι θυμάμαι, δυο: Η μια στη Λέσχη του «Διαγόρα» όπου παίζαμε ποδοσφαιράκια ή μπιλιάρδο και η άλλη ήταν στο χειμερινό σινεμά «Τιτάνια» όπου έπαιζε σχεδόν πάντα ταινίες με καουμπόηδες ή αλλιώς “spaghetti western” με ελληνικούς υπότιτλους.
Και γράμματα μάθαμε και κριτικοί κινηματογράφου γίναμε!
Αξέχαστα αθώα χρόνια… πριν το τσιμέντο και ο μαφιοκαπιταλισμός πνίξουν το παγκοσμίου φήμης νησί.