Ε. Μανδρακός: Η παρακαταθήκη του Φώτη Χατζηδιάκου στον δήμο της Ρόδου

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Ευάγγελος Ι. Μανδρακός
Ιατρός Ρευματολόγος
Πρώην Πρόεδρος Δ.Σ. 2014-2019

Συμπληρώνεται σήμερα ένας χρόνος από την στιγμή που ο Φώτης Χατζηδιάκος πέρασε σε μια άλλη διάσταση ύπαρξης. Χρησιμοποιώ αυτή την έκφραση όχι λόγω θρησκευτικών αντιλήψεων ή για λόγους συναισθηματικούς, αλλά γιατί πράγματι πιστεύω ότι ο Φώτης είναι παρών στη ζωή μας με διάφορους τρόπους.

Δεν υπάρχει σχεδόν μέρα που να μην ακούσω, να μην διαβάσω, να μην μου πουν κάτι ή να μην τον ανακαλέσω στην μνήμη μου για διάφορους λόγους απλούς, τυχαίους ή ασήμαντους στην καθημερινότητα μου. Είναι σημαντικό και μόνιμο το αποτύπωμα που άφησε στο πέρασμα του όχι μόνο στην οικογένεια του και σε εμάς τους φίλους του, αλλά και στην κοινωνία της Ρόδου και όχι μόνο. Χαίρομαι και συγκινούμαι κάθε φορά που διαβάζω κάτι ή μου λένε κάτι για τον φίλο μου τον Φώτη. 

Και είναι μόνο καλά λόγια και θετικές αναφορές γι’ αυτόν. Πραγματικά, το ζηλεύω και αναρωτιέμαι, αν όλοι εμείς που είμαστε ακόμα εδώ, θα έχουμε την ευλογία μιας τέτοιας υστεροφημίας. Γράφω αυτό το κείμενο αποτίνοντας φόρο τιμής όχι απλά στον αγαπημένο μου φίλο για περισσότερο από 2 δεκαετίες, στον μέντορά μου και δάσκαλό μου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, προσπαθώντας, όσο μου είναι δυνατόν, να αποφύγω τη συναισθηματική προσέγγιση, αλλά κυρίως για ν’ αναφερθώ στον πολιτικό Φώτη Χατζηδιάκο, που αφιέρωσε κυριολεκτικά τη ζωή του στην υπηρεσία του τόπου του. Για να προσθέσω μια ακόμη μαρτυρία ως στενός συνεργάτης του, στην πενταετία 2014-2019 στον δήμο της Ρόδου, για τους ιστορικούς του μέλλοντος.

Ο Φώτης Χατζηδιάκος υπηρέτησε την Τοπική Αυτοδιοίκηση β’ βαθμού, από το 1998 έως το 2014, συνεχώς από τις θέσεις του Νομαρχιακού Συμβούλου, του Προέδρου του Ν.Σ., του Αντινομάρχη, του χωρικού Αντιπεριφερειάρχη Δωδεκανήσων και τέλος, ως Δήμαρχος Ρόδου την πενταετία 2014-2019, περίοδο που είχα την τύχη να είμαι μαζί του. Θεωρώ, ότι η περίοδος της Δημαρχίας του, ήταν η σημαντικότερη στην πολιτική του σταδιοδρομία γιατί ανέλαβε Δήμαρχος σε μια εξαιρετικά δύσκολη χρονική συγκυρία, κουβαλώντας όμως μια τεράστια εμπειρία και γνώση 16 ετών από τη θητεία του στον β΄βαθμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Ανέλαβε Δήμαρχος την 1/9/2014 και δύο μήνες μετά, τέτοιες μέρες, πριν 10 χρόνια, μας ήρθε η απόφαση για την κατάργηση του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. ενός σημαντικού χρηματοδοτικού εργαλείου, που είχαν όλοι οι προηγούμενοι Δήμαρχοι Ρόδου, της τάξεως των 10 εκατομμυρίων ευρώ περίπου κατ’ έτος.

Εν συνεχεία, ως γνωστόν, ακολούθησαν οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, με την εκλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και την έναρξη μιας περιόδου μεγάλης πολιτικής έντασης και βαθιάς κρίσης, που κατέληξε το καλοκαίρι στα capital control, το δημοψήφισμα και τις νέες εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
Ο πρώτος χρόνος δηλαδή της δημαρχίας του Φώτη Χατζηδιάκου πέρασε μέσα σε κλίμα πολιτικής και οικονομικής αστάθειας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την περίοδο των capital control, με τις τράπεζες κλειστές, την αγωνιώδη προσπάθεια του Δημάρχου να βρει καύσιμα για να κινηθούν τα απορριμματοφόρα, μεταγγίζοντας πετρέλαιο από άλλα οχήματα του δήμου. Θυμάμαι επίσης, τις προσπάθειές του να κλείσει ραντεβού με κάποιους υπουργούς και μέχρι να έρθει η ώρα του ραντεβού, να έχει παραιτηθεί η κυβέρνηση και να έχουν προκηρυχθεί εκλογές.

Οι πολιτικές και οικονομικές συγκυρίες εκείνων των χρόνων επέβαλλαν να παρθούν τολμηρές αποφάσεις, με μεγάλο πολιτικό ρίσκο, για να αντιμετωπιστούν σημαντικά προβλήματα που επιδεινώνονταν καθημερινά. Και ο Χατζηδιάκος τις πήρε. Με τόλμη και σθένος, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Παλεύοντας, ουσιαστικά μόνος, σε εξαιρετικά αρνητικές συνθήκες. Προχώρησε σε διεθνή διαγωνισμό και υπέγραψε μια σύμβαση για την αποκομιδή των σκουπιδιών αλλά και για το ξεκίνημα της ανακύκλωσης, με την κατασκευή του ΚΔΑΥ (Κέντρο Διαχείρισης Ανακυκλώσιμων Υλικών), που θεωρήθηκε πρωτοποριακή σε πανελλήνιο επίπεδο και που απέσπασε πολλούς επαίνους από μεγάλες εφημερίδες των Αθηνών, που προέτρεπαν και άλλους δημάρχους (π.χ. δήμαρχο Κέρκυρας) να ακολουθήσουν το «μοντέλο» του δήμου Ρόδου για το πρόβλημα με τα σκουπίδια.
Ήταν μια από τις πολλές σημαντικές παρεμβάσεις που έκανε ο Χατζηδιάκος για ένα τόσο μεγάλο θέμα, παρέμβαση με πολύ θετικά αποτελέσματα.

Με αποφασιστικότητα και σχέδιο προχώρησε, επίσης, στην αξιοποίηση μεγάλου μέρους της ακίνητης περιουσίας του δήμου, όπως του «ΑΚΤΑΙΟΝ», του «ΙΑΛΥΣΙΟΝ» και του «ΣΥΣΣΙΤΙΟΥ» στη Μεσαιωνική Πόλη, όπως και της προσπάθειας αξιοποίησης του «ΗΧΟΣ και ΦΩΣ». Την ολοκλήρωση των μελετών για την ανάπλαση και αξιοποίηση της ΡΟΔΙΑΚΗΣ ΕΠΑΥΛΗΣ και των 24 στρεμμάτων του κήπου της και τη δημοπρασία του έργου, καθώς και τις αναπλάσεις στο ΡΟΔΙΝΙ (προϋπολογισμού €560.000) και στην ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΩΝ ΠΕΤΑΛΟΥΔΩΝ. Το ίδιο ακριβώς έγινε και με τη βίλλα «ΑΚΑΒΗ».

Την πρώτη φάση της ανακατασκευής της νέας πτέρυγας του ΠΑΛΙΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ. Τη λειτουργία νέων σχολικών μονάδων σε Γεννάδι και Κρεμαστή και την κατασκευή και λειτουργία βρεφονηπιακών σταθμών σε Ιαλυσό, Αφάντου, Πυλώνα και Σορωνή. Την κατασκευή πληθώρας μικρών και μεγαλύτερων έργων στην πόλη και στις κοινότητες του νησιού, όπως ανακατασκευές πεζοδρομίων, ασφαλτοστρώσεις, ανάπλαση πλατειών και πάρκων, νέες παιδικές χαρές, δίκτυα αποχέτευσης και ομβρίων κ.λπ.

Το έργο της ενεργειακής αναβάθμισης οδικού φωτισμού, με την αντικατάσταση 30.400 φωτιστικών με λαμπτήρες LED. Την κατασκευή ξυλοπεζόδρομου κατά μήκος της παραλιακής ζώνης από τη Θαλασσινή Πύλη έως τον Εμπορικό Λιμένα. Την υπογραφή μνημονίου συνεργασίας για την προγραμματική σύμβαση για τη Μεσαιωνική Πόλη.

Τη σταδιακή ανανέωση του στόλου, τόσο των απορριμματοφόρων, όσο και των λεωφορείων του «ΡΟΔΑ», με νέα οχήματα, φιλικά προς το περιβάλλον. Την επιτυχή αντιμετώπιση της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης το 2015-2019, όπου, χωρίς καμία κρατική βοήθεια, πέρασαν από την άτυπη δομή στα Παλιά Σφαγεία πάνω από 25.000 πρόσφυγες και μετανάστες και απο εκεί, μεταφέρονταν συντονισμένα στην επικράτεια σε συνθήκες φροντίδας και αξιοπρέπειας. Τη διασφάλιση της πολιτικής προστασίας και την αποτελεσματική αντιμετώπιση ακραίων φυσικών φαινομένων και πυρκαγιών, στις οποίες ο Φώτης ήταν ο πρώτος που «έμπαινε στη φωτιά».

Τη διεκδίκηση για τη Ρόδο, του τίτλου της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2021». Να σημειώσω επίσης, ότι τότε, βρισκόμενοι στην «καρδιά» της δημοσιονομικής κρίσης λόγω των μνημονίων, είχαν μειωθεί κατά 65% οι χρηματοδοτήσεις από την κυβέρνηση (ΚΑΠ) και κατά 75% οι εισπράξεις του δήμου από τα δημοτικά τέλη που εισπράττονταν μέσω λογαριασμών κοινής ωφέλειας (ΔΕΗ, ΔΕΥΑΡ). Παρά ταύτα, ο Φώτης Χατζηδιάκος έφυγε από τον δήμο Ρόδου, αφήνοντας έναν δήμο διοικητικά εύρωστο και οικονομικά υγιή, με γεμάτα ταμεία και αποθεματικά ύψους άνω των 45 εκατομμυρίων ευρώ.
Όμως, δεν είναι μόνο τα έργα που σχεδιάστηκαν και υλοποιήθηκαν στη διάρκεια αυτών των 5 χρόνων της θητείας του.

Είναι και τα έργα που σχεδιάστηκαν και έφτασαν στην τελική φάση, έτοιμα για δημοπράτηση από την επόμενη δημοτική αρχή ή έμειναν στις καλένδες για μικροπολιτικούς λόγους. Αναφέρομαι στην κατασκευή 9 νέων σχολικών βιοκλιματικών μονάδων και 2 κλειστών γυμναστηρίων, με τη μέθοδο ΣΔΙΤ (2ος δήμος σε όλη την Ελλάδα) που θα άλλαζε ριζικά την εικόνα των σχολικών και αθλητικών υποδομών σε όλο το νησί. Στην ανακατασκευή του συγκροτήματος της ΝΕΑΣ ΑΓΟΡΑΣ, μέσω ιδιώτη επενδυτή, καθότι το έργο υπερέβαινε το ποσό των 4.5 εκατ. €, ποσό που αδυνατούσε να βρει ο δήμος στις συνθήκες που τότε επικρατούσαν.

Στην απομάκρυνση του καταυλισμού των Ρομά από το Καρακόνερο και στην αξιοποιήση του Καρνάγιου. Στην ανάπλαση και αξιοποίηση του Θεάτρου Δημόγλου στη Μεσαιωνική Πόλη, ενός χώρου ιδιαίτερης πολιτιστικής αξίας και σπουδαιότητος και μια σειρά άλλων πολλών έργων που βρίσκονταν, λόγω της επιμονής και της άοκνης προσπάθειας του Φώτη Χατζηδιάκου, σε προχωρημένο στάδιο μελέτης ή στη φάση της εξεύρεσης πόρων για την προκήρυξη δημοπράτησης. Προσωπική μου εκτίμηση, γνωρίζοντας από βιωματική εμπειρία όλη αυτή την προσπάθεια του Δημάρχου Φώτη Χατζηδιάκου είναι, ότι η Ρόδος έχασε μια σειρά έργων και παρεμβάσεων και πολύτιμο χρόνο από τη μη επανεκλογή του Φώτη Χατζηδιάκου για μια δεύτερη θητεία.

Δυστυχώς, η εξέλιξη των πραγμάτων δεν είναι πάντα αυτή που θα επιθυμούσαμε. Αυτό συμβαίνει, όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στην ίδια την ζωή μας. Αυτό που μένει είναι το όραμα και η ελπίδα. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι και να ονειρεύομαι για το νησί μου. Αυτό μας έμαθε ο Φώτης. Μου το «κόλλησε» και νιώθω ότι είναι πάντα εδώ μαζί μας διαρκώς, με το πείσμα του, την επιμονή του και το χαμόγελό του. Ευγνώμων.