Γιώργος Παπακαλοδούκας: Ο Μανωλιός άλλαξε τα ρούχα του κι έβαλε τα ίδια: ΠΑΣΟΚ, εκλογές και το αέναο τίποτα

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Γιώργος Παπακαλοδούκας

Οι πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ θα μπορούσαν να αποτελέσουν τομή, ανανέωση, αλλαγή πορείας.

Θα μπορούσαν, αν το εκλογικό σώμα της βάσης δεν είχε επανέλθει στις ίδιες, γνώριμες ατραπούς. Το αποτέλεσμα; Ένα ΠΑΣΟΚ με τον ίδιο αρχηγό, τον Νίκο Ανδρουλάκη, που υποτίθεται ότι δεν ικανοποιούσε. Ούτε σταθερή ιδεολογική βάση είχε, ούτε φιλοπρόοδος ήταν και ό,τι έκανε, το έκανε με αμφίβολα κίνητρα.

Ωστόσο, για κάποιον μυστήριο λόγο, οι ψηφοφόροι της βάσης αποφάσισαν πως ήταν μια χαρά για να συνεχίσει να ηγείται. Τι κι αν διαμαρτύρονταν για την ανεπάρκειά του;
Όπως λέει και η λαϊκή παροιμία, άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Στην προκειμένη, ο Μανωλιός είναι ο Ανδρουλάκης και τα ρούχα του είναι το ΠΑΣΟΚ. Μία ανακύκλωση προσώπων και καταστάσεων, όπου οι μόνοι που παραμένουν χαμένοι είναι οι ψηφοφόροι.

Αλλά ας μιλήσουμε λίγο για τον Χάρη Δούκα, τον νυν δήμαρχο Αθηνών και τη μεγάλη χαμένη φιγούρα αυτών των εκλογών. Ο άνθρωπος είχε την ευφυή ιδέα πως μπορεί ταυτόχρονα να διοικεί την πρωτεύουσα της χώρας και να ηγείται ενός πολιτικού κόμματος. Έχοντας μάλλον ξεχάσει ότι η Αθήνα, μια πόλη που βυθίζεται καθημερινά σε προβλήματα, χρειάζεται έναν δήμαρχο να την κρατά σταθερή.

Ωστόσο, ο κύριος Δούκας βιάστηκε να πετάξει τη δημαρχιακή στολή του, ξεχνώντας ότι οι αριστερές δυνάμεις τον εμπιστεύτηκαν για έναν συγκεκριμένο ρόλο. Με την τόσο γρήγορη απεμπόληση των καθηκόντων του, ο ίδιος φάνηκε όχι μόνο λίγος για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, αλλά και για τον ρόλο του δημάρχου. Μια θέση που, κρίνοντας από τα πράγματα, του πέφτει μάλλον βαριά.

Από την άλλη, έχουμε και τους κερδισμένους αυτού του κακοπαιγμένου θεάτρου. Ο κύριος Γερουλάνος και η κυρία Διαμαντοπούλου, δύο πρόσωπα που θα μπορούσαν κάλλιστα να οδηγήσουν το ΠΑΣΟΚ σε μια νέα εποχή, μακριά από τη δεξιά παρακμή και προς μια πραγματικά προοδευτική πορεία. Αυτοί που διεκδικούσαν μια ηγεσία ικανή να τραβήξει ψηφοφόρους ακόμη και από τα δεξιά.

Και όμως, η βάση του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε πως ο Ανδρουλάκης είναι εκείνος που αξίζει να κρατά το τιμόνι. Ίσως επειδή οι ίδιοι που διαμαρτύρονταν για την ανικανότητά του προτίμησαν τελικά την ασφάλεια του ήδη γνωστού.

Η κυρία Γιαννακοπούλου, παρότι συμμετείχε στον προεκλογικό στίβο, φαίνεται πως έχει ήδη ξεχαστεί. Σαν να μην πέρασε ποτέ από εκεί, σαν μια φευγαλέα ανάμνηση. Αντίθετα, ο κ. Ανδρουλάκης, αφού έκανε μερικά ραψίματα στα ίδια παλιά ρούχα, συνεχίζει ακάθεκτος.

Και ποιοι άλλοι είναι χαρούμενοι με το αποτέλεσμα;
Μα φυσικά, η Νέα Δημοκρατία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το κόμμα του μάλλον ανακουφίστηκαν όσο δεν πάει, βλέποντας το ΠΑΣΟΚ να επιλέγει ξανά τον Ανδρουλάκη. Οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι της ΝΔ, βλέποντας το ΠΑΣΟΚ ως μη ελκυστική επιλογή, θα μείνουν στο κενό, πράγμα που μεταφράζεται σε αποχή. Και για τον κύριο Μητσοτάκη αυτό είναι σαφώς προτιμότερο.

Κερδισμένος από αυτή τη φαρσοκωμωδία είναι και ο αποδυναμωμένος ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί πλέον να κοιμάται ήσυχος, καθώς κανένας ψηφοφόρος του δεν πρόκειται να στραφεί προς το ΠΑΣΟΚ, όσο ηγείται ο Ανδρουλάκης. Διότι αδυνατώ να πιστέψω πως ένας ΣΥΡΙΖΑίος θα έριχνε ποτέ την ψήφο του σε ένα ΠΑΣΟΚ με έναν ηγέτη χωρίς όραμα, ιδεολογική κατεύθυνση και προοδευτισμό.

Συμπερασματικά, βρισκόμαστε ενώπιον ενός ΠΑΣΟΚ που, αν είχε την ευφυΐα να επιλέξει ανάμεσα σε πρόσωπα όπως ο κ. Γερουλάνος ή η κα. Διαμαντοπούλου, θα μπορούσε να έχει κερδίσει ψήφους από τη δεξιά και να διεκδικεί να κυβερνήσει. Αντ' αυτού, η βάση αποφάσισε να αφήσει τον ίδιο αρχηγό, για τον οποίο, σημειωτέον, διαμαρτύρονταν μέχρι πρότινος.

Ο Μανωλιός άλλαξε τα ρούχα του και έβαλε τα ίδια, λοιπόν. Και το μόνο που μένει είναι μια Ελλάδα, όπου οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι παραμένουν χωρίς εναλλακτικές, προσφέροντας άπλετη ησυχία στη Νέα Δημοκρατία και τον αποδυναμωμένο ΣΥΡΙΖΑ.

Διαφωνεί κανείς επ’ αυτού;