Αγ. Ξάνθης: Η πισίνα και η ψυχαγωγία... είδη πολυτελείας ή λειτουργικά κομμάτια;

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας - τ. Δ/ντής του ΕΟΤ

Μείζον θέμα ενέσκηψε με τις πισίνες των ξενοδοχείων, των ιδιόκτητων βιλών και άλλων τουριστικών καταλυμάτων ως δείγμα πλουτισμού, ψυχαγωγίας ή ακόμη και ως φυσικής υπερβολής, τη στιγμή που το νερό άρχισε να γίνεται σπάνιο είδος (ειδικά στα νησιά μας). Εμφανίζεται μια συστηματική «επίθεση» στις πισίνες ως μορφή «χυδαιότητας και ανοχής των θεσμών» ως προς την κατασκευή τους, υπογραμμίζοντας ευρύτερα την έλλειψη μέτρου, η οποία οδηγεί στην καταστροφή του περιβάλλοντος, σε ακραία καιρικά φαινόμενα και στη φυσική ανάλογη καταστροφή.

Η πισίνα αποτελεί κομμάτι του ξενοδοχείου, όπου εκδίδεται κανονικά άδεια λειτουργίας και συνοδεύεται από μέτρα ασφαλείας, τα οποία τελευταία, έγιναν ακόμη αυστηρότερα. Μάλιστα, αποτελεί βασική εξυπηρέτηση-υπηρεσία, που πολλοί τουρίστες προτιμούν την πισίνα από τον φόβο της θάλασσας, που πιθανά δεν την έχουν ξαναδεί ως γήινο στοιχείο.

Συνεπώς, η νόμιμη πισίνα με όλα τα μέτρα ασφαλείας (3 άτομα υπεύθυνα/σε κάθε πισίνα) και προσοχής, αποτελεί βασικό τμήμα του ξενοδοχείου, με συγκεκριμένες προδιαγραφές, που εμπλουτίζει την υπηρεσία της φιλοξενίας, παρόλα σ’ ένα τόπο, που το υγρό στοιχείο και ο ήλιος αποτελούν συγκριτικά (τουριστικά) πλεονεκτήματα.

Το ζήτημα δεν είναι ο γενικός αφορισμός των πισινών αλλά η «κατάρα» των αυθαιρέτων πισινών, όπως και των άλλων κατασκευών, που ο Έλληνας «ηδονίζεται» για την κατασκευή τους. Ο ελεγκτικός μηχανισμός, ο προληπτικός έλεγχος του Δημοσίου παραμένει μηδενικός και αδύναμος να ανταποκριθεί στην πίεση της ανεξέλεγκτης κερδοσκοπίας και στο παράνομο πλήθος της ασυνειδησίας.

Παρά τις εξαγγελίες για την παρακολούθηση των αυθαίρετων, με “drone” και ελεγκτές δόμησης , παρά τις υποσχέσεις και ανοιχτές παραλίες, παρά τη μεθοδευμένη αποξήλωση αρμοδιοτήτων από την Τ.Α. και τη μετάβαση αρμοδιοτήτων τους σε ένα κεντρικό σύστημα του Υπ.ΠΕΚΑ, παρά τα εξαγγελλόμενα Παρατηρητήρια Αειφόρου Ανάπτυξης, ο κρατικός μηχανισμός έλεγχου παραμένει εγκλωβισμένος σ’ ένα σύστημα γραφειοκρατίας που οδηγεί στην ανοχή, στην αβεβαιότητα και στην αύξηση της «ηδονής» των αυθαιρέτων.

Την ώρα που γράφεται το άρθρο, ένα παιδάκι «χάθηκε» σε πισίνα παιδικής κατασκήνωσης στη Χαλκιδική, λόγω ελλιπών μέτρων ασφαλείας, παρότι υπήρχε επίσημα ναυαγοσώστης. Οι όροι λειτουργίας μιας πισίνας είναι καθορισμένοι και αποτελούν κανόνα και μέτρο προσωπικής ευθύνης ως προς την τήρησή τους.

Σήμερα, το νερό της πισίνας (κολυμβητικής δεξαμενής) έρχεται να προστεθεί στο αναδυόμενο πρόβλημα έλλειψης νερού στα τουριστικά νησιά μας-παρότι το νερό της πισίνας, με τη σχετική του χλωρίωση δεν αλλάζει συχνά ή ακόμη και για όλη την τουριστική περίοδο χρήση.

Η Φέρουσα Ικανότητα (μελετάται τώρα επισταμένως) Πληθυσμού θα προσδιορίζεται με την ανάλογη κατασκευή έργων για την κατάλληλη χρήση του νερού /αποβλήτων και άλλων αγαθών-πρωτοβουλιών, τον δείκτη ασφαλείας για την ασφαλή παροχή του νερού (και πάντως, όχι με τις προσευχές στον Προφήτη Ηλία). Το εξελισσόμενο Τ.Π. Σχέδιο για τη Ρόδο αλλά και για τα άλλα νησιά, θα αποτελέσουν τον μπουσούλα-άξονα (ελπίζω) της βιώσιμης ανάπτυξης, όχι μονό για εμάς αλλά και για την επόμενη γενιά. Αυτό, είναι η ουσία της αλληλεγγύης και του δικαιώματος στην πόλη, που όλοι μας εξαγγέλλουμε πομπωδώς.

► Το νερό, αποτελεί τον βασικότερο πόρο για τη ζωή στον πλανήτη. Η υδάτινη ασφάλεια (water security) είναι η δυνατότητα ενός πληθυσμού να διαθέτει σταθερή πρόσβαση σε πόσιμα ύδατα, σε ασφαλές νερό σε επαρκή ποσότητα μια με προσιτή τιμή, ώστε να αυξάνονται οι πιθανότητες καθαρής υγιεινής και παραγωγικής διαβίωσης, να προστατεύεται το φυσικό περιβάλλον και έτσι, να αναδεικνύεται η αξία του [από το βιβλίο του, Blanchon, D. Η γεωπολιτική του νερού. Μτφρ. Μ.Παπαηλιάδη, (2024), Κρήτη: Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης].

Από έρευνα του “ECOMOST project”, για τον αειφόρο τουρισμό στη Ρόδο (1993!) και τη σχετική Φέρουσα Ικανότητα, διαπιστώνεται, ότι τα δύο μεγαλύτερα ζητήματα (σ.185) ήταν (και είναι):
1. η επάρκεια του πόσιμου νερού (drinking water resources),
2. η τοπική διαθεσιμότητα σε εργατικό δυναμικό (regional availability of manpower).

► Παρατηρούμε, στις δύο προηγούμενες παραγράφους, τη σημασία του νερού είτε από γεωπολιτικούς όρους, είτε από τουριστικούς-βιώσιμους παραμέτρους. Το εκπληκτικό είναι ότι η μελέτη του “ECOMOST project”, που διεξήχθη τα πρώτα χρόνια του ’90, καταγράφει δύο ζητήματα που μέχρι και τα σήμερα, 30 χρόνια μετά, παραμένουν άλυτα και προβληματικά στον χώρο του τουρισμού: ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ.

-Αυτό δείχνει την «αφέλειά» μας στον σχεδιασμό και στην πίστη της επιτυχίας.
-Αυτό δείχνει την προχειρότητα του καθολικού σχεδιασμού, με φόντο τον χρόνο τού αύριο.
-Αυτό δείχνει την ευκολία των σημειακών αποφάσεων έργων και δράσεων (που επηρεάζουν όμως την αειφόρο ανάπτυξη).

Ας αφήσουμε τις δοξασίες ή τις εύκολες απομειώσεις/τα χειροκροτήματα ή τις ανέξοδες «μούτζες» και να κοιτάξουμε με σοβαρότητα να αντιμετωπίσουμε τα πολεοδομικά-λειτουργικά θέματα της πόλης ως μια συνολική θεώρηση. Είναι όλα αλληλένδετα, είναι όλα συσχετιζόμενα γιατί, το φυσικό αγαθό του νερού δεν έχει ιθαγένεια, γλώσσα, ή επαγγελματική χρήση.
Νερό και κοινωνία είναι αλληλεξαρτώμενα, είναι συγγενείς, είναι γειτόνοι.

Το νερό είναι ο «καθρέπτης της κοινωνίας». Η διαχείριση του νερού αντανακλά τις μείζονες διακρίσεις της κοινωνίας, τις τάξεις, το γόητρο, τις πλούσιες θέσεις και τις φτωχές και κατέχει σπουδαία βαθμίδα στην κοινωνική ταυτότητα.
Το νερό είναι δείκτης πολιτισμού και ευζωίας και όχι πλουτισμού και επίδειξης.

Ας το απολαύσουμε το νερό ως αγαθό και όχι ως «εργαλείο» show-business και αισχροκέρδειας στην εποχή της αφυδατωμένης κουλτούρας, και της εγωπαθικής συμπροφοράς!