Φίλιππος Ζάχαρης: Ο μαχητής της ζωής

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Φίλιππος Ζάχαρης
zachfil64@gmail.com

Κάνει κάποιος την προσπάθειά του για να ξανακερδίσει τον χαμένο χρόνο, να πρωτοστατήσει και πάλι σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικο-οικονομικής ζωής, να βροντοφωνάξει εκ νέου για το δίκιο του σε μέρες χαλεπές αλλά κυρίως πολυσύνθετες από την άποψη της σημαντικότητάς τους.

Δεν ξέρει αν το αύριο του επιφυλάσσει εκ νέου ευκαιρίες, αν θα ξανασυντονιστεί με όλους τους συνοδοιπόρους ή αν όλο αυτό δεν ήταν παρά ένα ξαφνικό όνειρο που έμελλε να σβήσει στην καταχνιά. Είναι όμως η ίδια η ζωή.

Δεν μετρά το σήμερα με τις ανάγκες και τις εκκλήσεις για σύνεση και συμβιβασμό, ο άνθρωπος για τον οποίο μιλώ θέλει να κάνει το θρυλικό come back, την επανάκτηση του χαμένου εδάφους, την μη παραδοχή της ήττας αλλά πάνω απ΄όλα το γεγονός της ελπίδας ότι θα ξημερώσουν και πάλι τα φωτεινά πρωινά με τις θαλασσινές αύρες της αισιοδοξίας για μια ζωή που θα ανατείλει και πάλι επανεκκινώντας με σύνεση τον χρόνο.
Δεν χάνονται λοιπόν ποτέ οι ελπίδες παρά η σωματική ρώμη και δεινότητα, όταν από ένα σημείο και μετά λησμονάται η νεότητα.

Μπορεί να το ονομάσει κανείς κάπως αυτό; Μπορεί να του δώσει τη σημασία που του πρέπει μιας και η επαναφορά - και δη η ολική - κρύβει μια πρωτόγνωρη και απροσμέτρητη δύναμη που δεν μπορεί πια να σπαταληθεί; Και αν γυρίσει και πάλι ο κόσμος γιατί να πιστέψει κανείς πως στρέφονται όλα εναντίον του; Η ζωή δίνει τις καλύτερες απαντήσεις.
Δεν έχεις εν κατακλείδι τίποτε να φοβηθείς σαν σε εγκατέλειψε η προφανής ψυχραιμία, σαν όλοι πλέον φαντάζουν απειλή και αλλόκοτοι, σαν η αντίληψή σου σε πλανεύει και σε ξεγελά. Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα δεν είναι παρά οι ενσαρκώσεις του χθες, οι προειδοποιήσεις πως ο δρόμος που διάλεξες είναι ολισθηρός, η εντύπωση πως πλέον κανείς δεν ενθουσιάζεται με το απρόβλεπτο και το συναρπαστικό. Η ζωή το διδάσκει.

Θες γιατί ταξίδεψε το πάθος αρκετά, θες γιατί από νωρίς έγιναν οικείες οι μόδες και οι αντικουλτούρες, θες γιατί πολύ απλά από καιρό έγινε αισθητός ο μάταιος ετούτος κόσμος, που ως έκφραση κακοποιείται στυγνά από τους θρησκευόμενους και τους αιρετικούς, σε κάθε περίπτωση μάθαμε για όλα τούτα από τις ακρογιαλιές και τις συνειδησιακές νυχτερινές περιπολίες στο πουθενά.

Και έρχεται σήμερα το σημαδιακό όνειρο της κάθε αποτυχίας να σου θυμίσει πως ο δρόμος δεν ήταν ο κατάλληλος, πως κάποιοι εκμεταλλεύθηκαν όσο και ό,τι μπορούσαν για να αναδειχθούν νικητές στην εξουσία του συμβιβασμού, αυτής της έσχατης λύσης για να ευπρεπίσει κανείς τον εαυτό του.
Μήπως όμως και οι ποιητές δεν έσβησαν κάποτε μέσα στο πάθος τους; Μήπως οι νομπελίστες δεν παραχάρηκαν για τον τίτλο, ώστε να περιδιαβαίνουν με μιντιακές εξομολογήσεις τις διαφημιστικές πασαρέλες χωρίς να υπερβαίνουν εαυτόν αφού το βραβείο έχει πλέον κατακτηθεί και ο τίτλος μπήκε σε αριθμητική σειρά;

Αν η πορεία δεν είναι η καθώς πρέπει, αν ο όχλος συνεχίζει να μην καταλαβαίνει από ιδιαιτερότητες, αν γραφικοί ψευτοεπαναστάτες εξακολουθούν να πλέκουν το εγκώμιο των καταπιεστών στο όνομα της όποιας μαρξίζουσας ροπής στον ολοκληρωτισμό, αυτό δεν είναι παρά ένα ακόμη μάθημα για το πως γίνεται κανείς επαγγελματίας του είδους. Και το διδάσκει η ζωή.

Ναι λοιπόν, ο χρόνος μπορεί να πέρασε, όμως μαζί με τις ήττες να προσέφερε μια σημαντική νίκη, το γεγονός δηλαδή ότι δεν πιάνεται έτσι εύκολα ο ποντικός στη φάκα. Ζυγίζει την τροφή, κοιτά το στομάχι του ενστικτωδώς, δεν κάνει βήμα όμως γιατί οσμίζεται παγίδα. Το ίδιο κάνουν και τα πουλιά. Αν λοιπόν η ζωή έχει πολλές από αυτές στις οποίες έπεσες μέσα, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πέφτεις εσαεί, με δεδομένο ότι η ζωή εξακολουθεί να τις στήνει αφειδώς.
Η ζωή όμως δεν είναι μόνο το ξεγέλασμα των ανθρώπων που πέφτουν οι ίδιοι θύματα των απερισκεψιών τους. Η ζωή από μόνη της είναι το απόλυτο καλό και κακό, η τραγωδία και το πανηγύρι χαράς, οι αντιθέσεις, οι μάχες, τα κάστρα που ανυψώνονται και αυτά που πέφτουν.

Σε τελική ανάλυση – γιατί η εντύπωση στο τέλος είναι το κυρίαρχο στοιχείο – ηττημένοι και νικητές πάντα θα υπάρχουν γι’ αυτόν που πιστεύει στον ανταγωνισμό και παρομοιάζει τη ζωή με ποδοσφαιρικό αγώνα που κάποτε τελειώνει.
Η ζωή σε καλεί πάντα σε ολική επαναφορά αξιών, νοημάτων και θεωριών για την ίδια της την άγνωστη ιδιοσυστασία. Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και πολλάκις αβυσσαλέο. Είναι πρόκληση για νέα πάθη και περιπέτειες, για ταξίδια και – διαστρικά ή μη.
Και κατ΄αυτόν τον τρόπο, με τη συγκίνηση στο πέτο και την ψυχή στην όψη μεταμορφώνεται κανείς πάντα σε μαχητή.
Στην πραγματικότητα είναι ένας αγώνας χωρίς νικητές και ηττημένους, χωρίς πονεμένους και γελαστούς.
Η ζωή είναι τα πάντα αλλά μια μονάχα στιγμή στον χρόνο. Αυτή η ακριβώς η χαρακτηριστική ευωδία του πρωινού και της νυχτερινής αύρας. Είναι αίσθηση, όχι αντίληψη.