Θανάσης Καραναστάσης: Ο πελάτης δεν έχει πια δίκιο

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Θανάσης Καραναστάσης

Πάνε οι εποχές που ο πελάτης ήταν μια οντότητα σεβαστή, από τους ανθρώπους του εμπορίου ή από τους εκπροσώπους φορέων παροχής υπηρεσιών. Είχε απέναντί του συνομιλητές, δουλειά των οποίων ήταν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες ή τις επιθυμίες του.

Ήταν η άμεση επαφή μεταξύ ανθρώπων που καθόριζε οποιαδήποτε συναλλαγή. Αυτή η σχέση έχει πλέον τελειώσει στις μέρες μας. Σήμερα, την αγορά έχουν καταλάβει τα μονοπώλια. Τράπεζες, εταιρείες τηλεφωνίας, πάροχοι ηλεκτρικής ενέργειας, εμπορικές αλυσίδες και άλλοι όμιλοι, έχουν συστήσει καρτέλ και έχουν αποκλείσει κάθε δυνατότητα ανταγωνισμού.

Έχουν επιβάλει ενιαίους κανόνες στις συναλλαγές, ασκούν ενιαία τιμολογιακή πολιτική και έχουν διαμορφώσει καθεστώς υποτέλειας στις σχέσεις τους με τους καταναλωτές.

Όλες οι επαφές τους με το καταναλωτικό κοινό γίνονται πλέον από το διοικητικό κέντρο τους. Τα τοπικά καταστήματά τους δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά μόνον να «ψαρεύουν» πελάτες και να εισπράττουν λογαριασμούς. Για οποιοδήποτε θέμα έχει ο πελάτης πρέπει να επικοινωνήσει με το κέντρο. Κι εκεί αρχίζει το μεγάλο βάσανο. Καλείς στο τηλέφωνο της εταιρείας, βγαίνει μια ηχογραφημένη φωνή, λέει διάφορα, αναφέρει το θέμα που σε απασχολεί, σε παραπέμπει σε άλλο νούμερο, αυτό σε παραπέμπει σε άλλο και άλλο.

Αφού καταφέρεις να πετύχεις το αρμόδιο νούμερο, τότε διαλέγεσαι με ηχογραφημένη και πάλι φωνή. Εσύ μιλάς και η φωνή σου λέει άλλα. Κανονικές απαντήσεις δεν παίρνεις σιτς ερωτήσεις σου. Το σύστημα είναι ρυθμισμένο με τρόπο που πρέπει να πεις αυτά που θέλει «ν’ ακούσει» η εταιρεία. Αν ζητήσεις να μιλήσεις με κανονικό άνθρωπο πρέπει να είσαι «οπλισμένος» με υπομονή. Κάποια στιγμή σου γίνεται η χάρη. Αναφέρεις το πρόβλημά σου και εισπράττεις τη στερεότυπη απάντηση «αυτή τη στιγμή όλοι οι συνεργάτες μας είναι απασχολημένοι με την εξυπηρέτηση πελατών»! Εσύ δηλαδή τι είσαι, δεν είναι πελάτης;

Διάβασα τις προάλλες στη «Ροδιακή» διαμαρτυρία συμπολίτη, ο ποίος περίμενε, λέει, 45 λεπτά στο τηλέφωνο. Δηλαδή, εγώ ήμουν τυχερός... περίμενα μόνο 40 λεπτά! Εν τούτοις άκρη δεν βρήκα. Αν καθυστερήσεις μία-δύο μέρες να πληρώσεις τον λογαριασμό, όχι απαραιτήτως με δική σου ευθύνη, τότε σου στέλλει η εταιρεία μηνύματα με απειλές για το τι επιπτώσεις θα έχεις, αν δεν εξοφλήσεις άμεσα. Αγανακτείς και αποφασίζεις ν’ αλλάξεις εταιρεία.

Λάθος. Αρχίζουν απανωτά τηλεφωνήματα από κανονικούς βέβαια ανθρώπους, που πιεστικά σε ρωτούν «γιατί» και «πώς» και μόνο αν τους φωνάζεις... σε αφήνουν ήσυχο. Πας λοιπόν σε άλλη εταιρεία, υποτίθεται ανταγωνιστική. Κι εκεί τραβάς των παθών σου τον τάραχο.

Διότι κι εκεί δεν είσαι πια πελάτης, κι εκεί σε αντιμετωπίζουν σαν δουλοπάροικο. Προστασία δεν έχεις από πουθενά. Έχεις να κάνεις με απρόσωπους, ανεξέλεγκτους οργανισμούς, με ένα αδιαπέραστο τείχος στυγνής εκμετάλλευσης. Στο υπουργείο Ανάπτυξης υπάρχει Γραμματεία Προστασίας του Καταναλωτή. Άκουσε ποτέ κανείς να κάνει οποιαδήποτε παρέμβαση υπέρ των καταναλωτών; Yπάρχει και μια Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς και Ανταγωνισμού.

Απλώς υπάρχει... αλλ’ αγρόν αγοράζει... Παρακολουθώ τον αρμόδιο υπουργό, κατά καιρούς όμως και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, να μπαίνουν στα σούπερ μάρκετ για να ελέγξουν τις τιμές στα ράφια. Καλά κάνουν.

Δεν τους βλέπω πάντως να μπαίνουν στα άδυτα των ομίλων, οι οποίοι εκμεταλλεύονται «άγρια» τους πολίτες. Ξέρω, ότι πολλοί συνάνθρωποι υφίστανται τεράστια ταλαιπωρία στις συναλλαγές τους με τα διάφορα καρτέλ. Δυστυχώς, δεν βλέπω λύση σ’ αυτό το θέμα...