Θάνος Ζέλκας: 2023 λόγοι για να ξεχάσεις

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας

Κοιτάζοντας πίσω τη χρονιά που πέρασε, αναρωτιέται κάποιος αν πρέπει να θυμάται ή αν είναι χρήσιμο να ξεχνάει, καθώς τα γεγονότα που συνέβησαν κάθε άλλο παρά ευχάριστα ήταν.

Ζήσαμε ένα καλοκαίρι που η ψυχή μας μαύρισε με τις χιλιάδες στρέμματα δασικών εκτάσεων που κάηκαν σε όλη τη χώρα. Είδαμε τη Ρόδο, τον Έβρο και την Πάρνηθα να ζουν μία ανείπωτη τραγωδία. Να χάνουν τον φυσικό τους πλούτο, τα ζώα, τις καλλιέργειές τους.

Ζήσαμε για ακόμα μία φορά την προχειρότητα και την έλλειψη σχεδίου από την οργανωμένη πολιτεία σε όλα τα επίπεδα. Κι αν οι φωτιές δεν μας πλήγωσαν αρκετά ήρθε η φονική πλημμύρα της Θεσσαλίας να μας αποτελειώσει. Σε μία πρωτοφανή καταιγίδα για τα ελληνικά δεδομένα διαλύθηκαν σε μερικές ώρες οι υποδομές του κράτους.

Ένα κράτος τυχαιότητας με αμφιβόλου ποιότητας διορισμένους κομματικούς μισθοφόρους. Ποιος θα ξεχάσει άραγε το περίφημο πλέον «πάμε κι όπου βγει» της φονικής σύγκρουσης των τρένων στα Τέμπη που σκότωσε 57 ανθρώπους, νέους κυρίως που ακόμα τους θρηνούν οι οικογένειες τους; Ποιός ξέρει αν ποτέ αποδοθούν ευθύνες σε αυτούς που πραγματικά φταίνε ή αν θα ξεχαστεί και αυτό όπως τόσα άλλα.

Στις αρχές του καλοκαιριού, ένα πολύνεκρο ναυάγιο ανοιχτά της Πύλου με θύματα κυρίως γυναικόπαιδα που βρίσκονταν στ’ αμπάρια, συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη και άφησε πολλά αναπάντητα ερωτηματικά για τη στάση της χώρας μας.
Κι εκεί που κάποιος θα έλεγε πως το τερματίσαμε, ήρθε μία αυτοκινητοπομπή γεμάτη χούλιγκαν από την Κροατία να προκαλέσει χάος έξω από το γήπεδο της ΑΕΚ και να θρηνήσουμε ένα νέο παλικάρι.

Η βία στον αθλητισμό καλά κρατεί. Ο κύκλος του αίματος κορυφωθηκε με τον θανάσιμο τραυματισμό ενός αστυνομικού από ναυτική φωτοβολίδα από τα χέρια ενός δεκαοκτάχρονου. Μετά από πολυήμερη μάχη, χάθηκε και αυτό το παλικάρι. Η πολιτεία ακόμα προσπαθεί να δει πώς θα εξαλειφθεί η οπαδική βία ενώ για πολλοστή φορά εξήγγειλε μέτρα.

Από όλα όμως που συνέβησαν το 2023, την πιο πικρή γεύση άφησε σε όλη τη χώρα η εν ψυχρώ δολοφονία του Αντώνη στον Πειραιά, που τον πέταξαν στη θάλασσα σαν να ήταν ασήμαντο αντικείμενο. Η ελληνική ναυτιλία ντροπιάστηκε όσο ποτέ από το πιο αισχρό γεγονός που έλαβε χώρα ποτέ στα λιμάνια μας.

Υπάρχουν βέβαια και φωτεινές στιγμές μέσα στο έτος που μας γέμισαν αισιοδοξία και μας όπλισαν με θάρρος για να πορευτούμε στη συνέχεια. Ανάμεσα σε αυτές, ξεχωρίζουν οι μοναδικές στιγμές αλληλεγγύης που ζήσαμε στις πυρόπληκτες περιοχές, με το νησί μας να πρωτοστατεί και να προκαλεί παγκόσμια συγκίνηση.

Δεν παραλείπουμε το γεγονός, ότι η χρονιά που πέρασε ήταν εκλογική και εθνικό και σε τοπικό επίπεδο, όμως καθώς φαίνεται όλο και περισσότεροι πολίτες έχουν χάσει την ελπίδα τους σε ένα σύστημα που δεν μπορεί ούτε να προστατεύσει, ούτε να διασφαλίσει αλλα ούτε και να εγγυηθεί για τη ζωή και την ευημερία τους.
Κρατάμε ως την πιο φωτεινή στιγμή της χρονιάς το χρυσό άλμα του Μίλτου Τεντόγλου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στη Βουδαπέστη.

Ο πρωταθλητής μας είναι ίσως το πιο υγιές πρότυπο σε μία κοινωνία που αναζητά κάποιους να κάνουν άλματα μεγαλύτερα από τη φθορά και να της δώσουν νόημα να συνεχίσει να αγωνίζεται.