Αγαπητός Ξάνθης: Στον Φώτη Χατζηδιάκο, ένας απλός χαιρετισμός

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o Αγαπητός Ξάνθης Αρχιτέκτονας

Όταν αρχίζεις να γραφείς για κάποιον μεταστάντα έρχεται ένας κόμπος στο στομάχι. Ίσως να είναι και μία αυτοεπιβεβαίωση για πόσο μικροί είμαστε στο πέρασμα του χρόνου.

Ίσως γιατί είμαστε τόσο ευάλωτοι στο θέλημα του Κυρίου. Γράφω για τον Φώτη Χατζηδιάκο, τον συμμαθητή μου, τον σκαπανέα της πόλης, το λεβεντόπαιδο του χωριού Απόλλωνα, της γενέτειράς του. Συνετός, ήρεμος, οικογενειάρχης, κυρίως νοικοκύρης στο σπίτι του και στις πράξεις. Πολιτικά βήματα μέσα από το ΠΑΣΟΚ, κοινωνικά περπατήματα μέσα από την τοπική αυτοδιοίκηση φτάνοντας στον ύψιστο βαθμό του Δήμαρχου Ρόδου, επώνυμος νομικός στο επάγγελμά του.

Λάτρης της Ρόδου και της Δωδεκανήσου, χωρίς εγωπαθικές τάσεις, αφήνει μία προίκα αξιοπρεπείας και αρχών στον Στέργο του και στην υπερήφανη σύντροφό του, τη γυναίκα του Αγάπη. Δεν λησμονώ τη μητέρα και τον αδελφό του πάντα δίπλα του, ακόμη κι εκείνες τις δύσκολες ώρες του νοσοκομείου. Μου είχε υποσχεθεί να μου προλογίσει το καινούργιο μου βιβλίο. Άξιζε γιατί ταυτιζόταν με τον νόημα του τίτλου «για το αλφαβητάρι της αισθητικής».

Μόλις και το παρέλαβα από τον εκδοτικό οίκο της Αθήνας, έτρεξα να του το παραδώσω στον θάλαμο της Καρδιολογικής ως τιμή και σεβασμό στο πρόσωπό του. Τον είδα κατάκοπο αλλά με ίχνη αισθήσεων. Του το ενεχυριάζω διακριτικά και τον χαιρετώ. Η μάσκα οξυγόνου τον εμπόδιζε να μου μιλήσει, όμως μόλις και έφευγα από τον θάλαμο, η γυναικούλα του μου εκμυστηρεύεται ότι της είπε «ότι με παρακολουθεί!» σε συνάρτηση με τα κυριακάτικα άρθρα μου πράγμα που μου το έλεγε όποτε βλεπόμασταν. Αισθάνθηκα τη λήψη του μεγαλυτέρου επαίνου από ένα άτομο που είχε το σθένος ακόμη κι εκείνη την ύστατη στιγμή να με φιλοφρονήσει. Ευχαριστώ. Μαχητής, άκουγε τα εξ’ αμάξης όταν ήταν Δήμαρχος, από Δήμαρχο της λακκούβας μέχρι στενόμυαλος και πεισματάρης. Πολλές φορές μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο είτε ως Δήμαρχος, είτε ως αντιπολιτευόμενος στη σημερινή δημοτική αρχή καθόταν με την πολιτιστική του υπομονή να «απολαμβάνει» αρνητικές κριτικές για έργο του ως επικεφαλής της ομάδος του.

Όμως όρθιος, χωρίς να δείχνει στερητικά σύνδρομα αντιμετώπιζε με πάθος και με περίσσια γενναιότητα τις ιδέες του για την πολη. Θυμάμαι το πείσμα του για την ενοποίηση του έργου τη Νέας Αγοράς με τη Μαρίνα του Μανδρακίου από το ΤΕΑΙΠΕΔ, την αξιοποίηση της ανατολικής πλευράς της πόλης μέσα από μία βιώσιμη πρόταση αλλά και του Ροδινιού, την ευθύνη της διαχείρισης των μεταναστών του 2015-16 όπως περίπου 50 χιλ. πέρασαν από τα Σφαγεία χωρίς ν’ «ανοίξει ρουθούνι»,

την εμμονή του για τα σχέδια σχετικά με τη «φημισμένη» Μεσογειακή Οδό και για τη επίλυση γενικά του κυκλοφοριακού αλλά και για το Εθνικό Θέατρο, την Καθαριότητα, τον Βιολογικό, τα απόβλητα, το κοινωνικό πρόσημο σε ευπαθείς ομάδες, για τα σχολεία, για τα δημόσια κτήρια και τον δημόσιο χώρο, για τη βιβλιοθήκη, για τα Μουσεία, για τον Τουρισμό, την κρουαζιέρα, τη Μεσαιωνική Πολη, τα χωριά που λάτρευε ιδιαιτέρα, για την τέχνη.

Αεικίνητος, πρωί-πρωί με το μηχανάκι του να γυρνάει τη πολη, να την μυρίζει, να την γεύεται ως άλλος «Σεφ». Και ανάλογα να αντιδρά, να επικοινωνεί με τους συνεργάτες του. Δεν είχε το κόμπλεξ του «ξερόλα» είχε το κόμπλεξ του εργασιομανή. Νικητής στη δουλεία, εχθρός στην αδράνεια, «μηχανή» προσφοράς στον τόπο.

ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ Μ’ όλους προσπαθούσε να συνεργαστεί, από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα (θυμάμαι την κριτική που δέχθηκε για το αποδοθέν -κλειδί της πόλης- ), μέχρι τον τότε υπουργό Νεκτάριο Σαντορινιό, από τον περιφερειάρχη μέχρι τον γ.γ. της αποκεντρωμένης Διοίκησης, τους βουλευτές του νομού μέχρι τον στρατηγό. Θρησκευόμενος, χριστιανός και συμπαθής της λεβεντογέννας Κρήτης.

Αλλά και στο επάγγελμά του, τη δικηγορία, μάχιμος και ενήμερος, συνεπής και επιστήμονας γεμάτος γνώσεις και ήθος. Ακούραστος βιβλιοφάγος, αγαπητός στις αξίες της ζωής, ανιδιοτελής σε όλη την πορεία του, φιλάνθρωπος και αλληλέγγυος. Ευτοπικός για τη Ρόδο. Κολόνα για την οικογένειά του. «Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος», Θουκυδίδης. Γειά σου επιφανή άνδρα, Φώτη Χατζηδιάκο…