Φίλιππος Ζάχαρης: Η σφαγή αθώων και οι ξεχασμένες φωνές

Φίλιππος Ζάχαρης

Τα περιφερόμενα κομμένα κεφάλια μικρών παιδιών και οι βιασμένες και εκτελεσμένες κοπέλες όχι απλά δείχνουν ότι εδώ δεν τίθεται θέμα ιδεολογικής αντιπαράθεσης αλλά αφανισμού ενός λαού που φυσικά με την αντίστοιχη φανατική ακροδεξιά κυβέρνησή του δεν θα επιχειρήσει παρά τον αφανισμό ενός άλλου λαού.

Το πιο τραγικό στις πολεμικές αντιπαραθέσεις είναι όταν μπαίνουν στη μέση άμαχοι που καλούνται να πληρώσουν μία παρατεταμένη επιθετικότητα, όπως αυτή του ισραηλινού στρατού, και φυσικά σε πολλές των περιπτώσεων γενοκτονίας σε βάρος του λαού, εν προκειμένω του παλαιστινιακού.

Ο λαός αυτός όμως σε τίποτε δεν θα πρέπει να ταυτιστεί με το Ισλάμ και τα θεοκρατικά καθεστώτα τύπου Ιράν.

Άλλο πράγμα η αντιπαράθεση σε στρατιωτικό επίπεδο και άλλο τα γιουρούσια και τα εγκλήματα σε βάρος αθώων πολιτών είτε αυτά αφορούν τον ισραηλινό στρατό είτε την θεοκρατική Χαμάς και την Χεσμπολάχ που στηρίζονται ανοιχτά από το Ιράν, ένα κράτος που ήδη έχει αφανίσει τον ίδιο του τον λαό όταν κατέβηκε πριν από λίγο καιρό στους δρόμους για να ζητήσει την κατοχύρωση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το Ιράν που ήδη πουλάει όπλα και drones στη Ρωσία που με την σειρά της συνεχίζει τα εγκλήματά της σε βάρος του ουκρανικού λαού, συμπληρώνει το παζλ του τρόμου μαζί με την Βόρειο Κορέα και Κίνα.

Το Ιράν μιλά ανοιχτά για τον αφανισμό του ισραηλινού λαού και φυσικά όχι μόνο του στρατού. Αυτό από μόνο του καταδεικνύει ότι εδώ δεν έχουμε πόλεμο σε τακτικό στρατιωτικό επίπεδο αλλά χιτλερικής έμπνευσης ολοκαύτωμα που είναι σε ισχύ ήδη από τη Ρωσία κατά του ουκρανικού λαού, της Βόρειας Κορέας για αφανισμό της Δύσης γενικότερα αλλά και όλων αυτών των φασιστικών καθεστώτων που επιβιώνουν μακριά από τον όποιο στοιχειώδη πολιτισμό.

Θα συμφωνήσω ότι πολιτισμό δεν διδάσκει βέβαια ο ισραηλινός στρατός που έχει εκτελέσει αμέτρητους αθώους Παλαιστίνιους στο πέρασμα των χρόνων. Οι αριστεροί όμως ειδικά ας μη βιαστούν να δοξάσουν τη Χαμάς και να πανηγυρίσουν για την εισβολή της πολύ απλά γιατί αυτή η θεοκρατικού τύπου οργάνωση ούτε σέβεται ούτε την ενδιαφέρει το όποιο ιδεολογικό πρόσημο, μιας και το Ισλάμ όπως το ζούμε, δεν γνωρίζει την λέξη δημοκρατία.

Ας πάψουν λοιπόν οι κάθε λογής νεοσταλινικοί να επιχαίρουν με τη σφαγή νέων ανθρώπων στο Ισραήλ γιατί τότε δεν μιλάμε για κάποιον «αριστερό» αλλά κάτι άλλο που απλά ταυτίζεται με την ακροδεξιά.

Ο παλαιστινιακός λαός θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να απομονώσει αυτού του τύπου τις μεσαιωνικές οργανώσεις που δεν στοχεύουν ούτε κατά διάνοια σε δημοκρατία.

Στόχος τους είναι ό,τι ισχύει στο Αφγανιστάν, στη Βόρειο Κορέα και τη Ρωσία. Δεν ισχύει επίσης σε καμία περίπτωση το «ό,τι σπείρεις θα θερίσεις» γιατί πολύ απλά η αντίσταση δεν γίνεται καρατομώντας αθώους πολίτες, πρακτικές που εφαρμόζει εδώ και πολλά χρόνια η Ρωσία και ο τζιχαντισμός.

Από την άλλη βέβαια ευθύνη έχει και ο ισραηλινός λαός που ανέχεται όλες αυτές τις αντιδημοκρατικές κυβερνήσεις με σαφώς ακροδεξιό χαρακτήρα, αν και επί του θέματος υπάρχει και ο αντίλογος, το ότι δηλαδή αρκετοί Ισραηλινοί έχουν αποδείξει από καιρό τον διεθνισμό τους.

Η συνεπής λοιπόν στάση ενός διεθνιστή και πάνω απ΄όλα πραγματικού επαναστάτη δεν σχετίζεται στο παραμικρό με την αποθέωση των θεοκρατικών καθεστώτων, ούτε με τις κάθε είδους τρομοκρατικές πρακτικές που παραπέμπουν σε στυγνό φασισμό.

Δεν περιμένει βέβαια κανείς από την συστημική αριστερά να μιλήσει για αθώα θύματα στο Ισραήλ για τον απλό λόγο ότι βασίζει όλη της τη σακατεμένη ιδεολογία στον αυταρχισμό και τη δικτατορία πολλών μορφών και σε αυτό ταυτίζεται πλήρως με την ακροδεξιά.

Θα ήταν εξάλλου πολύ περίεργο να δούμε κάποτε διαδηλώσεις κατά της Ρωσίας ή του Ιράν, μιας και αυτό που εξακολουθεί να πουλά είναι ο αντιαμερικανισμός και η επιλεκτική ευαισθησία. Η Μέση Ανατολή ζει λοιπόν ένα παρατεταμένο δράμα.

Όσοι όμως αποθεώνουν τη Χαμάς και την Χεσμπολάχ μαζί με όλους εκείνους που επικροτούν τις σφαγές που διαπράττει ο ισραηλινός στρατός, δεν υπηρετούν παρά τον παγκοσμιοποιημένο φασισμό.

Ας μην βιαστούν λοιπόν για φανφάρες γιατί κάποτε η αριστερά είχε διεθνιστικό πρόσημο και χαρακτήρα. Τώρα που όλα έχουν μπερδευτεί, τώρα που το αιματοκύλισμα αθώων πολιτών θεωρείται «δικαιολογημένο ξέσπασμα χρόνων» και δήθεν πράξη αντίστασης, η ελπίδα για έναν άλλο κόσμο πραγματικά δημοκρατικό χάνεται δραματικά.

Γιατί πλέον έχουμε δύο κόσμους, ο ένας που βουλιάζει στο κέρδος από την ερήμωση του πλανήτη και την αθρόα καπιταλιστική επέλαση που σαρώνει και ρημάζει τις κοινωνίες, και ο άλλος ο θεοκρατικός και δικτατορικός που εδράζεται σε φασιστικά καθεστώτα που δεν γνωρίζουν από Δημοκρατία.

Οι δύο αυτοί κόσμοι καταστρέφουν συλλήβδην την υφήλιο. Και αν μη τι άλλο οδηγούν στην ανθρωποφαγία. Για τον λόγο αυτο οι άλλες φωνές πρέπει να δυναμώσουν, αυτές που χάθηκαν στο πέρασμα των χρόνων και μετά τις ηττημένες επαναστάσεις. Οι φωνές του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης και της άμεσης δημοκρατίας.