Χαράλαμπος Ταϊγανίδης: «Η Ρόδος είναι το δεύτερο σπίτι μου!»

Rodiaki NewsRoom

«Στη Ρόδο κατάφερα να νικήσω τον φόβο μου για τη θάλασσα», λέει μεταξύ άλλων ο παραολυμπίονίκης Χαράλαμπος Ταϊγανίδης με αφορμή τον πρόσφατο «άθλο» του να κολυμπήσει ως τον Πανορμίτη σε ένα πολύ δύσκολο και απαιτητικό εγχείρημα. Ο ίδιος που βρίσκεται ξανά στο νησί μας για τις ανάγκες του συμβολικού κολυμβητικού αγώνα «κολυμπάμε για τα ελάφια», μιλάει για τους επόμενους στόχους του και στέλνει τα δικά του μηνύματα στη νεολαία:

«Είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι πάλι στο νησί στο οποίο έδειξα ότι είμαι τελικά πιο δυνατός από τους φόβους μου. Ήρθα για ένα ιερό σκοπό σε μια προσπάθεια να συμβάλλουμε ώστε να μαζέψουμε φαγητό για τα ελάφια. Φέτος το καλοκαίρι όχι μόνο η Ρόδος αλλά και όλη η Ελλάδα κάηκε. Κάηκε παράλληλα η καρδιά μας και η ψυχή μας. Ήθελα λοιπόν να συμβάλω και εγώ σε αυτή το εγχείρημα που είναι για καλό σκοπό».

Το κατόρθωμά σου να κολυμπήσεις από τη Ρόδο έως τον Πανορμίτη δείχνει ότι έχεις δύναμη ψυχής. Υποθέτω πως το εγχείρημα αυτό αποτελεί και οδηγό για τη συνέχεια μιας και ακολουθεί η Κρήτη τον Νοέμβριο όπου θα κολυμπήσεις μία πολύ μεγάλη απόσταση. Είναι έτσι;
«Το Ρόδος - Πανορμίτης ήταν μία πολύ δυνατή βάση για ναέρθουν και άλλα επιτεύγματα. Θέλω να δείξω σε όλο τον κόσμο ότι όποιος ονειρεύεται και παλεύει μπορεί να καταφέρει πολλά. Το μόνο που έχει να κάνει είναι απλά να... κάνει το πρώτο βήμα και να πιστέψει στα όνειρά του. Φυσικά δεν αρκεί μόνο η θέληση αλλά και το να υπάρχουν άνθρωποι δίπλα σου που μπορούν να τα στηρίξουν όλα αυτά. Προσωπικά ήμουν τυχερός γιατί είχα δίπλα μου ανθρώπους που άκουσαν τα όνειρα μου και με στήριξαν».

Ποιο είναι το μυστικό για να γίνουν αυτού του είδους οι επιδόσεις;
«Είναι αυτό που έχουμε όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως θρησκείας και χρώματος. Η καρδιά, η ψυχή και η θέληση. Όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους».

Ο πολύ μεγάλος στόχος του Χαράλαμπου Ταϊγανίδη ποιος είναι;
«Δεν έχει τεθεί ακόμα η αλήθεια. Πάντα στοχεύω ψηλά. Τον περασμένο Νοέμβριο ήταν να ξεπεράσω τον φόβο μου που ήταν τα 50 χιλιόμετρα. Κι αυτό έγινε στο Ρόδος - Πανορμίτης. Τον προσεχή Νοέμβριο δοκιμάζω τον εαυτό μου σε κάτι πιο δύσκολο. Είναι 250 χιλιόμετρα. Θα κολυμπήσω από τα Χανιά στη Σητεία. Είναι μία μεγάλη απόσταση η οποία θα καλυφθεί Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος σε επτά ημέρες. Θέλουμε να δείξουμε στον κόσμο όχι πόσο γρήγορα μπορούμε να κολυμπήσουμε μία απόσταση 250 χιλιομέτρων αλλά να είναι εμφανές το εγχείρημα. Γι' αυτό θα κολυμπάμε ημέρα για να το βλέπει όλος ο κόσμος. Η ζωή έχει δυσκολίες και την ανηφόρα της αλλά δεν υπάρχει δεν μπορώ αλλά δεν θέλω. Αυτό είναι επίσης ένα μεγάλο μήνυμα που θέλουμε να βγει από την προσπάθεια αυτή. Δεν γνωρίζω αν θα μπορέσω να βγάλω αυτά τα χιλιόμετρα. Όμως αισιοδοξώ ότι θα τα καταφέρω. Κάνω την προπόνησή μου και είμαι σε καλή κατάσταση».

Τι σημαίνει για εσένα η Ρόδος;
«Η Ρόδος είναι ο τόπος που με αγκάλιασε. Ήρθα εδώ στο νησί και ανέφερα σε έναν άνθρωπο τον φόβο μου. Μέχρι τότε τον ήξεραν μόνο οι γονείς μου και ο προπονητής μου. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν χωρίς να με ξέρει, έκατσε και με άκουσε. Είναι ένας ευχάριστος άνθρωπος. Είναι ο Κάλλιστος Διακογεωργίου. Του είπα τις επιδόσεις μου αλλά και τον φόβο μου ο οποίος δεν είναι η πισίνα αλλά η θάλασσα. Του εξήγησα ότι θέλω να κολυμπήσω από τη Ρόδο ως τον Πανορμίτη. Καθώς με άκουγε, ένιωθε αυτά που του έλεγα. Ήθελε να γίνει μέρος του φόβου μου. Κι όταν τελείωσα, μου είπε ότι το όνειρό μου θα γίνει πραγματικότητα. Μου είπε ότι θα με στηρίξουν όλοι και ότι το μόνο που έχω να κάνω εγώ είναι προπόνηση.

Ο κ. Διακογεωργίου είναι ένας άνθρωπος με θετική ενέργεια, αγαπάει πολύ τον τόπο του και πασχίζει για τους ανθρώπους και θέλει να τους βοηθήσει. Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Μέσα από αυτόν τον άνθρωπο η Ρόδος έγινε το δεύτερο σπίτι μου, το νησί που ο φόβος μου έγινε χαρά μου. Αγαπώ τη θάλασσα και δεν φοβάμαι πλέον τι θα αντιμετωπίσω. Δεν αρκούν οι καλές προθέσεις, χρειάζονται και άνθρωποι με ικανότητα και όραμα να απαντήσουν και να εφαρμόσουν τις προκλήσεις που επιβάλλει η κοινωνία. Και ο κ. Διακογεωργίου το έχει αυτό το πακέτο. Το έδειξε σε εμένα, έναν ξένο. Για τους ανθρώπους του θα κάνει τα διπλάσια καλά.

Επίσης δεν μπορώ να ξεχάσω τη Μαρία Τσιμέττα, την πρόεδρο του συλλόγου «Ιππόκαμπος» που επίσης στάθηκε δίπλα μου, τον Νιότη Ροδίτη που ήταν κοντά μου στη διαδρομή με τη βάρκα, τον Τόνι Πολεμέζ που έβλεπε τον καιρό και ήξερε πότε θα κολυμπήσουμε και όλες τις λεπτομέρειες. Είχα μία τεράστια δύναμη από την ομάδα μου και απ' όλο τον κόσμο. Με αγαπήσανε και με έκαναν να νιώθω σαν δικό τους παιδί. Αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ».

Τι θα ήθελες να πεις στη νεολαία;
«Τα νέα παιδιά έχουν απορροφηθεί από τα social media. Νομίζουν ότι στη ζωή όσα περισσότερα like πάρεις, τόσα περισσότερα θα κερδίσεις. Δεν είναι έτσι. Τα παιδιά πρέπει να πιστέψουν στον εαυτό τους και τη δύναμη τους. Πρέπει να διαλέγουν τους δύσκολους δρόμους και όχι τις εύκολες πόρτες.

Οι δύσκολοι δρόμοι είναι αυτοί που θα σου δώσουν τη δυνατότητα να μάθεις ποιος είσαι, τι είσαι και τι δύναμη κρύβεις μέσα σου. Πρέπει να πέσεις αλλά επιβάλλεται να σηκωθείς. Να πολεμήσεις για τα όνειρά σου. Τότε θα καταλάβεις την αξία σου. Ό,τι έρχεται εύκολα, φεύγει εύκολα. Ό,τι έρχεται δύσκολα εκτιμάται περισσότερο. Η ζωή είναι μία ανηφόρα. Όταν όμως φτάνεις στο τελείωμά της έχει την καλύτερη θέα».