Αγαπητός Αντωνιάδης: «Η Σύμη χρειάζεται χέρια σε όλα τα επαγγέλματα…»!

Pοδούλα Λουλουδάκη

Ο ίδιος, μιλά για το νησί του, την προοπτική και τα σχέδια του

Συνέντευξη στη Ροδούλα Λουλουδάκη

Ένας Κύριος με τα όλα του είναι ο Αγαπητός Αντωνιάδης, που το όνομά του συνδέεται με τη Σύμη, μόνο για καλό. Δεν ήθελε να μιλήσει δημοσίως για τον ίδιο, τη δραστηριότητά του, την αγάπη του για το νησί. Γι αυτή την κατηγορία ανθρώπων μιλούν οι πράξεις, άλλωστε.

Λίγο η παρέμβαση των φίλων, κάτι η δική μου επιμονή και η κουβέντα ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε σε λίγα λεπτά αφού δεν είναι «των λόγων», ο Αγαπητός.

Όταν το νησί γέμισε κόσμο που ήρθε για τους εορτασμούς της 8ης Μαΐου, εμείς είχαμε ολοκληρώσει ήδη, είχα μάθει τα σχέδια και τις εκτιμήσεις του, τον άκουσα να λέει ότι το νησί του έχει χώρο και προοπτική για όλους.

«Ο πατέρας μου είχε μαγαζί με χρώματα και σιδηρικά», μου λέει, το πρώτο στη Σύμη, τότε που η Σύμη ανοικοδομείτο. Ο παππούς, μου ο Αγαπητός, είχε κάνει όλα τα επαγγέλματα. Από τη δεκαετία του ΄30 είχε οινοποιείο 300 λίτρων με εμφιαλωτήριο και έφτιαχνε όλα τα ποτά, με καζάνι που ήταν το μεγαλύτερο στην περιφέρεια Δωδεκανήσου. Κρασί, ούζο, είχε πατητήρι… Μέχρι τη Λιβύη έστελνε. Έβγαλα τώρα άδεια να το λειτουργήσω, έτσι, για συναισθηματικούς λόγους. Είχε καπνά, κι έφτιαχνε τσιγάρα…, είχε ταβέρνα…

Η ταβέρνα του Γαπητακιού, τη λέγανε. Ταυτόχρονα ξεκίνησε το μαγαζάκι με τα χρώματα και τα σιδηρικά το οποίο στον πόλεμο ισοπεδώθηκε από τους βομβαρδισμούς, όπως ισοπεδώθηκαν όλα στη Σύμη. Από όλη αυτή τη σιρμαγιά που σας είπα, από τους βομβαρδισμούς σώθηκαν τρία σακιά σφουγγάρια! Από τις 34.000 πληθυσμό, έμειναν οι 2.500. Οι Συμιακοί, έφευγαν στο εξωτερικό και στη Ρόδο, κι άφηναν τα σπίτια τους έτσι. Δεν υπήρχε πια μέλλον στη Σύμη. Ξεκινήσαμε από την αρχή. Ξαναστηλώσαμε το μαγαζί, εγώ τελείωσα τις σπουδές μου, μπήκα στο μαγαζί και το επέκτεινα με διάφορους τρόπους στο χώρο της οικοδομής, και πέρα από αυτήν στην ξυλεία και τα είδη υγιεινής… Τα επόμενα χρόνια για τη Σύμη ξεκίνησε αυτό που λένε ο «Χρυσός Αιώνας». Το Κονγκό, που λέγανε. Όσο δούλευες, τόσο έβγαζες χρήματα».

Σε ποια δεκαετία της Σύμης αναφέρεστε;
Από το 1985 μέχρι το 1995. Η Σύμη φτιαχνόταν τότε. Έτσι κι εμείς επεκτείναμε τη δραστηριότητά μας και στα ξενοδοχειακά. Στο μαγαζί δεν προλαβαίναμε να φέρνουμε οικοδομικά υλικά με φορτηγά καράβια, αν και δεν υπήρχε λιμάνι τότε και ήταν δύσκολο.

Πότε ξεκίνησε να έρχεται ο πολύς ο κόσμος και να γίνεται τουριστικός προορισμός;
Μετά την εισβολή στην Κύπρο όταν έκλεισε η γραμμή για Τουρκία ξεκίνησαν τα ημερόπλοια να φέρνουν κόσμο στη Σύμη. Οι Συμιακοί καπεταναίοι και μηχανικοί του Εμπορικού Ναυτικού είχαν την οικονομική δυνατότητα να φτιάξουν τα σπίτια τους.
Όταν άνοιξε ο τουρισμός δεν έρχονταν μόνο τουρίστες της μίας ημέρας, αλλά και κάποιοι που έμεναν περισσότερο. Έτσι ξεκίνησα κι εγώ το 2002, μαζί με τον αδελφό μου Γιάννη να δραστηριοποιούμαστε στα ξενοδοχειακά.
Θέλουμε αναβαθμισμένο τουρισμό και χαιρόμαστε να ανακαινίζονται τα ξενοδοχεία και να βελτιώνονται. Την εποχή της οικονομικής κρίσης η Σύμη έζησε μία ακόμη δύσκολη περίοδο. Βελτιώθηκαν τα πράγματα, συνεχίσαμε κι εμείς τις επεκτάσεις.

Ασχοληθήκατε και με τα κοινά, στα ξεκινήματα της Σύμης. Τι γεύση σας άφησε αυτή η ενασχόληση;
Το 1990, δίπλα στον επί τρεις τετραετίες δήμαρχο Μιλτιάδη Σαρρή, αγωνιστήκαμε, τρέξαμε, παλέψαμε, είχαμε μεράκι, κάναμε τη Σύμη γνωστή, σ΄ όλο τον κόσμο.
Όταν ήμουνα φοιτητής στην Αθήνα, λίγοι ξέρανε τη Σύμη. Τους λέγαμε «είναι κοντά στη Ρόδο…»…
Κάναμε το Φεστιβάλ του οποίου ψυχή ήταν ο δημοσιογράφος Διακογιάννης, κι έρχονταν οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες, χωρίς να πληρώνονται. Κι όλη η Ρόδος ερχόταν στη Σύμη.

Μείνατε στην αντιπολίτευση τέσσερα χρόνια μαζί με τον Μιλτιάδη Σαρρή και το 2006 τεθήκατε επικεφαλής συνδυασμού απέναντι στον δήμαρχο Λευτέρη Παπακαλοδούκα, χωρίς να καταφέρετε να τον κερδίσετε!
Κι από τη μειοψηφία με τον Μιλτιάδη Σαρρή, καταφέρναμε να προσφέρουμε. Το 2006 τέθηκα επικεφαλής, τις πήρε πάλι τις εκλογές ο Λευτέρης. Ήθελα να βοηθήσω τη Σύμη. Έκατσα πάλι τέσσερα χρόνια στην αντιπολίτευση. Αφού δεν τα κατάφερα να κερδίσω, να προσφέρω για τη Σύμη, βοήθησα τον εαυτό μου. Έκανα επεκτάσεις στις εγκαταστάσεις μου και συνεχίζω για τις υπόλοιπες, έχοντας προχωρήσει με τις μελέτες.

Και τώρα προχωράτε σε αγορά της Αγίας Μαρίνας, με προσύμφωνο μαζί με το γιο σας αλλά και τα παιδιά του αδελφού σας του Γιάννη!
Πράγματι. Φέτος η Αγία Μαρίνα θα δουλέψει ως έχει και από του χρόνου θα γίνουν οι αλλαγές.

Η Σύμη έχει τον τουρισμό που της αξίζει;
Η Σύμη έχει μεσαίας προς υψηλής ποιότητας τουρισμό επειδή και οι τιμές της δεν είναι φθηνές. Λόγω της ομορφιάς της έχει όλες τις προϋποθέσεις να προσελκύσει ακόμα υψηλότερου εισοδηματικού επιπέδου τουρίστες και γι αυτό πρέπει να προσεχθεί παραπάνω η ηχορύπανση και η καθαριότητα.

Τι περιμένετε για φέτος, σε τι επίπεδα θα κυμανθεί η σεζόν;
Ο Απρίλιος φέτος ήταν περίπου 50% πάνω, σε σχέση με τον περσυνό. Και ο Μάιος, σύμφωνα με τις κρατήσεις που βλέπω, είναι πολύ ψηλά.
Η Σύμη μαζί με τα σπίτια που νοικιάζονται έχει περίπου 5.000 κλίνες και τα ημερόπλοια φέρνουν 1.500 ημερήσιους τουρίστες. Φέτος αναμένεται να έχουμε την καλύτερη χρονιά όλων των εποχών.

Θα λέγατε στους Συμιακούς που λείπουν, να επιστρέψουν;
Πολλοί έρχονται για δουλειές το καλοκαίρι! Η Σύμη χρειάζεται χέρια σε όλα τα επαγγέλματα. Υπάρχει ζήτηση και προτάσεις υπάρχουν. Ρεσεψιόν δεν μπορούμε να βρούμε, μαγείρους, σερβιτόρους πραγματικούς… Στη Σύμη όλοι κάτι έχουνε και είναι άξιοι να το έχουνε. Δύο μήνες είναι δύσκολοι. Ιανουάριος- Φεβρουάριος.

Το καζάνι του πατέρα σας, θα το ξαναλειτουργήσετε, τι λέτε;
Βεβαίως. Για συναισθηματικούς λόγους. Θα βγάζουμε κρασί, θα φέρω χημικούς, αυτό θα είναι για εμάς… Και το μαγαζάκι δουλεύει, κι αυτό για συναισθηματικούς λόγους.