Απόψεις και προβληματισμοί από τους μαθητές του 3ου ΓΕΛ Ρόδου

Rodiaki NewsRoom

Με ακόμα πιο πλούσιο συγγραφικό υλικό κυκλοφόρησε τον περασμένο μήνα η διαδικτυακή εφημερίδα «ΚΑΠΝΑ-voice» του 3ου ΓΕΛ Ρόδου «Καπνοβιομηχανία».

Οι μαθητές του νησιού μας, συνεργαζόμενοι και με τους μαθητές του Γυμνασίου με Λ.Τ. Αστυπάλαιας, παρέδωσαν ξανά τη δική τους φωνή, ειλικρινά και χωρίς «φίλτρο», εκφράζοντας τόσο τις ανησυχίες τους για θέματα της επικαιρότητας, όσο και τις θέσεις τους για θέματα κοινωνιολογικής (και όχι μόνο) φύσεως.

Έτσι, για άλλη μία φορά, η «Ροδιακή», έχοντας λάβει τη συγκατάθεση των μαθητών κατά τη φετινή τους επίσκεψη στα γραφεία της εφημερίδας μας, δημοσιεύει ένα μικρό μέρος της δουλειάς τους.

«Σταματήστε λίγο αυτή τη χώρα, να κατέβω»

Γράφει η “unknown”

*Το παρόν άρθρο γράφτηκε την εβδομάδα που ακολούθησε ύστερα από το τραγικό ατύχημα στα Τέμπη

Κοιτάξτε να δείτε τώρα,
Όλα αυτά που έχουν συμβεί αυτήν την εβδομάδα είναι λίγο κάπως… τρελά, νιώθω λες και βρίσκομαι σε κάποια ταινία, αλλά joke’s on me, καμία ταινία δεν είναι αυτή, αλλά η Ελλαδίτσα μας, η χώρα του φωτός.

Θα μιλήσω για αυτά τα συμβάντα με τον πιο ελαφρύ τρόπο που μπορώ γιατί καταλαβαίνω την πίεση που υπάρχει αλλά ταυτόχρονα νιώθω ότι κάτι πρέπει να πω και θέλω να πω. Πολλά Αγγλικά, πολύς σαρκασμός, πολλή ειρωνεία. Εάν δεν μπορείς και δεν τα αντέχεις σταμάτα εδώ να διαβάζεις. Εάν μείνεις, hold on tight.
Επρόκειτο λοιπόν για μια «καραμέλα» που λέγεται «ανθρώπινο λάθος».

Φοβάσαι πια να βρέξει, να χιονίσει, να πετάξεις με αεροπλάνο, να μην πνιγείς, να μην πεθάνεις της πείνας (έχουμε το market pass βρε παιδί μου τι σκοτίζεσαι και εσύ), να μην πεθάνεις από το κρύο, να βγεις στον δρόμο μη και τυχόν και μένεις στα Εξάρχεια και οι κύριοι αστυνομικοί αποφασίσουν να κάνουν spice up τη βάρδια τους και σε πάρει και εσένα η μπάλα.

Ένας κάποιος φόβος επικρατεί γενικά. Και το καταλαβαίνεις ότι εσύ, τούτη τη στιγμή που μιλάμε, είσαι ζωντανός από ξεκάθαρο θαύμα. Γιατί στη δικιά σου περίπτωση δεν ήταν άλλο ένα ανθρώπινο λάθος.

Ξέρετε, δουλεύω 4 χρόνια τώρα, έχω σκεφτεί πολλές φορές να παραιτηθώ και ας ήταν τα λεφτά καλά και ας ήξερα ότι δεν θα με απολύσουν και είχα την καρεκλίτσα μου δεσμευμένη και όλα αυτά.

Αλλά μου ήταν οικεία η ιδέα τού να παραιτηθώ, δεν το θεωρούσα κακό, ακριβώς το αντίθετο, το θεωρούσα power move. Οπότε δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να δουλεύεις κάπου και το αθλιότατο έργο σου να το βλέπει ΌΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ και ακόμα να μην έχεις παραιτηθεί.

Εγώ θα ντρεπόμουν ρε φίλε, θα ντρεπόμουν πολύ. Μου κάνει πραγματικά τεράστια εντύπωση. Παραιτηθείτε όλοι. Τώρα. Και μην ξανά βάλετε υποψηφιότητα. Ε είναι ντροπή. Πώς να το κάνουμε;

Μου είναι πραγματικά απίστευτο, πώς αυτοί οι άνθρωποι κοιμούνται στα σπίτια τους το βράδυ. Μου είναι απίστευτο. Δεν το χωράει νους μου. Δηλαδή τώρα που διαβάζω αυτά που γράφω τα διαβάζω φωνάζοντας γιατί είμαι πραγματικά τόσο οργισμένη, μα τόσο οργισμένη με αυτά τα τσίρκα (ξέρω, δεν υπάρχει πληθυντικός) που τώρα κοιμούνται στα σπίτια τους που εμείς πληρώνουμε, με όλες τους τις ανέσεις έχοντας σκοτώσει ανά τα χρόνια τόσο πολύ κόσμο (μιλάω γενικά για τα κόμματα όχι μόνο για τη ΝΔ) και ούτε μια πραγματική συγγνώμη δεν είχε δοθεί ποτέ από κανέναν.

Πραγματικά έχετε ακούσει εσείς καμία αλήθεια όλες αυτές τις μέρες; Έστω και μία αλήθεια. Από αυτούς που μας κυβερνούν. Και πέφτουν και το ένα μετά το άλλο. Δηλαδή, let me catch my breath.

Πραγματικά πιστεύω ότι αυτός είναι ο τρόπος του πλανήτη να μας πει «ρε παιδιά, τόσο καιρό σας λέω να φύγετε πια από αυτή τη χώρα, σας δίνω σημάδια κάθε εβδομάδα, τι άλλο χρειάζεστε για να πεισθείτε ας πούμε;».

Μια χώρα-ντροπή, πραγματικά. Και μετά τολμάμε να παραπονεθούμε ότι οι νέοι φεύγουν από τη χώρα μας ενώ εμείς τους δώσαμε δωρεάν παιδεία. Μην το ξανά ακούσω αυτό. Σοβαρά. Μην το ξανά ακούσω. Από κανέναν.
Is this the real life? Is this just fantasy? (μνεία στο τραγούδι Bohemian Rhapsody των Queen)

Έλα λίγο η διαφάνεια σε αυτή τη χώρα. Που τώρα που προλαβαίνουν περνάνε νομοσχέδια κάτω από το χαλάκι όσο το spotlight είναι ακόμα στο τραγικότατο «ανθρώπινο λάθος».

Τα εν λόγω νομοσχέδια είναι η ιδιωτικοποίηση του νερού εν τω μεταξύ. Που παίζει μάλλον να το πουλήσουμε πάλι 45 εκάτ., και να πληρώνουμε 50 εκάτ. τον χρόνο. Αστείο θα ήταν.

Μέσα σε όλα αυτά έρχονται και εκλογές.
Οκ. Θα δούμε πώς θα πάει αυτό.
Αυτά ήθελα να πω.
Ελπίζω να ξανά συναντηθούμε τον επόμενο μήνα όλοι. Μη λείπει κανένας… Από κάποιο ανθρώπινο λάθος.

Η αγωγή της ευθύνης

Γράφει η Τοκμακίδου Αναστασία
Η υπευθυνότητα είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του ανθρώπου, που καλούμαστε εμείς οι νέοι να αποκτήσουμε από μικρή ηλικία μέσα από τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουμε από την οικογένεια και το σχολείο.

Με αυτό τον τρόπο, η κοινωνία στο άμεσο μέλλον διέπεται από ανθρώπους με ανεπτυγμένο το αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, καθώς υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορούν να το καλλιεργήσουν.

Το κοινωνικά υπεύθυνο άτομο, δεν είναι ατομικιστής αλλά νοιάζεται και δρα για το συνάνθρωπο και για το περιβάλλον, μέσα από εθελοντικές οργανώσεις, όπως η αιμοδοσία και η αναδάσωση αντίστοιχα.

Παράλληλα, πράττει για το κοινό καλό προσφέροντας τη βοήθειά του, στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη αλλά και μέσα από μικρές καθημερινές πράξεις. Μάχεται για την υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και για την ίση αντιμετώπιση όλων των ανθρώπων ώστε να υπάρχουν ίσες ευκαιρίες.

Έχει ανεπτυγμένο το αίσθημα της κριτικής σκέψης και ορθώνει το ανάστημά του απέναντι σε κάθε μορφή εξαπάτησης και χειραγώγησης, που αποσκοπούν στην υποδούλωση του ανθρώπινου νου.

Ακόμη, καταβάλλεται από συνείδηση και συνέπεια απέναντι στις υποχρεώσεις του και δεν είναι αμελής, συμβάλλοντας στην εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας που απαρτίζουν το σύνολο των κοινωνικά υπεύθυνων ατόμων.

Στην εδραίωση της κοινωνικής υπευθυνότητας, καταλυτικό παράγοντα διαδραματίζουν οι φορείς αγωγής καθώς τα παιδιά και κατά συνέπεια εμείς οι νέοι, πρέπει να σκεφτόμαστε με έναν τρόπο συλλογικό.

Το σχολείο εκτός από τη μόρφωση που παρέχει οφείλει να συμβάλει στην καλλιέργεια της κριτικής ικανότητας και γενικότερα του κλίματος της συνεργασίας και της αλληλοβοήθειας.

Επιπρόσθετα, τόσο οικογένεια όσο και το σχολείο είναι αναγκαίο να μετριάζουν τις εγωιστικές και ατομικιστικές τάσεις που εκδηλώνουν οι νέοι κατά τη διάρκεια της εξερεύνησης και ολοκλήρωσης της προσωπικότητάς τους. Με αυτό το τρόπο θα αποφευχθεί ο δογματισμός και η αλαζονεία.

Τέλος, το ίδιο το άτομο πρέπει να ευαισθητοποιηθεί για το ρόλο που έχει στην κοινωνία και να δρα με βάση το κοινό καλό, ιδιαίτερα όσον αφορά το δικαίωμα της ψήφου ώστε να μην εξυπηρετούνται πολιτικές σκοπιμότητες.

Κλείνοντας, συμπεραίνουμε από όλα τα παραπάνω, πως η αγωγή της ευθύνης αποτελεί θεμέλιο λίθο στην εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ όλοι μας να είμαστε κοινωνικά υπεύθυνοι, πόσο μάλλον στη σημερινή εποχή που επικρατεί κρίση ηθικών αξιών.

«Ν´αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μοναχός μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω.
Νίκος Καζαντζάκης»