Ι. Φλεβάρης: Το δάκρυ της Ρόδου για τα Ίμια

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Ιωάννης Φλεβάρης

Υποψήφιος δήμαρχος Ρόδου

ανεξάρτητος περιφερειακός σύμβουλος περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου

Ελληνικό αίμα ποτίζει και ενδυναμώνει την ελληνικότητα του Αιγαίου από τους αρχαίους χρόνους ως το χτες και το σήμερα.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως χρησμός γιατί η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η αξιοπρέπεια του έθνους έχουν βαρύ τίμημα. Ήταν η νύχτα εκείνη των Ιμίων, της τρικυμίας, του γκρίζου τοπίου και του πόνου που σημάδεψε την ψυχή μας και την πορεία της ίδιας της Ελλάδας στο Αιγαίο, τη Μεσόγειο και τον κόσμο.

Στη Ρόδο, όπως παντού στον κόσμο, όπου ζουν Έλληνες, δυνατά συναισθήματα πλημμύρησαν τη σκέψη και την καρδιά και τότε, στις 31 Ιανουαρίου 1996, όπως κάθε φορά που η επέτειος της ημέρας εκείνης έρχεται να υπενθυμίσει όσα δεν πρέπει να ξεχνάμε και όσα θα μας οδηγούν σε αυτά που πρέπει να γίνουν.

Τη μέρα εκείνη ένας συμπολίτης μας, αγνός πατριώτης και μεγάλος δημιουργός, ο Κώστας Νεοφύτου, με την εξαιρετική δύναμη της τέχνης και της έμπνευσής του, ενσωμάτωσε μέσα σε ένα γλυπτό που κοσμεί σήμερα την πόλη της Ρόδου και αξίζει να αναδειχθεί όπως του πρέπει, την απώλεια, την αγάπη και την τιμή στους τρεις χαμένους αεροπόρους των Ιμίων, του μοιραίου εκείνου ελικοπτέρου και της θυσίας των παιδιών της Ελλάδας.

Ποιος αλήθεια γνωρίζει σήμερα ότι οι τρεις γλάροι που πετούν με ενωμένα τα φτερά σε ένα μοναδικό σύμπλεγμα που ίπταται θαρρείς στον ουρανό του Αιγαίου, ονομάζεται «Ίμια». Έτσι το ονόμασε ο μεγάλος γλύπτης και δάσκαλος Κώστας Νεοφύτου, ποτίζοντας με το δάκρυ του τη Ροδιακή γη, χαρίζοντάς της μια μεγάλη δημιουργία του. Το ευχαριστώ και η τιμή προς αυτόν, είναι το ελάχιστο οφειλόμενο για το έργο του, την έμπνευση και την προσφορά του.

Πήγα στο έργο τέχνης όπου δεν υπήρχε κάποιο λουλούδι, στεφάνι ή επιγραφή, όμως είναι το ίδιο το γλυπτό, διαχρονικό μνημείο των ηρώων εκείνης της νύχτας, των αεροπόρων που χάσαμε μόλις χθες και όλων εκείνων που έπεσαν προστατεύοντας τον ουρανό, τη θάλασσα και τη γη μας. Θα είναι οι τρεις γλάροι που πετούν ψηλά, ως τις πιο ψηλές αξίες υμνώντας τη δύναμη και τη θυσία όσων φυλάττουν Θερμοπύλες.